You are browsing the archive for 2013 November.

Hoogleraar Ties Prakken waarschuwt voor VVD-plan om internationaal recht te verlammen. Onzalig plan.

2013/11/30 in Uncategorized

Vandaag 30 november 2013 verscheen onder de kop “Onzalig plan” een open brief van Ties Prakken in de Volkskrant.
Mevrouw Ties Prakken is oud-hoogleraar strafrecht Universiteit Maastricht en thans advocaat te Amsterdam.

Joost Taverne is het belangrijkste brein achter het onzalige VVD-plan om de rechter het recht te ontnemen wetten te toetsen aan verdragen, met name aan verdragen waarin de grondrechten zijn vastgelegd, het Europees Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens (EVRM) voorop (Ten Eerste, 27 november). Wel vindt hij dat de wetgever voortaan beter moet opletten of aan te nemen wetten wel in overeenstemming zijn met die verdragen. Dat moest de wetgever al, maar nu dus nog een beetje meer. Als de wetgever die aansporing serieus neemt, zal het VVD-voorstel het niet ver schoppen.

Het EVRM, waaraan de wetgever ook dit wetsontwerp zal moeten toetsen, schrijft namelijk voor dat de nationale wetgeving een rechtsgang moet bieden voor wie meent dat zijn verdragsrechten geschonden zijn. Artikel 13 van het verdrag luidt:
“Een ieder wiens rechten en vrijheden die in dit Verdrag zijn vermeld, zijn geschonden, heeft recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel voor een nationale instantie, ook indien deze schending is begaan door personen in de uitoefening van hun ambtelijke functie.”

Noot van de redactie: Het EVRM en in het bijzonder dit Artikel 13 wordt nu juist structureel door ‘de rechter’ buiten beschouwing gelaten. Keer op keer vertaalt de rechter zijn onafhankelijkheid met dat hij niet in de eerste plaats een kader van internationaal recht moet zoeken voor de hem voorgelegde rechtsvraag. Juist de rechter wenst  ‘de rechter’ te verschonen van de plicht om zich aan de (internationale) wet te houden. De rechter geeft de rechter wel het recht om in de uitoefening van zijn ambtelijke functie (internationale) rechten van personen te schaden. Dat geeft de rechter zichzelf terwijl de gemeentelijke, provinciale, nationale en internationale wetgevende macht de rechter dat  ‘recht op plegen van een misdrijf’ niet geeft. Het recht op het vormen van jurisprudentie heeft de rechter eindeloos opgerekt. De verschillende wetgevende machten hebben dat steeds onopletttend en onverschillig laten passeren, lijkt het. Nu pas ontstaan er op diverse plaatsen krachten om de wilde zucht tot zelfregulering van de rechter (met onder andere jurisprudentie) te gaan beteugelen. Nu pas is er een initiatief in Nederland genomen tot een Autoriteit Toezicht Rechtspleging. Deze Autoriteit zou ook toezicht moeten houden op het verloop van individuele procedures bij de rechter. Vergelijkbaar met bijvoorbeeld Duitsland zouden burgers als waarnemers in procedures toe moeten zien op de zorgvuldigheid en kwaliteit van individuele procedures ook tijdens de zittingen, de voorbereidingen en de uitspraken. Deze Autoriteit moet ook gaan toezien dat de uitspraken van rechters consistent met elkaar en met de al gedane uitspraken (jurisprudentie) blijven. Momenteel worden wetten en uitspraken van rechters niet regulier door een derde instantie getoetst tegen internationale verdragen, de grondwet, gewone wetten, jurisprudentie en uitvoerende regelgeving. Binnen de jurisprudentie is bijvoorbeeld een enorme inconsistentie waar te nemen. Geen enkele instantie kan het tot haar taak rekenen daar actie op te moeten gaan ondernemen. Nog voordat de wet van de wetgever ingaat, blijken rechters al voornemens tot jurisprudentie te formuleren om de wet “te beperken of zelfs feitelijk terzijde te leggen”. Als wij als gewone burgers dit blijven toestaan … krijgen we dus inderdaad wat we verdienen … een rechter die in de wet geen recht meer ziet, maar alleen in zijn eigen afwegingen. Zo hebben na 1795 de burgers ‘de onafhankelijke rechter’ beslist niet bedoeld.

De Autoriteit Toezicht Rechtspleging dient te functioneren als een Nationale Ombudsman exclusief voor zaken die spelen rond Justitie en Politie. Op dit moment valt op dat de Nationale Ombudsman zich afzijdig houd van zaken waarin in het slecht functioneren van de overheid de rechter een (eind-)verantwoordelijke rol heeft gekregen. Voor alles dat de Nationale Ombudsman doet blijft hij volledig bouwen op een wel goed functionerende rechter. Als de rechter nu juist onderwerp van onderzoek moet zijn, kijkt de Ombudsman op een beleefde manier de andere kant op. Maar laten we toch even de zaken relativeren: we kunnen nog maar enkele tientallen jaren beschikken over het instituut van de Nationale Ombudsman. Het voortschrijden van inzicht … en daar ook werkelijk iets mee doen … gaat langzaam.

Ondertussen weten we als burgers dat ook de rechter niet onfeilbaar blijkt. Ook dat aspect van een overheid die bizar optreedt naar burgers zal een toezichthoudende en balanserende kracht verdienen. Een professionelere rechter dient toezicht op zichzelf te eisen. Feitelijk is dat toezicht zijn waarborg voor onafhankelijkheid. Op een nette manier kan een rechter zich voortaan beroepen op de “Goedkeurende Verklaring” van de toezichthoudende autoriteit. Wordt vervolgd. Kort gezegd is de inbedding in hogere wetten en verdragen van alle afwegingen door de rechter momenteel al een wassen neus.

In het algemeen is te zien dat strafrechtjuristen zich geen voorstelling kunnen maken van de “rechteloze praktijk” en de chaos die heerst in het civiele recht. Er blijkt nog niet eens een begin gemaakt te zijn met het onder ogen brengen van de dwalingen in het civiele recht. Deels is dat te wijten aan gebrek aan transparantie en toegankelijkheid voor onafhankelijke toeschouwers. Het civiele recht blijkt grotendeels zelfs nog voorbehouden aan “geheime rechtbanken”. Input, proces en resultaat van deze rechtbanken ontrekken zich geheel of grotendeels aan wat de gewone burgers te zien kunnen krijgen.

De rechters blijken het toetsen aan hogere wetten en verdragen structureel te vertikken. Nog erger, de rechters weigeren zich aan deze wetten te conformeren in hun uitspraken. Volgens de rechtspositie van rechters is dat onbestaanbaar, maar het blijkt praktijk die nog nooit anders is geweest. Het afschaffen van deze verplichting zal dus in de praktijk wel eens onmerkbaar kunnen zijn.

Tot zover de noot van de redactie. Mw. Prakken vervolgd haar beschouwing met:

(…) Daarom kan het Verdrag van klagers ook eisen dat zij de nationale rechtsmiddelen moeten hebben uitgeput voordat zij bij het Mensenrechtenhof in Straatsburg terechtkunnen. Dat is trouwens een algemene regel van volkenrecht, dat men het eerst bij de nationale rechter moet proberen voor men een beroep kan doen op de internationale rechter.

Wanneer de Nederlandse wetgever dus, zoals Taverne wil, scrupuleus het wetsvoorstel aan het EVRM gaat toetsen, zal hij op artikel 13 stuiten, dat hem dwingt voor grondrechtenschendingen een nationale rechtsgang te waarborgen, en bij wie anders kan dat zijn dan bij de Nederlandse rechter, en hoe anders kan die op de naleving van de grondrechten uit het Verdrag toezien dan door toetsing van de wet(stoepassing) aan het Verdrag. Waarmee het wetsvoorstel in zijn eigen staart bijt.

Auteur, Ties Prakken.

meer over de auteur, mevrouw Ties Prakken

Gerechtelijke Dwaling Bonaire. “Spelonk Zaak”

2013/11/22 in Uncategorized

Gerechtelijke dwaling Bonaire: meteen vrijspraak in Spelonk-zaak

14 november 2013

KRALENDIJK (Bonaire) – Andy ‘Kabes’ Melaan en Nozai Thomas zijn vrijgesproken van de moord in de zogenoemde Spelonk-zaak op Bonaire.

Binnen een half uur na hun emotionele laatste woorden aan het einde van de nieuwe behandeling van de rechtszaak, kwam het gerechtshof terug van de raadkamer. “Jullie worden beiden vrijgesproken van de moorden.”

Bron: http://caribischnetwerk.ntr.nl/2013/11/14/gerechtelijke-dwaling-bonaire-meteen-vrijspraak-in-spelonk-zaak/

Skip to toolbar