Waarheidsvinding in familierecht.

Ik zal me even voorstellen. Ik was lange tijd geleden politieman in Rotterdam. In die regio  woon ik nog steeds.

In de zaken rond familierecht waarin ik als vader betrokken werd, heb ik moeten ervaren dat geen enkele waarheidsvinding werd gedaan. Net als vele andere vaders moet ik ook helaas melden dat ik vervreemd werd van twee kinderen. Dit is notabene gebeurd door leugens van personen werkzaam onder andere bij overheidsinstanties. Het gaat om de Raad voor de Kinderbescherming, AMK, GGZ, enzovoort. Maar ook door de advocatuur. En tot slot door personen bij de afdelingen voor familierecht bij gerechten (rechtbanken, hoven, enzovoort).

Oh ja … en daarnaast vervreemdende leugens door … de gestoorde ex-partner zelf. Of betreffende partner bekend was met ernstige geestes-stoornissen wordt nauwelijks onderzocht in de rechtszaken. Het aandringen om te jokken door advocaten is ook gewoon algemeen … geaccepteerd. Opvallend is ook dat partners van gestoorde partners zelf heel actief proberen te blijven ontkennen dat hun partner gestoord is. Dat is overigens iets dat ook te zien is tussen ouders en kinderen. Men probeert te blijven ontkennen dat het eigen kind of de eigen ouder iets vreselijks kan hebben gedaan. Waarheidsontkenning en frustreren van waarheidsvinding is voor mensen vaak veel makkelijker dan waarheidsvinding of de stap ervoor … waarheidszoeken. Je vindt meestal niet per ongeluk … je zult eerst actief moeten willen zoeken. In het actief zoeken ziet een rechter gek genoeg vaak helemaal geen heil. Dat zoeken zou steeds maar nieuwe twijfel op kunnen leveren … dan wordt het werk van de rechter zo goed als onmogelijk. De rechter is geneigd om mensen in te huren die bereid zijn om een waarheid te verklaren waarmee een zaak is “op te lossen”. Dat die waarheid volledig verzonnen en gelogen kan zijn, vindt de rechter blijkbaar in het familierecht niet zo belangrijk. Zou de rechter het wel belangrijk vinden, dan zou hij bereid zijn geweest om voor de hand liggend onderzoek toe te staan. Afgaande op de enorme aantallen van bewezen “gelogen, frauduleuze” jeugd-hulp-rapportages waar de rechter zonder gene beschikkingen op blijft baseren, is de rechter onverbeterlijk … met opzet … aan het falen. De roep van de samenleving om de wetgever de rechter beter te laten controleren is oorverdovend en zeer overtuigend. Het is niet te accepteren dat rechters zich op grote schaal niet aan de wet blijken te houden.

Totaal heb ik drie kinderen. Twee kinderen zijn uit een eerder huwelijk. De oudste dochter zie ik nu pas na jaren weer. Inmiddels ben ik opa geworden.Mijn tweede kind, een zoon, zie ik niet sinds 1995. Hij was toen 9. De derde, een meisje, is geboren in 2000. Het was uit een relatie zonder geregistreerd partnerschap. De betreffende partner was bij de GGZ bekend met Borderline-persoonlijkheidsstoornis. De dag na de geboorte heb ik mijn kind vast mogen houden. Twee weken later verbrak de moeder alle kontakten zonder melding van reden. Daarna volgde een hel van familierecht-zaken.

Ook daarover zal ik in andere bijdragen meer vertellen op deze site. Ik zal vertellen wat ik beleefde met de verschillende instanties … Broodnodige verklaringen worden door GGZ “achtergehouden, verzwegen, verdonkeremaand etc etc” om moeders die bekend zijn met een stoornis de hand boven het hoofd te houden. Zonder enige aarzeling wordt gezag bij dergelijke moeders gelaten, terwijl biologische vaders ook na veel inspanning en juridische strijd geen gezag krijgen. Vaak niet eens een omgangsrecht met hun biologische kind.

Geen onderzoek. Geen waarheidsvinding. Deskundigen melden van de ene kant kant dat er sprake is van gevaren door een stoornis, maar van de andere kant wordt maar zelden actie ondernomen, om gezag bij een ouder met een geestesziekte te beperken.

Bart

2 thoughts on “Waarheidsvinding in familierecht.

  1. Welkom Bart, als auteur op deze site.

    Denk je dat het een goede zaak zou zijn als BJZ vaker nog voor de geboorte al bij de rechter toestemming gaat halen om direct na de geboorte het kind uit huis te gaan plaatsen? Is dat niet een hele enge ontwikkeling?

    Recent was op de tv een documentaire over een ouder-paar in Drenthe dat volgens BJZ niet in staat zou zijn om goed voor een kind te kunnen gaan zorgen.
    Direct na de geboorte werd het kind al in een pleeggezin geplaatst. Na heel veel gedoe, mocht later de moeder van de vader de hoofd-taak van verzorger op zich gaan nemen.

    redactie justitieslachtoffers.nl

  2. Die uitzending heb ik inderdaad kortgeleden gezien.

    In dat geval kwamen de kinderen onder toezicht en mochten de twee ouders dat kind pas later gaan verzorgen. Het is te hopen dat het goed zal gaan. Doch mij gaat dat te ver. Aan de andere kant zouden niet langer automatisch alle ouders onbeperkt gezag bij geboorte moeten houden. In het geval van ernstige geestesstoornissen bij ouders moet vooraf al ingegrepen kunnen worden. Het huidige BW kan daar al heel veel ruimte bieden om voldoende voorbereiding te doen … in het belang van kinderen.

    Het is toch merkwaardig dat bij een scheiding een moeder met een geestesziekte zonder enig verder onderzoek eenhoofdig gezag krijgt. Als vader wijst op de gezondheidshistorie bij de moeder doet de rechter daar veelal niets mee. In de trieste zaak rond Savanna was dat overduidelijk. De genomen beslissing van de rechter (zonder onderzoek!) had centraal moeten staan. De rechter faalde als laatste en als eindverantwoordelijke. Dus faalde de rechter … “in de eerste” plaats. De discussie over falen bleef echter steken bij de hulp van BJZ. Triest hoe er met de vader van Savanna is omgegaan. (MH, bij de redactie bekend)

    Rechters moeten dus veel kritischer worden over het falen van andere rechters … en niet anderen de schuld blijven geven. Ook niet als die anderen zich daar vorstelijk voor hebben laten betalen.

    Bart

Leave a Reply