Dijsselbloem verdient juist veel complimenten

een redacteur

De afgelopen dagen was ik weer even trots om opgevoed te zijn als econoom. Ik voelde me alleen, maar wel strijdbaar. Ik stond alleen in het verdedigen van Jeroen Dijsselbloem. Economie is een vakgebied waar het met elkaar oneens zijn een waarde is. Onder economen blijkt in discussie juist dat ze het over heel veel zaken wel eens zijn. Net als bij rechten gaat het in de economie om keuzes maken. Economen proberen daar een wetenschap van te maken en geen geleerdheidskunstje. Je moet je zo veel mogelijk bewust worden van je emoties en je daar dan niet door laten misleiden.

Juristen (net als veel politici) doen juist vaak het tegendeel. Hun motto lijkt vaak: zorg bewust dat je met zo min mogelijk zaken hoeft te redeneren. Laat anderen niet zien hoe je redeneert en met welke feiten je redeneert. Iets als bewijs uitroepen, hoeft al niet objectief te zijn. Doe alsof je je niet door de emoties zult laten leiden, maar zeg na de gemaakte keuzes dat het meewegen van de emoties zo belangrijk is geweest. Gek genoeg staan juristen zich er juist vaak op voor dat ze geen objectieve keuzes maken. Economen geven toe dat ze vaak ook de waarheid alleen maar kunnen benaderen. Dat ze niet objectief kunnen zijn, is eerder hun frustratie. Met juristen bedoel ik dan de oude school die het nog steeds voor het zeggen heeft. De juristen die een wetenschappelijke rechtspleging nastreven vormen gelukkig een steeds grotere groep, die onze warme steun verdiend.

Economen durven toch hun door de praktijk bevestigde theorie te volgen … ook al valt de hele wereld over ze heen. Hebben economen geen gelijk dan is het hun eigen belang om dat zo snel mogelijk toe te geven. Daarmee zijn toekomstige verliezen mogelijk voor te blijven.

Economen hoeven elkaar niet uit te leggen dat de mensen erop gericht zijn om zo veel mogelijk binnen te halen en als het mis gaat de schuld bij anderen neer te leggen. Economen hoef je niet uit te leggen dat een bank gewoon een bedrijf is. De overheid kan ook gewoon bedrijven bezitten. De overheid kan dus ook banken in eigendom hebben. Het verleden heeft geleerd dat de overheid niet altijd een goede ondernemer blijkt te zijn. Maar er zijn even goed voorbeelden te noemen dat de overheid als saaie, risico-mijdende ondernemer het juist veel beter deed dan snelle cowboys.

Het schadeloos stellen van de Ice-save-spaarders is eigenlijk een historische vergissing, die volstrekt verkeerde verwachtingen heeft gewekt. Opvallend was bijvoorbeeld dat in een aantal bank-ongelukken in de voorgaande jaren de groep gedupeerden blijkbaar niet groot genoeg was om aandacht te krijgen. Velen hebben namelijk toen wel tegoeden onder de Euro 100.000 verloren.

Politici blijken heel selectief te horen en heel selectief te spreken. Journalisten uit Amerika, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk komen natuurlijk uit een zeer verdachte hoek. Journalisten zijn daar volledig meegegaan in de gedachte dat de overheid eindeloos schulden kan maken. Engeland zal graag wijzen op een gammele Euro, dat maakt hun gevoel bij de eigen pond natuurlijk een stuk beter.

De journalisten en politici die zo over de rustig en exact formulerende Dijsselbloem heen vielen, hebben zich onsterfelijk belachelijk gemaakt. Zij wisten weer eens beter wat de markt wilde. Nu die markt zal laten zien dat het de gebeurtenissen waren … en niet de “tijdige” boodschappers.

Het lijkt meer op een soort uitproberen van de nieuwe Euro-commissaris. Straks heeft iedereen geroepen dat ze Dijsselbloem altijd al zo geweldig hebben gevonden.

Politici willen blijkbaar even totaal niet zien dat zij nog helemaal geen deposito-garantie-stelsel hebben willen inrichten voor heel Europa. Zij hebben helemaal niet willen zien dat de greep van nationale overheden op controle op banken nog helemaal niet Europees op 1 noemer is gebracht. Bij ongewijzigd beleid zou er een verschijnsel ontstaan dat de eersten die onderuit gaan, het beste af zijn. Het doet sterk denken aan het voorbeeld uit de economisch psychologische speltheorie van de overbelaste waterleiding. De overheid waarschuwt voor teveel afname van water waardoor bij niemand water uit de kraan zal komen. Is het dan logisch om de mensen te belonen die de kraan zo snel mogelijk helemaal open zetten om toch zelf de dans nog maar te ontspringen … ten koste van de grotere samenleving?

Er bestaat dus een zekere kans dat het naar voren halen van economische banken-pijn zoals in Nederland met de nationalisaties, beloont gaat worden met: Nederland mag flink meebetalen … want jullie hebben geen pijn. Dat we geen pijn hebben door het eerder nemen van onze verliezen en pijn … dat houden populisten graag buiten beschouwing.

Politici, veel journalisten en juristen … en de grote grauwe Telegraaf-massa … daar heb ik geloof ik even wat minder mee. Hard de verkeerde kant op hollen … en anderen dan steeds de schuld geven.

Staatsschulden maken en marktwerking beleiden met de mond, maar eigenlijk totaal niet weten wat markt is, dat lijkt een zaak voor portemonnee-liberalen zoals Reagan, Bush, Thatcher enzovoort. Sociaal-liberalen en socialisten mogen steeds de zaken saneren en de marktwerking weer terug in proporties brengen.

Net als de markt … heeft de meerderheid altijd gelijk. Kanttekening is: we weten nooit precies wanneer en waarmee … en tegen welke prijs.

Bedankt Jeroen, je maakte me weer een beetje trots om ook een wat autistisch rechtlijnige econoom te zijn. We zeggen hoe het is en niet wat de massa wil horen.

Sparen heeft zin. Nu elkaar nog proberen te sparen.

justitieslachtoffers.nl

Leave a Reply