You are browsing the archive for 2013 April.

Moszkowicz luidt kanteling in corruptie binnen Rechtspleging in? Opkomst van de tuchtrechter?

2013/04/22 in Uncategorized

rechtbankverslaggever

Den Bosch – Een duidelijk aangeslagen Bram Moszkowicz moest een vernietigend oordeel over zijn laakbare handelen als advocaat aanhoren.

Er ligt alleen al bij de redactie van justitieslachtoffers.nl een groot aantal zaken tegen advocaten die vrijwel identiek zijn. Wat gaat de orde met deze zaken op termijn doen?

Opvallend is ook dat er een tsunami aan zaken tegen dekens in aantocht is. Er zijn zelfs een aantal zaken waarbij nu bijvoorbeeld kantonrechters volledig in hun hemd zijn komen te staan.

Bijvoorbeeld het niet tijdig verstrekken van een gespecificeerde nota zal een aantal advocaten, met terugwerkende kracht enorm kunnen gaan opbreken. Aantoonbaar helemaal niets voorbereiden en geen enkel schriftelijk verzoek van clienten opvolgen, is een veel gehoorde klacht. Op het laatst een vervanger sturen om een client bij te staan, wordt ook veel gehoord.

Daar waar advocaten structureel wanprestatie leveren, wordt het moeilijk om rechters ter verantwoording te roepen. Toch hoort de rechter op toereikende rechtsbijstand van clienten toe te zien. De wet heeft namelijk burgers verplicht om zich te laten bijstaan door een advocaat. Daarbij heeft de rechter wederom een toezichtstaak. Het zal duidelijk zijn dat de rechter deze taak probeert te verdoezelen.

Het aantal zaken dat advocaten en rechters elkaar over en weer de hand boven het hoofd houden is talrijk. Dat is ook de ervaring van critici in Duitsland en in Belgie. Alleen als advocaten of rechters het heel bont maken, zien college zich genoodzaakt om de rotte appel in de mand, te laten vallen. Moszkovicz had het heel bont gemaakt, dat was bijzonder duidelijk. Het is echter niet de verdienste van de Orde geweest dat deze zaak voor kwam. Klanten van Moskovicz die de Orde en de media zijn blijven bestoken met gelijksoortige klachten verdienen de eer.

De Orde van Advocaten heeft een groot aantal identieke klachten tegen Moszkovicz stelselmatig buiten proberen te houden. Verschillende dekens hebben diverse ontevreden clienten van Moszkovicz proberen te ontmoedigen om er een tuchtklacht van te maken. Geen wonder dat nu meer en meer clienten alsnog een klacht zijn gaan indienen. Dekens proberen de werklast aan tuchtzaken te beperken om naar mensen met klachten op de rem te blijven staan. Iets vergelijkbaars is ook te zien bij het misbruiken van vorm-vereisten in procedures door rechters en het niet opnemen van aangiften door de politie. Alle werk dat je bij de voordeur buiten weet te houden, scheelt natuurlijk.

Vanuit de hoek van de tuchtrechters worden nu ook de reguliere rechters tot de orde geroepen. Het tuchtrecht lijkt volwassen te worden en een gelijkwaardige plaats te gaan opeisen naast de reguliere arrondissements- en ressorts-rechters.

Meer en meer zal duidelijk worden dat de maatschappij voor een veel groter deel zal moeten gaan leunen op andere rechters. Weinigen realiseren zich dat gewone rechters voor maar een heel klein aandeel in het totaal van overheidsbeschikkingen (en vonnissen) verantwoordelijk zijn. Denkt u eens aan het met een beschikking vaststellen van uw belastingaangifte, uw snelheidsbekeuring, de toestemming voor uw dakkappel, enz.

Een groter belang voor de tuchtrechtspraak roept echter ook veel nieuwe problemen op. Tuchtrechtspraak probeert namelijk in veel gevallen weer opnieuw zaken achter gesloten deuren te kunnen behandelen. De afgelopen jaren is nu juist daar zo tegen gestreden. Er is gestreden voor meer openheid in de rechtspleging. Er is gestreden voor minder “vriendjes-politiek” van magistraten (staand en zittend!) onder elkaar. Er wordt gestreden voor meer onafhankelijk toezicht van burgers op rechters, advocaten en deskundigen. De strijd tegen vriendjes-politiek tussen magistratuur en advocatuur is eigenlijk nog niet eens begonnen. Deze site en de site Justizgeschaedigte.de hebben daar een soort twijfelachtige eer gekregen, het spits te mogen afbijten.

Vandaag een klein succes. Er is echter nog een lange weg te gaan tegen andere grote ego’s die zichzelf als door god gezonden en onfeilbaar zien. Er functioneren nog vele andere ego’s die de wet aan hun laars lappen en wetten voor zichzelf maken die hen beter uitkomen.

Een zeer duidelijk probleem is ook de bevestiging van de verwevenheid tussen advocatuur en magistratuur. Advocaten fungeren in een tuchtprocedure ook als formele rechter. Hun beslissing heeft de zelfde formele betekenis als die van een gewone rechtbank-rechter. Wat velen niet weten is dat er sowieso advocaten in actieve dienst gelijktijdig in een ander arrondisement optreden als rechtbanksrechter (daaronder dus ook gerechtshof-rechtbanken). In alle gerechten (hoven en lagere rechtbanken) functioneren advocaten met 2 petten op. Daarnaast blijken rechters toezichthouders op zichzelf en juridisch adviseur voor partijen die zij ook als procespartij tegenover zich kunnen krijgen. Consequent rekenen rechters procespartijen af op belangenverstrengeling en de risico’s daarvan. Maar de wet, de normen en het fatsoen gelden niet voor rechters en advocaten zelf.

Het is echt niemand meer uit te leggen:
– rechters zijn ook officieren van justitie
– officieren van justitie zijn ook rechters
– advocaten zijn ook rechters
– advocaten zijn rechters binnen de eigen beroepsgroep
– rechters zijn onderzoekscoördinatoren (min of meer ook officieren van justitie) in politionele kwesties

In het buitenland komt daar nog bij:
– advocaten zijn ook openbaar aanklagers (officieren van justitie) !

Meer en meer wordt duidelijk dat de verdeling van verantwoordelijkheden over verschillende natuurlijke personen een schijnvertoning is. Het wordt duidelijk dat het een in twee eeuwen opgebouwde verdeel- en heersstrategie is om … de koning te gerieven … en uit de wind te houden. Oorspronkelijk ging het om een “koning” … die zichzelf tot keizer dacht te kunnen kronen. Napoleon dus. Het systeem van Napoleon kwam de gevestigde orde in de volgende eeuwen wel goed uit. De gevestigde orde heeft het “terreur systeem” daarom maar in stand gehouden. Terreur is bij uitstek een overheidsmonopolie. Gelukkig valt het algemeen belang in veel gevallen samen met het gemanipuleerde, juridische belang. Het staat echter vast dat de individuele belangen van rechtzoekenden vaak verdrukt worden in het totaal van belangen. Dus recht is helaas vaak ver te zoeken. Of the record maken advocaten en hoogleraren hier al niet meer een discussiepunt van.

Dat maakt in een oogopslag ook duidelijk dat het voor gewone burgers bijna ondoenlijk is om het gehele systeem aan een gezond, kritisch toezicht te onderwerpen.

Het huidige systeem blijkt ziek tot op het bot. Het systeem werkt clientalisme en nepotisme in de hand. Het is een snoepwinkel voor personen met narcistische persoonlijkheidskenmerken.

Misschien is het argument van Teeven dat hij “de magistraten-wereld” zo goed kent, wel het belangrijkste argument dat hij niet de aangewezen persoon is om orde op zaken te gaan stellen.

Misschien een begin van meer wet … voor ons allemaal.

Wie volgt?

Vaststellen zelftoegebracht belagingstrauma (selfinflicted threat trauma)

2013/04/18 in Civiel Recht, Psychische Mishandeling

een verslaggever

Het was aangrijpend om (bijna) live getuige te zijn van “shell shock” bij een kind. Het gebeurde vannacht bij de ontploffing van een kunstmestfabriek in Texas. Blijkbaar was men daar het slachtoffer geworden van een hoop “niet te voorkomen” toevalligheden. Een brand bij een opslag van ammoniumnitraat (kunstmest) had tot een explosie geleid. Wat betreft keten-problemen zou daar op zich een heleboel meer over te zeggen zijn.

Ik noem het als inleiding om het als duidelijk voorbeeld van onmiddelijke mentale traumatisering te geven. Getraumatiseerd raken is tot op zekere hoogte onderdeel van een hanteer-mechanisme, van overlevingstactiek en overlevingsstrategie. Door de harde knal was het jongetje even doof en gedesoriënteerd. Hij raakte in volledige paniek. Zijn vader raakte in een onmiddellijke “flee response”. Aangezien hij de brand met zijn telefoon aan het filmen was, had hij een getemperde reactie. Tot op zekere hoogte was hij niet volledig verrast.

Vandaag constateerde ik op een aantal momenten ontbrekend ketenmanagement met dodelijke gevolgen. En ja de hoogste in rang behoort voor mismanagement daarvoor uiteindelijk de verantwoordelijkheid te dragen en te nemen. Dat is tenminste sinds eeuwen de benadering van het leiden van complexe sociale samenwerkingshandelingen. Het begint nu ondertussen steeds meer mensen op te vallen dat in alle landen van de wereld het ministerie van justitie voor zichzelf een status aparte ziet. Het Noord Nederlandse en het Zuid Nederlandse ministerie van Justitie zijn geen uitzondering. Ook in Belgie wordt er geworsteld met de strijd tussen democratie, rechterstheocratie, terreur van ambtelijke onverschilligheid, onwetenheid, onkunde en onwil. Met name de verantwoordelijke rechters … weten wederom buiten de discussie te blijven. Een prestatie van formaat.
(1) in Belgie de zaak van Jonathan Jacob; in zijn cel doodgeslagen door een doorgedraaide “politie-knokploeg” die “volgens het boekje” had gehandeld. Ambtelijke valsheid in geschrifte en corruptie om verkeerd handelen toe te dekken. De Nederlandse televisie besteedde ook vandaag aandacht aan deze zaak.
(2) moeders blijken op grote schaal kinderen te ontvoeren naar het buitenland; de enkele vader die het doet, schept een onjuist beeld dat we veel liever willen zien: vaders zijn agressief en zullen kinderen vast ontvoeren. De Volkskrant publiceerde er vandaag over.
(3) de zaak Dolmatov, waarom Teeven zou moeten vertrekken; inderdaad hij vond dat hij er weinig aan kon doen. Hij heeft er blijkbaar inderdaad weinig aan gedaan om te voorkomen wat hij had kunnen voorkomen. De ombudsman had het hem midden 2012 notabene op een presenteerblaadje aangerijkt. Feitelijk zijn al eerder 2 andere bewindslieden op het zelfde “keten-dossier” heengezonden, waaronder minister Donner.
(4) de moeder van de omgebrachte Wassenaarse jongen, Anass, die op extreme wijze Nederlandse onderzoekers bij haar ex, de vader probeert weg te houden. Gedrag dat helaas slechts enkele deskundigen snel menen te kunnen vaststellen. De moeder van Anass heeft gedrag dat sterk overeen komt met moeders die kinderen als hun exclusieve bezit zien, en zonder wroeging een kind ook mee naar hun buitenland denken te kunnen meenemen, met achterlating van de vader. Een vader die teruggaat naar zijn vaderland of daar blijft, verspeelt voor deze moeders vanzelfsprekend ieder recht op zorg voor zijn levende kind. Zelfs … ieder recht op zorg voor zijn overleden kind.

“Natuurlijk” was niet de vader van Jonathan Jacob slachtoffer van overheidfalen. De moeder van Dolmatov evenmin. De moeder van Jonathan kreeg wel degelijk een rol, hoewel zelfs minder dan van een figurante. Mogelijk had ze daar zelf voor gekozen, dat kan zijn. Ze werd slechts eenmaal door de vader genoemd. Jammer vind ik dat wel. Dolmatov zal geen vader hebben die om hem rouwde, want die werd niet eens ergens genoemd. De brief van moeder Dolmatov aan Beatrix kreeg ruim aandacht.

Is het raar dat de vader van Jonathan Jacob zegt het vertrouwen in Justitie en Politie volledig te zijn verloren? Ik wil de lezers van harte aanraden om de uitzending van De Vijfde Dag van de EO van 17 april zelf ook eens te bekijken. Het pijnlijke is dat overmatig politiegeweld bij aanhouding en bij verblijf in de cel ook in Nederland een verzwegen reuzen-probleem is. Maar … reuzen zijn bijna altijd mannen. Mannen zijn altijd potentiëel agressief. Dus mannen vragen om zo’n behandeling. Tenminste … de politie doet weinig moeite om dat vooroordeel te ontkrachten of te weerleggen. De politie en justitie vinden het reuze handig dat dit vooroordeel makkelijk in stand wordt gehouden. Als je als Nederlandse man groot bent … heeft dat dus niet altijd voordelen. Als je als vader … man bent … en groot, blijkt dat ook regelmatig een ongelukkige combinatie.

Voor de beschouwing waar het nu om moet gaan, wil ik niet verder op het 3e voorbeeld ingaan. De zaak Dolmatov is minder een goed direct voorbeeld voor problemen rond een belagingstrauma. Op sociaal groepsniveau is het weer zeker als een goed voorbeeld te hanteren van hoe een groep in een circulair proces kan komen van een waarheid maken die geen waarheid is. Gebaseerd op het conformiteitsbeginsel werkend in een grote groep. Al schrijvend stel ik mijn eigen standpunt al meer en meer ter discussie. Het gevoel van belaagd te worden was natuurlijk voor Dolmatov objectief bewijsbaar en zeer omvangrijk, zeer logisch.

Waarnemen, leidinggeven en proportioneel reageren is niet altijd een van nature al aanwezige vaardigheid voor politie-functionarissen. Laten we voorop stellen dat zij daar toch vaak al beter in zijn dan niet getrainde burgers. Naarmate de politie daarin beter slaagt, is haar professionaliteit op een hoger niveau. Er is dus een volstrekte vanzelfsprekenheid dat ook de politie deze vaardigheden met veel opleidingsinspanningen probeert te verbeteren.

Een goede “belagingstaxatie” is ook het cruciale probleem in de “line of command” binnen het leger en binnen de politie, maar ook binnen de jeugdzorgketen en de vreemdelingenketen.

Als in de uitvoering onderin de bevelsstructuur men al te automatisch bevelen opvolgt en steeds naar “worst case scenario’s” wenst te vertalen, onstaan er onherroepelijk problemen.

In het optreden van het politie-arrestatie-team in de cel van de Belgische Jonathan Jacob was het helder. De groep werd niet duidelijk geleid en “maakte elkaar” door het eigen gedrag wijs dat er ingeslagen moest worden op een bedreigend monster. Een heel pijnlijk “praktijk experiment” tot wat conformiteitsbeginsel (Asch), groepsloyaliteit en strafbereidheid (Milgram) kan leiden. Er bleek geen leider te zijn die afdwong dat eerst de redelijkheid van een vermeend bevel werd getoetst. Eerst waarnemen, de toestand beoordelen en vervolgens de mogelijkheid beoordelen van de vertaling van een abstracte instructie (bevel) naar operationeel handelen. Het moeten vaststellen dat die vertaling onmogelijk is, is wel degelijk ook een opgevolgd bevel. Precies daar wordt door velen een hoop verwarring geschapen. Angst om de positie leidt tot een hoop leugen en corruptie in groepsprocessen.

Bij de voorbeelden (2) en (4) neemt het ontbreken van leiderschap en opleggen van “herbezinning” ook een centrale plaats in.

Zodra een moeder weet dat zij “in het belang van de kinderen” iets doet dat weerstand bij de vader oproept, maakt zij zich vanzelf zorgen over de reactie van de betreffende vader. Een moeder die voor extreme “diefstal” van haar ex en zeer zware “valse beschuldigingen” kiest, vermoedt op zijn minst dat dat weerstand bij haar ex-partner kan oproepen. Het is waar dat vaak een aanmoediging tot “onjuist gedrag” vanuit de omgeving rond de betreffende moeder kan worden gezien.

Het is een cirkelvormig (circulair) proces. De moeder uit angst, zij ontvangt vervolgens bevestiging en medelijden voor haar gedrag en de moeder wordt nog sterker aangemoedigt om weerstand bij de vader te gaan creëren. Bijna nooit wordt er op de moeder gestuurd, dat zij het ontstaan van weerstand bij haar ex-man beter kan voorkomen. Waarom houdt zij de kinderen bij hun vader weg? Waarom gaat zij accoord met het financieel te gronde laten richten van een ex-partner. Laat duidelijk zijn: er zijn ook mannen die hun ex-vrouwen diskwalificeren en soms zelfs criminaliseren. Helaas is de situatie in het algemeen zo dat het voor vrouwen veel eenvoudiger blijkt om in een slachtoffer rol te gaan zitten. Laat ten slotte ook duidelijk zijn dat er situaties zijn waarin mannen dader zijn van geweld of seksueel ontoelaatbaar gedrag.

Het leiderschap om de vicieuze cirkel bij de moeder te gaan doorbreken, ontbreekt op dit moment in onze samenleving. Terecht kan de moeder zichzelf beschouwen als een slachtoffer van een proces. Maar … wel een proces dat zij zelf in gang heeft gezet.

We zijn erg makkelijk in het aanmoedigen van anderen “om hun gelijk” te gaan halen. Zolang we daar zelf maar geen last van hebben.

Maar wie denkt er nu aan het belang van onze kinderen?

Jonathan Jacob, wordt gemist door zijn ouders.

De door (overwegend) moeders ontvoederde kinderen, missen hun vaders. Tegelijkertijd zeggen deze moeders te gronde te gaan aan angst.

Waarom wil de moeder van Anass de vader van Anass, zijn eigen zoon ontzeggen?
Zelfs nu Anass niet meer onder ons is?

Waarom is er niemand professioneel of gewoon betrokken, die anderen tot de orde durft te roepen?

Ja meneer Teeven. Als de ambtenaren het gedaan hebben, … moet u aftreden. Voor velen is dat onbegrijpelijk, maar dat is het wezen van zelf “schone handen hebben” en politiek verantwoordelijk zijn. Als u blijft zitten, bent u dan bereid om ambtenaren ermee te confronteren dat ze zich niet aan wet- en regelgeving hebben gehouden. Dat ze onverschillig, onprofessioneel en onrechtmatig hebben gehandeld. Uw specialiteit: dat ze in georganiseerde vereniging zich hebben schuldig gemaakt aan dood door schuld? Ik mag aannemen dat van doodslag of moord geen sprake kan zijn geweest. In het geval van Jonathan Jacob was tenminste sprake van doodslag.

Waarom … omdat u zich geen leider getoont heeft. U heeft het criminaliseren van mensen tot uw core business gemaakt. U was geen crime fighter die kan laten zien dat een hij officier van justitie was die ook werkelijk probeerde de “ontlastende stukken” voor de verdachte in zijn dossier bij de rechter te krijgen.

Ik daag u uit om van de bovenstaande stelling het tegendeel te bewijzen. Toont u ons eens een zaak dat u trots was dat u een verdachte niet veroordeeld heeft gekregen?

Wanneer krijgen we eens een minister en staatssecretaris die het inlevingsvermogen van geinterneerde leiders kunnen paren aan strenge, rechtvaardige toepassing van de wet? Het waren niet de 60-er jaren die tot wijsheid bij de magistraten leidde. Het was meer de internering van vele vooraanstaande Nederlandse leiders en notabelen in Vught.

Meneer Teeven, ik wens u toe om eens te mogen ervaren wat het is om valselijk van iets beschuldigd te worden. Als uw “straf” wens ik u volledige rehabilitatie.

Verdere studie van “threat trauma” confronteerde mij met Google-humor. Google wilde mij doen geloven dat het waarschijnlijker was dat behandeling (treat) en trauma bij elkaar horen. Ik bedoel maar. Het belagingstrauma blijkt nog nauwelijks onderwerp van wetenschappelijke studie te zijn. Mogelijk heet het anders. Dus aan de lezer om mij als auteur op een beter spoor te zetten.

In mijn naïviteit veronderstelde ik dat we toe konden zijn aan het objectief vaststellen van zelfgeindiceerd belagingstrauma. Helaas, er is nauwelijks wetenschappelijk consensus over het maken van van onderscheid tussen bedreiging en trauma. Laat staan consensus over trauma door korte of langere bedreiging.

Alleen de ervaringsdeskundigen van bedreiging en valse beschuldiging weten wat ze zich voor kunnen stellen bij zelfgeindiceerde belagingstrauma’s. Aleen zij kennen het PTSS ziektebeeld meer van de andere kant. Zij werden op gruwelijke wijze geconfronteerd met ex-communicatie. Ik verzeker de lezer, dat dat zeer sterk traumatiserend is. Dat weet de katholieke kerk al vele eeuwen. Alleen … momenteel werkt een ban-vloek averechts. De gemeenschap (groep) is al zo klein geworden, dat het bijna als een welkom argument wordt ervaren om de kerk te kunnen verlaten. Niet alleen de katholieke kerk is vaardig met valsheid in geschrifte. Helaas ontmoeten we bij justitie-ambtenaren ook veel vaardige mensen. Hoe lang laten we dat ongestoord doorgaan?

In een aantal gevallen doen we zelfgeindiceerd belagingstrauma onmiddellijk af als “toneelspel”. Vervolgens blijkt daarna een wonderbaarlijke genezing te kunnen plaatsvinden.

Wanneer staat er eens een goede toneelrecensent op?
Eentje die ook nog weet gelezen te worden?

Anders dan de lezer misschien ondertussen verondersteld, ben ik als auteur zeker van mening dat belagingstrauma als een zinvol mentaal ziektebeeld kan worden onderscheiden. Wel heb ik de indruk dat het goed inpasbaar is in de al bestaande kennis rond PTSS (PTSS/D = Post Traumatic Stress Sydrom/ Disorder). Ik kom dan echter in een bijna niet te onderdrukken verleiding om iets te gaan zeggen over de deskundigen. En iets te zeggen over het lobyistenhandboek “DSM 5”. En nee dan bedoel ik niet een handboek om lobyist te worden of te blijven. Als psychiaters en psychologen zelf een te duidelijke stem van de farmaceutische industrie horen, wie ben ik dan om dat ter discussie te stellen? Pijnlijk, pijnlijk … om dan te moeten onderkennen dat het in het geval van Jonathan Jacob … ging om misbruik van een medicijn, amfetamine. Je gaat als gewone burger op deze manier bijna geloven in complexe samenzweringstheorieën. Helaas … of is het gelukkig(?) … gaat het hier om veel eenvoudiger menselijk gedrag en leiding geven daaraan. Het gaat steeds om proberen te laten herhalen dat je hetzelfde waarneemt als dat wat een ander zegt waar te nemen. Met een “vies” woord heet dat wetenschap. Zo simpel is het.

Wij leren langzaam, we weten ondertussen dat het niet raadzaam is om in een woonwijk veel vuurwerk op te slaan. Kunnen we kinderen andere “shelll shocks” misschien besparen?

Dolmatov’s Dood bevestigt Rechtspleging in Vreemdelingenketen volstrekt onder de Maat. Diverse dodelijke slachtoffers door falende bureaucratie.

2013/04/16 in 200 Jaar Ongewijzigd, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Beperking Toegang Recht, Waarheidsvinding

Parlementair verslaggever

Dat het systeem van 2 keer hoger beroep absoluut geen garantie geeft op een goede rechtspleging bleek weer heel duidelijk uit de volstrekt Kafkajaanse gang van zaken rond de Russische activist Dolmatov. Een keer het systeem blind vertrouwen en niet tijdig de registratie doen en iemand wordt de dood in gedreven. Vele zaken zijn door het lange tijdsverloop bij moeten toepassen van rechtsmiddelen (hoger beroep) volstrekt niet meer ongedaan te maken. De gevolgen zijn bijna nooit met geld te compenseren. Daar komt ook nog bij dat de mogelijkheid van 2 keer hoger beroep al steeds vaker los gelaten blijkt te worden.

Het is beslist geen toeval dat het buitenland ons wijst op onze levensverwoestende jeugdzorg en onze levensverwoestende vreemdelingenbehandeling en asielprocedures.

Er is ondertussen een forse lijst van vermoorde en de dood in gedreven vreemdelingen ontstaan. Als je mensen in een ongeschikt gebouw opsluit en dat gebouw vliegt in brand met een aantal dodelijke slachtoffers dan draagt Nederland daar natuurlijk een verantwoordelijkheid. Mensen die notabene waren opgesloten zonder dat zij een strafbaar feit hadden gepleegd. Dan komen daarbij de mensen die tot zelfmoord komen, omdat geen enkel individu de onverschilligheid, de onzekerheid en de fouten van disfunctionerende ambtenaren in deze situaties kan verdragen. De vreemdelingen zijn al vaak extra kwetsbaar en gekwetst als zij hier in een procedure belanden. Vanzelfsprekend hebben we het dan niet over de economische avonturiers en gelukszoekers. Van Dolmatov kan bijvoorbeeld niemand betogen dat die voor economische verbetering zich in Rusland had geengageerd.

De Nederlandse overheid probeert angstvallig onderzoek naar vermoorde vreemdelingen tegen te werken en te verzwijgen. Het gaat daarbij om moorden in Europa door buitenlandse agenten, maar ook om moorden na vrijwillige en gedwongen terugkeer naar het land van herkomst. Nederland gebruikt een beproefde aanpak. Als je het niet onderzoekt, kan je met enig gemak zeggen dat het er niet is.

Naar analogie wil Justitie alle onderzoek tegenhouden naar kinderen die door de jeugdzorg in grote problemen zijn gebracht in plaats van geholpen.

De Inpectie Justitie en Veiligheid moet samen met de Ombudsman een soort laatste redmiddel kunnen vormen. Het is opvallend hoe volstrekt onbeschoft er met de Ombudsman wordt omgegaan door de huidige bewindslieden. Men zegt hem gewoon ronduit dat men hem maar lastig vindt.

Toen nog voor de zelfdoding van Dalmatov de ombudsman, Alex Brenninkmeijer schriftelijk het ministerie van Opstelten en Teeven (Veiligheid en Justitie) tot spoed maande om wat te doen aan de onhoudbare behandeling van vreemdelingen in vreemdelingenbewaring te gaan doen, kreeg hij geen reactie. Na telefonisch contact zei men hem toe dan maar een brief als reactie aan hem te zenden. Enige tijd later, bleek het duidelijk te laat. Wederom was er iemand in uiterste geestelijke nood gebracht. Dalmatov had een einde aan zijn leven gemaakt.

Hij had in verband met zijn net gestarte hogerberoep helemaal niet in vreemdelingenbewaring gezet mogen worden.

Wie gaat deze ambtelijke terreur stoppen? Hoeveel ministers moeten hier nog op worden heen gezonden?

Waarom zijn er nog geen ministers op het dramatisch slecht functioneren van de kinderrechters en de jeugdzorg heen gezonden?
Komt dat omdat een deel van het niet functioneren is toe te schrijven aan ketenpartners uit andere ministeries?
Zijn we ondertussen zo gewend geraakt aan het levensverwoestende functioneren van de rechter en zijn jeugdzorgdeskundigen?
Of is het echt zo simpel, dat we het vergeten te onderzoeken?

Waarom wordt geaccepteerd dat rechters met enige gewichtige trots verkondigen dat zij niet de effectiviteit van hun beschikkingen behoren te gaan volgen?
Welke functionaris kan daar nog mee wegkomen? Ik weet niet of ik het goed doe, want ik hoor niet te weten of ik het goed doe, is wat rechters zonder gene betogen. Waarom worden werknemers die strafbare nalatigheid en bedrog plegen vervolgd … maar ambtenaren nooit?

Waarom moeten ministers opstappen, maar ambtenaren nooit?

Rechters die als eindverantwoordelijken vreemdelingen in vreemdelingenbewaring plaatsen al helemaal … nooit?
Rechters die als eindverantwoordelijken kinderen aan mishandelende en frauderende personen en organisaties toevertrouwen al helemaal … nooit?
Rechters die als eindverantwoordelijken onschuldige verdachten tot levenslang veroordelen en … afschuiven op falende deskundigen … nooit?
Waarom vindt de ombudsman geen gehoor?
Waarom vindt mr Pieter van Vollenhoven geen gehoor?
Waarom vinden honderdduizenden gewone burgers geen gehoor?

Hoe lang moet dit nog zo doorgaan?

Tweede Kamer legt structurele Ketencorrumpering in Jeugdzorg bloot bij Zorg aan Loverboy-slachtoffers. Constatering: Toezicht faalt.

2013/04/10 in Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging

een parlementair verslaggever
 
De redactie van justitieslachtoffers.nl en de lezers wil ik attent maken op de volgende brief van het ministerie van Volksgezondheid Welzijn en Sport aan de Tweede Kamer. Het zijn antwoorden op vragen van het tweedekamerlid Kooiman.
 
brief 27 mrt 2013 VWS aan TK.pdf

Voor een getrainde organisatie-auditor is het heel duidelijk. Er is een groepsprobleem rond de jeugdzorg gaande. We weten met elkaar niet de grootheden te formuleren waarop we de jeugdzorg willen afrekenen. Vervolgens zijn we nog helemaal niet op het idee gekomen dat we moeten gaan meten of de instelniveau’s voor deze grootheden in de dagelijkse uitvoering ook worden bereikt. We zijn natuurlijk ook vergeten om dergelijke niveau’s af te spreken. Het zogenaamde contract-management ontbreekt totaal. Begin jaren ’90 van de vorige eeuw was daar veel aandacht voor. Er waren wilde ambities om duidelijk de doelen naar te meten resultaten te laten vertalen. Managers zouden zich daar dan “graag” op aan laten spreken.

Verbaast het de lezer dat managers zich op een complexe manier vooral hebben gefocust op het maken van rookgordijnen over hun geleverde prestaties?

De jeugdzorg is geen uitzondering. Het management bij de politie heeft zich met dezelfde rookgordijnen bezig gehouden.

In 1991 deed ik verslag over een debat van de TK met minister Ien Dales over de reorganisatie van de politie. Het betrof de vraag: hoeveel blauw loopt er nu op straat? De minister moest het antwoord schuldig blijven. Enige tijd later zou de VVD-minister het allemaal veel beter gaan doen. Wederom reorganisatie. Wederom dezelfde vraag: hoeveel blauw is er op straat aan het werk? Weer hetzelfde ministeriele antwoord: geen idee.

Wie is er nu de baas? De boef, de agent, de ambtenaar … of de minister? Of misschien de betrokken burger? Of is de burger misschien niet betrokken genoeg? Of komt het velen wel heel goed uit dat de burger niet betrokken is?

Controleren als burger is wellicht niet een recht … maar een plicht.

Waarom vervolgen ambtenaren geen ambtenaren?

2013/04/10 in Uncategorized

een verslaggever

De ambtenaren die de staatssecretaris met opzet een rapport over de spoorwegen onthielden, blijven gewoon zitten, zonder enige straf.
Een minister wordt wel geacht verantwoordelijkheid te dragen voor niet functionerende ambtenaren en af te treden. Maar dan moet het wel ernstig genoeg zijn. Er moet bovendien een politieke wil zijn om de minister daarop af te rekenen.

De provincie-ambtenaren die hadden gesjoemeld met het storten van afvalstoffen in Gelderland werden zelfs door de Hoge Raad van een mening voorzien. Het arrest maakt het niet echt mogelijk om ambtenaren die voor de baas een misdrijf plegen, als persoon daarvoor te vervolgen.

Wie kan de burgers van Nederland nog uitleggen waarom? Medewerkers van bedrijven kunnen wel voor misdrijven voor de baas worden vervolgd.
Misdrijf is toch misdrijf?

Het OM maakte bij de Moerdijk-brand ook een wat rare figuur. De dader kreeg onschendbaarheid en zou vervolging kunnen ontlopen, als hij tegen zijn baas zou willen gaan getuigen. Ook een soort kroon-getuigen-constructie. Misdrijf is toch misdrijf? Heel selectief is er af en toe een oprisping van besef, dat de hoogst verantwoordelijke het meeste schuld zou dragen aan misdrijven die in vereniging (van bijvoorbeeld een bedrijf) worden gepleegd.

De discussie over civiele en strafrechtelijke vervolgbaarheid en het beperken van de taaie rechtspositie van ambtenaren speelt al vele tientallen jaren.
Wat is er ondertussen gebeurd?

Wie meet het nakomen van de Milieuvergunning van Fibroned? Hoe gingen Apeldoorn en provincie Gelderland met vuilstorten om?

2013/04/10 in Uncategorized

bewoner Dorpersveld in Apeldoorn
aan voormalige vuilstort “Kanaalpark De Maten”

Ik weet nog goed dat ik ambtenaren van de gemeente Apeldoorn trots hun oplossing zag showen aan bezoekers uit andere Europese steden. Als je een laag zand over een voormalige stortplaats legt, zijn alle problemen opgelost. We schrijven het jaar 1974. Dorpersveld is een straat met nieuw gebouwde woningen tegen een voormalige vuilstort plaats.

In de jaren die volgden, viste ik in de Kanaalpark-vijver, ik schaatste erop. Ik sleede van de “hoge bult” en kwam dan tot stilstand in een boomgaard van perebomen. Op een gegeven moment mochten we er niet meer komen: bodemverontreiniging levensgevaarlijk. Zonder duidelijke reden verdwenen de bordjes weer. Was de grond gesaneerd?

Met andere kinderen bouwden we hutten in het park. We groeven er kuilen. Na regen ontstonden er roestige plassen. Olie-achtige kringen lagen er dan op. Regelmatig lagen oude stukken vuilnis, zoals oud plastic speelgoed, in de bovenste laag aarde.

Nu blijkt: we hebben niet eens goed geregistreerd wat er in de berg afval is verdwenen. We hebben niet gemeten welke stoffen in de afgelopen jaren in het grondwater zijn terecht gekomen. Lucas Reinders is ook hierover geraadpleegd. Over Fibroned was hij ook zeer duidelijk. Een energie-centrale die je met de beste bedoelingen niet milieu-vriendelijk kon noemen. Kippenmest en andere “bij-stook-brandstoffen” geven een enorme uitstoot van belastende stoffen in onze omgeving.

Als je niet meet, dan weet je toch niet? Dit jaar realiseren we ons dat meer en meer. Nu zal dan toch serieuzer naar meer chemische stoffen in het grondwater gezocht gaan worden.

De gemeente-ambtenaren stellen echter: we hebben niet gemeten DUS u hoeft zich geen zorgen te maken.

Nu de woningbouwvereniging de woningen in de straat Dorpersveld wil gaan verkopen, maakt die zich echter wel zorgen. Rara, hoe zit dat? Zij vinden plotseling wel verontreiniging in de grond onder de huizen!!

Fijn gevoel zo’n betrouwbare overheid. Fijn gevoel dat die overheid zegt Fibroned als zware industrie wel goed in de gaten te gaan houden. Er blijken niet eens ambtenaren bij de provincie en gemeente te zijn die het meten van Fibroned tot hun taak moeten rekenen. Wij burgers, willen graag aannemen dat ze er wel zijn. Dus nemen we dat maar aan. Zo nemen we ook maar aan dat rechters een belang hebben bij netjes de wet toe te passen en zich ook zelf aan de wet te houden.

De Bezorgde Burgers dachten enige maanden geleden: Fibroned zal er niet meer komen. Nu blijkt dat de gemeente zo veel tijd en energie in de komst van deze “high tech” centrale heeft gestoken, dat ze nu toch wel graag de mogelijkheid wil open houden dat de centrale er nog gaat komen. Apeldoorn moet over een aantal jaren energie-neutraal worden, was en is beleidsdoelstelling

Burgers van Nederland, gaat u maar rustig slapen. Was het niet minister-president Colijn in de jaren rond 1930 die dat zei?
Fijn gevoel … zo’n betrouwbare overheid.

Slachtoffers boycotten Herdenking Schiet-incident Alphen aan den Rijn

2013/04/10 in Autoriteit Toezicht Rechtspleging

verslaggever in Zuid Holland

Het is opvallend dat ook slachtoffers van geweldsmisdrijven zich structureel ernstig door Justitie in de kou gezet voelen. De slachtoffers en hun nabestaanden hebben heel veel moeite moeten doen om informatie verstrekt te krijgen. Sommige informatie hebben ze tot de dag van vandaag nog niet ontvangen.

De politie liet steken vallen bij het beoordelen van de wapenvergunning. De ouders van Tristan hebben zelf aan de bel getrokken dat zij het niet verstandig vonden dat hun zoon een wapenvergunning zou hebben.

Zijn de burgers plotseling zo veeleissend geworden? Of is hier Justitie met zijn ketenpartner(s) weer aan het toedekken van onvermogens en fouten gaan werken, in plaats van op te komen voor het algemene maatschappelijke belang?

Er lopen nog diverse kwesties tussen de belanghebbenden en anderzijds Justitie en Politie. Een advocaat van de belanghebbenden zei gisteren nog dat een aantal zaken nog steeds niet zijn opgelost. Er waren zelfs 2 belanghebbenden die een poging hebben ondernomen om zich van het leven te benemen. Men wil ondermeer betere hulp kunnen ontvangen. Als blijk van protest hebben een aantal slachtoffers aangegeven dat zij op 9 april 2013 niet bij de herdenking zullen zijn. Dan is het 2 jaar geleden dat Tristan van der Vlis in winkelcentrum De Ridderhof in Alphen aan den Rijn een groot aantal mensen.

De ouders van Tristan van der Vlis zijn wel op een zeer bijzondere manier slachtoffer van Politie en Justitie geworden. Hoeveel hulp en begrip hebben zij in de afgelopen 2 jaren mogen ontvangen? Het is heel invoelbaar hoe het het voelt als je je kind toch moet verliezen, … terwijl je alles gedaan hebt om dat te voorkomen.

Enige hinder in verband met Onderhoud en Testen

2013/04/02 in Uncategorized

In het kader van het testen van BuddyPress kunt u enige hinder op deze site ervaren.
We hebben het theme aangepast van TwentyEleven naar BuddyPress-gelieerd.

De opmaak kan regelmatig even anders zijn. We streven ernaar om de leesbaarheid ook op telefoons en tablets zo goed mogelijk te krijgen.

Hieronder een to-do-lijstje voor de webmaster en het test-team.

TO DO’s:
=============

– De manier om over een message in een forum een discussie te voeren is nog niet helemaal helder.
Het lijkt erop dat je van het begin af aan de boodschap als topic moet benoemen.

– Onderzoek hoe je Topic moet aanmaken.

– Grootte van de gewone letter beinvloeden door wijzigen van CSS-sheet of andere methoden

Skip to toolbar