Gepest in de Zorg. Volhouden om Kwaliteitsonderzoek te doen.

2013/02/20 in 200 Jaar Ongewijzigd, Advocatuur, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Beperking Toegang Recht, Civiel Recht, Deskundigen

Er blijkt bij hulpverleningsorganisaties en zorgverleningsorganisaties in het algemeen een schijnopenheid te zijn. Zogenaamd vindt men het belangrijk om klantvriendelijk en open met vragen en klachten om te willen gaan.

Recent bleek mij door afstemming met klokkenluiders in de geestelijkgehandicaptenzorg dat de wijze van pesten van clienten en zorgers van clienten vrijwel identiek is als de wijze van pesten in de jeugdzorg. Er zijn zelfs al aanwijzingen dat in de ouderenzorg en geestelijke gezondheidszorg voor volwassenen hetzelfde te zien is. Tot mijn grote ontsteltenis blijkt de wijze van ketencorrumpering in de tbs-inrichtingen en penitentiaire inrichtingen vrijwel identiek te verlopen. De bureacratische ongevoelige, routinematige goedkeuring van tbs-verlengingsverzoeken door de rechter, blijkt een exact evenbeeld van de bizarre, routinematige goedkeuring van verzoeken voor verlenging van OTS. Het grote verschil bij de OTS voor jeugdigen is dat de initiele toekenning ook een routineuse, kritiekloze handeling is van de rechter. Vele studenten in HBO en WO-onderwijs zien hier meteen de getoonde video van Milgram. Als we ons niet te veel met een slachtoffer hoeven te identificeren, dan zijn we bijna zonder uitzondering allemaal in staat tot het toebrengen van dodelijk letsel. We praten meer goed naarmate er meer mede-pesters in onze groep hetzelfde zeggen en doen (Asch).

Toen ik de voormalige president van de rechtbank Zutphen over waarheidsvinding en de eindverantwoordelijkheid van de kinderrechter interviewde kwam mr. G. Vrieze met het argument van de “lijdelijke rechter in het civiel recht”. Op dit moment staat dat zelfs op de site rechtspraak.nl. Deze site blijkt ook oorspronkelijk erg veel het geesteskind van Vrieze te zijn geweest. Eerlijk is eerlijk, daarvoor wil ik persoonlijk Vrieze heel veel lof toezwaaien.

Maar het verhaal van de “lijdelijke rechter” klopt totaal niet. Het is waar dat de rechter niet mag weigeren om recht te spreken. Ook al vind een rechter een wet onuitvoerbaar, hij moet een uitspraak over de voorgelegde rechtsvraag doen. Zoals eerder beschreven, heeft hij een noodprocedure waarbij hij jurisprudentie mag creeren of mag volgen om tot een uitspraak te komen.

Met “lijdelijke rechter” wordt bedoeld dat het aan de partijen is om (al dan niet via een verplichte advocaat) de werkelijkheid bij de rechter onder de aandacht te brengen. Belangrijk in een college van Vrieze was: iedere partij dient gelijke toegang tot de rechter te hebben. Daar houdt Vrieze zich dus bewust weer geheel van de domme. Hij probeert eraan voorbij te gaan dat in de jeugdzorg de Raad voor de Kinderbescherming en BJZ steeds een 24-uurs toegang tot de kinderrechter hebben. Niets gelijke toegang dus. In de sfeer van TBS en penitentiare inrichtingen is er ook een 24-uurs toegang tot de rechter via het OM. Ook daar weer niet een gelijke toegang tot de rechter.

Het OM heeft directe toegang tot een rechter-commissaris, maar een verdachte of veroordeelde niet. De rechter-commissaris heeft geheime gesprekken met politie-functionarissen. De rechter-commissaris kan onderzoeken zo inrichten als het hem goed dunkt. Hij mag er zo lang over doen als hij wil. Hij mag het zo lang laten liggen als hij wil. Hij mag er de personenen in betrekken die hij wil. Het wordt een verdachte of veroordeelde niet toegestaan om bij een verhoor van een politiefunctionaris aanwezig te zijn. Als hij geluk heeft, is zijn advocaat bij een verhoor of andere onderzoekshandeling aanwezig. Advocaten blijken daar allerlei diensten gewoon simpelweg te kunnen weigeren. Advocaten weten heel goed dat de Orde van Advocaten bij klachten daarover zich feitelijk niet in de zaak wil gaan verdiepen. Met een schitterend eufemistisch woord voor “niet de zaak inhoudelijk willen bekijken”, noemt men dat: marginaal toetsen. Dhr. mr. Hoeksema heeft hierover al het nodige aan het parlement gerapporteerd. Over gelijke toegang tot de rechter gesproken. De rechter-commissaris stelt zijn onderzoeksbevindingen in de mij bekende gevallen niet eens aan de verdachte of veroordeelde (of diens advocaat) in afschrift ter beschikking. Alleen de collegiale rechter die in de hoofd-procedure heeft te oordelen, krijgt de bevindingen.

Ofwel advocaten kunnen hun gang gaan. Kan je disfunctioneren van advocaten dan aan de rechter voorleggen? In theorie ja. Maar ik beschik persoonlijk over een concrete procedure bij de kantonrechter, waarin de rechter “niets doen en niet communiceren (tussen advocaat en zijn client)” goedkeurt. Betreffende rechter keurde zelfs de hoogte van de declaratie goed waarin meer dan 24 uren in een etmaal werden gedeclareerd. Ik kende alleen het grapje onder advocaten. Dat een rechter dit ook werkelijk zou besluiten, had ik natuurlijk uitgesloten. Dat alles dus in het kader van de “lijdelijke rechter” die zich niet al te druk mag maken om actief op zoek te gaan naar de waarheid. Het aantal beschikkingen van procespartijen waar al op basis van oppervlakkige studie bepaald kan worden dat het civiele dwalingen zijn, is enorm. Heel veel partijen gaan niet in beroep in verband met gebrek aan vertrouwen of in verband met het ontbreken van de middelen daarvoor. Hoogleraren die studenten werkelijke beschikkingen laten nalopen op juistheid komen tot schokkende bevindingen.

Zodra iemand met een verweer gaat komen dat iedereen weer een eigen waarheid kan hebben, is de werkelijke reden meestal dat de echte argumenten tekort schieten. Dat is een argumentatie voor een gelovige dat God toch echt zou kunnen bestaan, hoewel we nooit harde bewijzen te zien krijgen als we erom vragen. Het is het argument van wetenschappers die geen hard, empirisch onderzoek op basis van herhaalbare waarnemeningen kunnen doen. Dhr. Stapel, andere sociaal-psychologen en andere gedragswetenschappers neigen wel eens tot dit argument. Beta-wetenschappers … halen hier veelal hun neus voor op.

De meting van een snelheidsovertreding is echt 1 waarheid. De rechter heeft geen boodschap aan uw eigen andere waarheden. Een niet betaalde rekening van 100 Euro, blijft een bedrag van 100 Euro. De som van 1 en 1 blijft 2. Als uw waarheid een andere is dan doet die er niet toe.

De rechter is vaak erg eerlijk en duidelijk. De waarheid van een politie-agent is voor hem meer waar dan uw waarheid. De agent is daar zelfs voor beedigd. De waarheid van medewerkers van zorg-instelingen blijkt voor het gemak door de rechter ook een hoger waarheidsgehalte te hebben gekregen. Niet voor niets wordt er voor gepleit om gezinsvoogden ook een eed te laten afleggen. Krijgen we meer integere bankiers als ze een eed hebben afgelegd? Zijn politie-agenten zorgvuldiger geworden in hun processen verbaal? Zijn beeidigde taxateurs juistere waardebepalingen gaan afgeven? Is er ooit onderzoek naar gedaan?

Alle medewerkers weten dat de rechter blind vaart op hun rapportages. Vanuit kwaliteitsmanagement is het een absoluut gegeven dat daar een zeker “oprekken van de waarheid” gaat ontstaan. Dat is een statistische zekerheid, niet een geringe waarschijnlijkheid. Iemand die vrijelijk kan verklaren en daar nooit enige controle op ontmoet, zal een grote vrijheid gaan nemen. De algemene zekerheid is steeds: er zal gejokt gaan worden.

Volksvertegenwoordigers hebben duidelijk gemaakt dat de rechter goed moet checken of deskundigen en andere medewerkers bij ketenpartners van justitie de waarheid spreken en naar waarheid (volledig, tijdig en juist) over bijvoorbeeld kinderen verklaren.

Nu blijkt dat in diverse ketenprocessen de rechter weigert om de wet uit te voeren. Als laatste in de keten durft zelfs de rechter te verklaren dat hij zich niet (meer) geroepen voelt om waarheidsvinding te doen.

In mijn colleges rechten heette dat nog: de rechter begaat een onrechtmatige daad, subsidiair een strafbaar feit, meer subsidiair een ambtsdelict, meest subsidiair … het halsdelict voor een rechter.

Nu begint mij duidelijk te worden waarom diverse hoogleraren niet zo’n hoge pet op hebben van advocaten en van rechters. Dat is erg jammer. Ik had heel graag nog een poosje in dat sprookje willen blijven geloven. In geschrift zal ik hier geen namen van hoogleraren noemen. In klein commite zal ik even vrij durven spreken als de betreffende hoogleraren. Dit is een moment dat ik me realiseer hoe ongelofelijk kostbaar vrije meningsuiting is. Van de andere kant realiseer ik me hoe enorm uit de hand gelopen de terreur in de ketenprocessen met de rechter zijn.

Zonder volledig te zijn, wie zij slachtoffer van deze gecorrumpeerde ketens? Ik noem:
– onze kinderen in de jeugdzorg
– onze (geestelijk) gehandicapte medemens in een zorginstelling
– onze veroordeelden in tbs- en penitentiaire inrichtingen
– onze patienten in medische zorginrichtingen (zoals ziekenhuizen)
– onze clienten in instellingen voor geestelijke gezondheidszorg
– …

Het inrichten van toezicht moeten we echt ter hand nemen. We moeten er niet alleen over praten.

Met deze wetenschap verbaast het mij niet meer dat de president van de rechtbank Zutphen zonder enige collegiale gene liet passeren dat de veroordeelden in de Puttense moordzaak op basis van ondeugdelijk deskundigen onderzoek, onschuldig een levenslang uitzaten.

Bij nuchter onafhankelijk kwaliteitsonderzoek mag van mij een eed of belofte verder achterwege blijven. Laten we gewoon blijven herhalen dat jokken niet mag. En pesten ook niet!

Radeloze vader
oscar1966@live.nl

Leave a reply

You must be logged in to post a comment.

Skip to toolbar