Advocaat Geert Jan Knoops: tot 3 procent van lang veroordeelden is onschuldig. Slapende Tweede Kamer. Emotionele Programmering.

pleidooi van wetenschapsjournalist

– Hilversum – Het feit dat mr Knoops een schatting voor Brandpuntreporters durft te geven van 3 procent betekend nog al wat. Knoops is herzieningsspecialist en specialist van internationaal recht. Het betekend dat de nog niet hard te bewijzen “werkelijke getallen” nog veel hoger zullen liggen. Hoeveel mensen worden door ons bijna Middeleeuwse rechtssysteem civiel en strafrechtelijk volledig kapot gemaakt? Onschuldig kapot gemaakt! Zijn we ondertussen niet toe aan iets beters? Ook al zien we als beginpunt bijvoorbeeld het jaar 1795, het lijkt volstrekt achterhaald.

Deskundige professor Ton Derksen die zijn hele leven onderzoek deed naar de kwaliteit van waarheidsvinding in de Nederlandse rechtspleging deed al eens de schatting dat van de langgestraften (langer dan 10 jaar) er ongeveer 30 gevangen zitten terwijl ze onschuldig zijn. Dat betreft dan alleen de gestraften met een gevangenisstraf. Het civielrecht kent straffen die zelfs zwaarder zijn dan gevangenisstraf. Voor het goede begrip een beperkte opsomming van civiele straffen:
– contact verbod van vaders (ouders) met hun kinderen
– niet optreden van de rechter tegen gefingeerd rechterlijk verbod aan kinderen tot contact met verzorgers
– bedrijfssluiting
– volledig ontneming inkomen
– vermogensontneming
– beroepsverbod
– gebiedsverbod (voor asielzoekers gaat dat mogelijk zelfs een strafrechtelijke zaak worden)
Het gaat erom dat we ons niet blind moeten staren op strafrecht. Ook al krijgt strafrecht meer aandacht van de klassieke media. Dat heeft weer alles te maken met het te noemen thema: emotionele programmering. Hoeveel moeite moet de zender doen om bij zijn ontvanger de bedoelde emotie in de goede omvang op te roepen?

In geschreven vorm blijkt een bericht als dit weinig invloed te hebben. Dat terwijl het bericht eigenlijk meteen heel Nederland zou moeten alarmeren en tot onmiddelijke actie zou moeten aanzetten. Zo’n bericht als dit komt toch niet echt bij mensen binnen. Dat lijkt veroorzaakt te worden door “emotioneel programmeren”. Via geschreven berichten weet de zender nooit echt dezelfde emotie met dezelfde intensiteit op te roepen als de ontvanger nog niet identieke ervaringen heeft.

Een geschreven bericht kan wel eenvoudig bij lotgenoten dezelfde intense emotie opnieuw laten herleven.

Enkele dagen geleden werden we ongevraagd (in het bijzijn van onze kinderen) geconfronteerd met de beelden van een Nigeriaanse man die het gerechtvaardigd had gevonden om een Britse militair te onthoofden op klaar lichte dag, gewoon midden op straat.

Iedereen in de wereld kreeg bijna dezelfde visuele informatie als omstanders en voorbijgangers film-opnames van een aantal mobiele telefoons. Zijn handen, zijn mes en zijn slagersbijl drupten nog van het bloed.

Kinderen bleken er vaak nauwelijks op te reageren. Waar worden de grenzen gelegd door de media?
De media staan machteloos. Als de media niet publiceren dan doen individuen dat op grotre schaal via internet. Alle gewone burgers zijn freelance journalist en nieuws-cameraman/vrouw geworden.

Beeldcultuur betekent eigenlijk dat we met de sterkst mogelijke middelen de waarheid willen zien en willen laten zien.

Mr Knoops trad in de documentaire van Brandpunt voor het voetlicht met Martien Hunnik. Martien is jaren lang opgesloten voor de moord op Bart van der Laar. Een showbizpersoonlijkheid die manager was voor een aantal artiesten. Dat speelde begin jaren tachtig. Het leven van Martien is door Justitie (lees een rechter) volledig kapot gemaakt.

Door de tijd de kinderen een tijd niet teruggevonden te laten blijven heeft de vader van Ruben en Julian voor een zeer intense emotionele programmering van Nederland gezorgd. Als hij direct samen met de kinderen was gevonden dan was het drama slechts het zoveelste gezinsdrama van dit jaar geworden.

Er zijn gruwelijke beelden nodig en “cliff hangers” om de omstanders te doordringen van de waarheid.

Wanneer is iemand in staat om de andere gevallen van onschuldig “veroordeelde vaders” van beeldmateriaal te voorzien dat wel binnenkomt bij mensen? Wanneer is er eens een film te maken van de andere dwalingen waar mensenlevens worden verwoest?

We kunnen echt niet volstaan met de politie of andere deskundigen de schuld te geven.
Een rechter hoeft niet te veroordelen! Hij hoeft aangevoerd bewijsmateriaal niet voor zoete koek te slikken. Een officier van Justitie hoeft geen asielzoekers als crimineel te bestempelen, omdat heel Nederland dat zou zeggen. Van een rechter en van een Officier van Justitie mag je een zekere autonomie verwachten. Zijn onafhankelijkheid moet hij weten te bewaren door verantwoording af te leggen en transparant op te treden.

Vroeger dacht ik dat rechters eigenzinnige, stevige persoonlijkheden waren die alles eerst met eigen ogen wilden zien. Ik dacht dat het mensen waren die “deskundigen” ook kritische vragen stelden. Na alle civiele en strafrechtelijke dwalingen waar de redactie nu de beschikking heeft gekregen.

Het misdrijf van misdadige rechtersbeschikkingen blijkt nog steeds onbestraft te blijven. Ook al zijn het feitelijke vader-dood-strafbeschikkingen of bijvoorbeeld fiscale, economische dood-straf-beschikkingen. Achter gesloten van civiel recht blijkt nog meer mogelijk te zijn dan in het strafrecht.

Jeroen Denis blijkt 1 van de velen die in het civiele recht de dood in is gedreven. Juristen en jeugdzorgers die hun uiterste best doen om niet emotioneel geprogrammeerd te worden. Zij blijken zeer intensief elkaar zaken toe te spelen om de werkelijkheid niet onder ogen te hoeven zien. Het ene rookgordijn na het andere.

Vadervervreemding is net als verkrachting van een vrouw niet iets waarvan je kan stellen dat een vader zelf medeschuldig is. Van een verkrachte vrouw werd vroeger inderdaad ook vaak makkelijk gesteld dat die medeschuldig was. Schandalig natuurlijk.

Vadervervreemding is een eenzijdig misdrijf van een moeder tegen haar kind en de vader van het kind.
Het wordt tijd dat het als geweldsmisdrijf door de wetgever in het wetboek opgenomen gaat worden.

Vadervervreemding is niet een misdrijf waaraan een vader medeschuldig is. Daarom is het ook volstrekt ongepast om het een ruzie-scheiding of een vecht-scheiding te noemen. Het gedrag van een vervreemde vader is het gevolg van een misdrijf van een vrouw tegen een man en tegen een kind. De zogenaamde vechtscheiding is een gevolg van het gepleegde misdrijf van vervreemding. De term “vechtscheiding” wekt een indruk waar gevochten wordt daar zullen er ook wel 2 schuld hebben. Dat is bij een vervreemding van kinderen een gruwelijke misleiding. De kinderen zijn de dupe. De verdeling van het tafelzilver zal ze koud laten. Dat een ouder heel geniepig wordt afgesneden, laat hen beslist niet koud.

Een groot deel van Nederland legt de oorzaak nog steeds bij een “zogenaamde vechtscheiding” dat terwijl zonneklaar is dat het startpunt een eenzijdig misdrijf van moeder was, namelijk kind-vader-vervreemding.
De term vechtscheiding wordt steeds gebezigd door mensen die het oorspronkelijke misdrijf niet willen zien of niet kunnen zien.

Vadervervreemding is een misdrijf … zeer vaak levensbedreigend. Zeer vaak levensverwoestend. Nu mag duidelijk zijn dat het ook zeer vaak dodelijk is.

Hoeveel gezinsdrama’s, rechterlijke en ambtelijke onverschilligheid (en ondeskundigheid) moet Nederland nog ondergaan? Laten we juristen en jeugdzorgers onophoudelijk hun zakken vullen over de hoofden van onze kinderen?

Wanneer worden de echte beelden eens getoond? Wanneer worden de echte beelden eens gezien? Wanneer wordt eens onderkend hoe gruwelijk de groepsdelicten van onverschilligheid en onkunde zijn voor onze kinderen?

De constatering van mr Knoops, dat alleen de mensen met veel geld in staat worden gesteld om hun onschuld te bewijzen is ronduit schokkend. Bij een aantal slachtoffers van rechters, was dat echter ook al bekend.

Wanneer staan er eens een aantal sociaal-psychologen op die niet hun eigen onderzoeksmateriaal denken te moeten verzinnen? Heren, dames, uw onderzoeksmateriaal ligt iedere dag op straat. Varierend van een gedode Britse militair tot een de dood in gedreven ontvaderde vader.

Als wetenschappers op hun handen blijven zitten en de relevante onderzoeksvragen laten liggen is dat ook een soort fraude in de richting van onze hand die wetenschappers voedt. Of is het zo dat de politiek echt niet wil luisteren. Dan is het dus toch weer de (mede-)schuld van ons allemaal.

Emotionele programmering en gebrek aan betrokkenheid in groepsprocessen verdient eindelijk eens aandacht. Wetenschappers laten dringende onderzoeksvragen liggen. Onverschilligheid en ondeskundigheid leidt tot gruwelijke misdrijven in vereniging. Als we daar met elkaar niets aan doen maken we ons zelf mededaders.

Neem een voorbeeld aan advocaat Geert Jan Knoops en beroeps-luis-in-de pels Alex Brenninkmijer, onze ombudsman. Inderdaad zijn er velen die duidelijk waarschuwen. De tweedekamerleden houden echter vaak liever hun vingers in hun oren … en een bord voor hun hoofd.

Doe iets. Doe je werk!

Leave a Reply