Waarom houdt de rechter zich niet bij de voorgelegde rechtsvraag? Waarom mag de rechter stellen dat wij toch om paardenvlees vroegen … en niet om rundvlees?

Zelfs als je vragen aan de rechter door tussenkomst van een advocaat eenduidig, juridisch geformuleerd aan de rechter toestuurt, gebeurt er iets vreemd.

Als je 3 vragen aan de rechter voorlegd, presteert de rechter het om er toch maar 1 te gaan beantwoorden. Formeel juridisch zou dat dus kunnen worden genoemd: weigering van de rechter om recht te spreken. Dat is aan de rechter expliciet verboden, bij wet!

Daarbij past de rechter in zijn beschikking de gestelde rechtsvraag ook nog eens aan. De aanpassing is dan vaak zodanig dat de rechter veel makkelijker een antwoord kan formuleren.

De rechter kan veel beschikken, maar niet hetgeen dat van hem gevraagd wordt.

Als verslaggever ben ik benieuwd of meer mensen er tegenaan gelopen zijn dat de rechter in feite weigert de voorgelegde vraag of vragen te gaan behandelen?

De rechter mag dus zichzelf controleren. Ofwel een slager die zijn eigen vlees controleert!
Maar nog veel erger. Als u om rundvlees vraagt, dan mag de rechter gewoon zeggen dat u hem vroeg om paardenvlees. De rechter weet ten slotte wel wat goed voor u is. Paardenvlees is gezonder, dus dat geeft de rechter u.

Als heel Europa over de rechter heen valt en stelt dat als je rundvlees vraagt, dat dan niet paardenvlees moet worden geleverd, dan zegt de rechter: “Ja, maar ik heb tocht nooit gezegd dat rundvlees hetzelfde is als paardenvlees?” U werpt dan misschien nog aan de rechter-slager tegen: “Ja, maar ik vroeg u duidelijk om rundvlees.” Dan zegt de rechter weer tegen u: “Ja, meneer/mevrouw, in mijn beschikking heb ik toch vermeld dat u om paardenvlees hebt gevraagd?” Vervolgens werpt u tegen: “In het verzoek dat ik u middels mijn advocaat deed, vroeg ik toch heel duidelijk om rundvlees.”
Dan zal de rechter u vervolgens de genadeklap toebrengen met de woorden:
“Als u het niet eens was met mijn beschikking. Als u vindt dat ik uw vraag niet heb beantwoord, dan had u maar in hoger beroep moeten gaan.”

Ofwel: de rechter mag straffeloos “fouten” maken en doen alsof hij gek is.

Zodra u tijdens een procedure merkt dat een rechter de oorspronkelijk gestelde vraag probeert te negeren, zou u eigenlijk meteen deze rechter moeten wraken. Als de rechter niet op de gestelde vraag in gaat, kan hij al sowieso niet als onpartijdig, niet vooringenomen en voor u rechtvaardig worden voorgesteld.

Voor aanvang van de zitting zou u moeten checken:
– of de rechter geen hoedanigheden heeft die uw belang kunnen schaden
(of ten minste daar een schijn van zou kunnen laten ontstaan).
– of de rechter op zitting over het dossier beschikt
– of de rechter over het complete dossier beschikt

In de zitting zou u moeten checken:
– hanteert de rechter de rechtsvraag die u hem liet voorleggen?

In het algemeen heeft de rechter van de wetgever de rol van kwaliteitscontroleur en kwaliteitsscheidsrechter toegedicht gekregen. Voor de rechter geldt dus ook wat voor iedere controleur geldt. Juist een controleur kan in situaties worden gemanoevreerd dat geprobeerd wordt om hem te beinvloeden en te laten corrumperen. Daarom moet iedere controleur eerst zijn eigen toezicht en tegenspraak gaan organiseren … voordat hij zijn eigenlijke werk van toezicht en controle gaat doen.

Als mijn slager blijft volhouden dat ik om paardenvlees heb gevraagd,
wil ik graag naar een andere slager kunnen gaan.

Jammer nu toch, dat de wetgevende macht aan de rechter een monopolie heeft verschaft.
We hebben gedwongen winkelnering opgelegd gekregen. We hebben het maar te doen met deze rechter.

Leave a Reply