You are browsing the archive for 2013 December.

‘Hij zei: “Ik mag geen pappa meer zijn …”.’ Interview met Esther Kelder, samenlevende partner van Jeroen Denis en ‘bonus-moeder’ van Ruben en Julian

2013/12/21 in Uncategorized

We zullen als redactie reageren op het volledige interview van Esther Kelder door Tonny van der Mee, in het Algemeen Dagblad van zaterdag 21 december 2013. Een interview waarin totaal niet met modder gegooid is. Misschien is het interview zelfs eerder veel te netjes te noemen. In de eerste plaats verdient Esther een groot compliment voor dit interview. We zijn blij dat we als redactie zo ons best hebben mogen doen om vanaf het moment van de onheilsboodschap van de dood van Jeroen een juister beeld van de feiten te mogen geven. Ook wij hadden natuurlijk fouten kunnen maken. Wij waren helaas 1 van de weinigen die direct aandacht voor de feiten vroegen … en vooral voor meeleven met de familie en partner van Jeroen. Geen verdienste, maar voor ons vanzelfsprekend.

In de komende maanden en jaren zullen kritische wetenschappers en journalisten veel kritischer geluiden laten horen. Dat zal nog meer tot rehabilitatie van Jeroen Denis moeten leiden. Dat terwijl niemand het doden van kinderen zal goed keuren. We hopen dat eindelijk een nog veel groter onrecht aangepakt gaat worden: mishandeling van kinderen door de organisaties die juist voor kinderen op zouden moeten komen. Zonder bewijs, zonder feiten, kinderen bij een ouder weghouden, beschadigt kinderen enorm. De jeugdzorg creëert meer problemen voor kinderen dan dat ze oplost. Maar wat veel erger is … in opdracht … met volle wetenschap … van … de rechter. Veel meer zou het motto van het Rode Kruis en de Verenigde Naties gevolgd moeten gaan worden: kinderen helpen door hun ouders te helpen.

Niemand heeft de illusie dat de transitie (van de verantwoordelijkheid voor jeugdzorg) naar de gemeente zonder problemen zal verlopen. De jeugdzorg lijkt 1 van de voorbeelden van Pim Fortuin te kunnen worden van verbetering van kwaliteit (van overheidshandelen), juist door minder geld eraan te besteden. Wellicht dat de crisis voor kinderen een zegen kan worden.

Allerlei partijen duiken weg zodra burgers proberen controle en toezicht te gaan organiseren op jeugdzorg en rechtspleging.

Allerlei partijen verrijken zich over de ruggen van onze kinderen. Dat moet stoppen. Zo’n overheid verdienen we niet. Tegen dergelijke burgers moet onze overheid ons gaan beschermen. Ook als de dader onze ex-partner, partner, broer of zus is. Of als de dader … ons kind is. Ook een kind blijkt dader te kunnen zijn, zowel in de kinderleeftijd als in de leeftijd van volwassene. Een beschaafd rechtssysteem beschermd iedereen. Kind gelijk als volwassene. Dader gelijk als slachtoffer. Het uitgangspunt dat kinderen extra beschermd kunnen worden door van juridische uitgangspunten toch af te wijken, leidt tot precies het tegendeel. Kinderen zijn veel slechter af als zij onnodig anders dan volwassenen worden behandeld.

Overal waar daders kunnen zijn. Zijn helaas ook vals beschuldigde “daders”. Vals beschuldigde “daders” zijn juist slachtoffers van justitie.

Een rechtssysteem dat zelf stelt niet aan waarheidsvinding te kunnen doen, maar wel “kinderen tot onttrekking aan een ouder” durft te veroordelen zonder waarheidsvinding, verdient het etiket pervers en fascistoïde. Een dergelijk systeem is geen haar beter dan een systeem met politiek aangestuurde rechters. Een lid van de redactie heeft in bijzijn van getuigen uit de mond van een rechtbank-president kunnen optekenen dat een rechter waarheidsvinding niet tot zijn verantwoordelijkheid hoeft te rekenen. Daarmee maakt de rechter leugenaars onaantastbaar. Blijkbaar moeten burgers ook af en toe rechters overtuigen dat ze zich vergissen. Burgers zijn zich blijkbaar zelf beter bewust dat recht niet bestaat zonder waarheidsvinding.

De geloofwaardigheid van de civiele rechtspleging is met het on-juridische geblunder rond kinderen geïmplodeerd: knarsend en krakend ingestort. Maar … achter gesloten deuren … zodat lang niet iedereen heeft kunnen … horen … en … zien… wat er nu werkelijk gebeurt. Ongeveer om de 15 jaar ontstaat er even een “natuurramp” met veel meer lawaai, met veel meer zichtbare slachtoffers. In de volgende 15 jaar ebt de aandacht weer wat weg. De werkelijke daders krijgen onder het mom van “te moeten gaan voorkomen” alle gelegenheid om zich verder in te graven en met hun organisaties het spel van verdeel en heers met elkaar te perfectioneren. Liever gezegd, de systemen verder te per-ver-sioneren. De rechter doet alsof hij een willoos slachtoffer is van de deskundigen die … hij zelf … kiest. De rechter blijft kritiekloos zich baseren op deze deskundigen, terwijl hij langs vele wegen “spijkerhard bewijs” verneemt dat deze deskundigen er een ziekelijke rotzooi van maken in hun rapportages. (Zie b.v. ook de recente rapportage van Marc Dullaert, de kinderombudsman.) De leugen regeert in dit onderdeel van de rechtspleging. Collega-rechters weten dat en ervaren dat als zij als collega moeten “bijspringen” om bijvoorbeeld achterstanden weg te werken. Een rechter kan in principe op alle rechtsgebieden worden ingezet. Er zijn diverse rechtbanken die bevorderen (of min of meer afdwingen) dat rechters diverse rechtsgebieden bedienen in de loop van hun carrière. Vooral rechters met een voorkeur voor strafrecht-zaken, knappen af op de lugubere sfeer in het kinder- en familierecht. Bij de rechtbanken waar een personeelsbeleid is dat rechters over de jaren rouleren over de verschillende rechtsgebieden, is waar te nemen dat rechters vaak niet happig zijn om “een paar jaar” als kinder- of familierechter te moeten functioneren. Voor rechter-nieuwkomers is het “zelfmoord” om te proberen de in vele jaren opgebouwde “gevestigde orde” ter discussie te stellen. De lezer wordt verwezen naar de bewijzen die wijlen professor Hoefnagels iedere keer voor het voetlicht bracht. Hoefnagels was zelfs ooit gepromoveerd op het onderwerp Raad voor de Kinderbescherming. Iedere rechter weet dat het onmogelijk is om de gedwongen winkelnering voor deskundigen-rapportages en “kinder-nood-hulp” bij de Raad voor Kinderbescherming ter discussie te stellen. Een monopolieorganisatie die feitelijk 1-geheel vormt met BJZ en AMK. Een collega-organisatie die willekeurig shopt bij strafrecht en bij civielrecht en ook daarmee verdeel en heers speelt, samen met de rechter. Een monopolie-organisatie die door de rechter duidelijk uitgesproken altijd buiten discussie en vervolging wordt gehouden. Burgers noemen dat gewoon plat: de hand boven de hoofd houden. Een monopolie-organisatie die bovendien 7 dagen van de week gedurende 24 uur rechtstreekse toegang tot de rechter heeft en telefonisch direct uitspraak op voorgelegde rechtsvragen kan krijgen, terwijl “een dader” niet eens weet dat er “een aangifte” tegen hem is gedaan. Wie denkt dat dit “geregel met de rechter” alleen in Rusland voorkomt, vergist zich dus pijnlijk. Helaas hebben de Turken en Russen dus op z’n minst “een beetje” gelijk dat wij het ook niet helemaal “perfect” hebben geregeld. De internationale verdragen, de grondwet en diverse lagere wetten eisen dat procedure-partijen in rechterlijke procedures gelijke toegang tot de rechter dienen te hebben. Nederland lapt dat dus uiteindelijk aan zijn laars.

Heel herkenbaar dus dat Jeroen Denis het gevoel had te moeten opboksen tegen valse beschuldigingen waarvan hij het bestaan nog niet eens wist.
In het strafrecht noemt men dit naar analogie het inschakelen van “burger-kroongetuigen”. Wanneer die burger-kroongetuigen zelfs criminele burger-kroongetuigen met een getuigen-bescherming zijn geworden aan wie door je advocaat geen enkele vraag voorgelegd mag worden, dan is voor een verdachte nog moeilijk een eerlijk proces te verwachten. Het koste wat kost achter de tralies krijgen van een aangebrachte verdachte waartegen het OM het bewijs niet rond kan krijgen, lijkt dan het doorgeslagen hoofd-motief te zijn geworden. De afgelopen jaren hebben straf-recht-advocaten met heel veel moeite de rol van de valse kroongetuigen van het OM weten te beteugelen. Steeds probeert het OM het weer opnieuw om mogelijkheden alsnog op te rekken.

Ondertussen zijn ons al zaken bekend dat verdachten voor moord worden veroordeeld zonder een gevonden “lijk”. In een spionage zaak (waar de overheid dus zelf partij wordt!) is nu al een verdachte veroordeeld op: hij zou het gedaan kunnen hebben, dus moeten we maar aannemen dat hij het heeft gedaan. Het bewijs is geheim. Het zoeken is mogelijk, maar het mag niet gezocht worden. Als het bewijs gevonden wordt, mag het niet gelezen worden. Aan de vraag of gevonden bewijs ontlastend of belastend is voor de verdachte komen “we” dus niet eens toe.

In het kinder- en familierecht wordt aantoonbaar geprobeerd om bewijzen buiten het dossier te houden. De jeugdzorgers stellen de reden: anders houden zaken nooit op. Liever een onredelijke keuze gemaakt dan geen keuze gemaakt. Liever vandaag daadkrachtig gekozen, dan pas morgen. Er wordt een vals beeld geschapen dat de zaak van Het Meisje van Nulde en de zaak Savanna zouden voortkomen uit niet op tijd kiezen en optreden in de jeugdzorgketen. Het tegendeel blijkt waar: een alarmerende ouder of zijn/haar familie worden genegeerd “als snelle keuze” aan het begin van een kind-beschermings-traject. Een vals-alarmerende ouder of betrokkene wordt als “deskundige rapporteur” meteen als brede schouder genomen om verantwoordelijkheid op af te kunnen wentelen. Er blijkt een plat: wie het eerst komt die het eerst maalt. Dat degene die het eerst komt, met het valse alarm komt, dat is even jammer. Het gaat er tenslotte om dat de organisaties een snel en daadkrachtig handelen tonen. Ja … wij kunnen geen waarheidsvinding doen. Eigenlijk laten we ongestraft zeggen: “Als we liegen … dan liegen we in commissie.”

Zouden we accepteren dat een arts ons bloedonderzoek door een niet opgeleide kwakzalver zou laten doen? En inderdaad burgers liepen de afgelopen tientallen jaren stuk in lange rechtszaken waarin op allerlei manieren werd geprobeerd om alles binnen het medisch tuchtrecht binnenskamers te houden. Pas als het echt niet meer kan kiest men voor een vlucht naar voren om daarmee een indruk te wekken dat het tuchtrecht snel en adequaat zou zijn. Nu na tientallen jaren van procedures door slachtoffers stelt het Medisch Tuchtcollege het zo voor alsof steeds heel eenvoudig was te stellen dat Jansen Steur als neuroloog verkeerde diagnoses stelde en verkeerde medicijnen bleef voorschrijven. Er wordt een mediaspektakel gebruikt om te doen voorkomen dat het medisch tuchtrecht juist heel goed werkt en … alsof men zeer goed in staat is om zonder “vriendjespolitiek” het falen van collega’s aan de kaak kan stellen. De lezers worden daarvoor graag verwezen naar de bewijzen die klokkenluiders over medische misstanden en zorgfraude in de afgelopen jaren hebben verzameld.

Rechters en jeugdzorgers proberen actief te voorkomen dat onderzoek gedaan wordt onder de personen waar het om zou moeten gaan: de kinderen. Als ouders het even niet voldoende in hun mond nemen, is het een standaard act van rechters en jeugdzorgers om de vraag te stellen: “Wilt u alstublieft de kinderen centraal plaatsen?”

Juist rechter en jeugdzorger laten zich in hun kaarten kijken met het krampachtig tegenhouden van onderzoek onder volwassen kinderen die onder toezicht gesteld zijn geweest. Door gegevens achter te houden, maken zij bewust onderzoek onmogelijk. Dat is de eerste poging die je kan doen om controle op je functioneren tegen te houden. Dat is precies ook het overtuigende argument waarom tuchtrecht niet werkt. Het blijkt nooit te werken om de slager zijn eigen vlees te laten keuren. Rechters moeten rechters niet (uitsluitend) controleren. Medisch specialisten moeten niet (uitsluitend) medisch specialisten controleren. Advocaten moeten niet (uitsluitend) advocaten controleren. Accountants moeten niet (uitsluitend) accountants controleren. Notarissen moeten niet (uitsluitend) notarissen controleren. Deze opsomming is eindeloos lang te maken.

Opvallend is dat de bovenstaande opsomming toch steeds weer een beetje beter ter hand is genomen in de afgelopen jaren. Er zijn stappen gemaakt om onafhankelijke controle te verbeteren en beroepsgroepen opener en kwetsbaarder te maken naar buiten toe. Behalve bij rechters, die willen we als burgers nog steeds een valse onaantastbaarheid gunnen. We zijn ons namelijk anderzijds bewust van het feit dat we rechters steeds misbruiken voor het oplossen van problemen die we zelf als burgers niet onderling denken te kunnen oplossen. Tweede Kamerleden spreken gewoon eerlijk uit: als de wet niet in alles goed voorziet, dan is er altijd … de rechter … nog. Dat de rechter niet goed kan functioneren is dus ook gewoon mede de schuld van … ons … de burgers zelf.

 

Rob Minnee in de Volkrant van 9 oktober 2013. Ruziezoeken blijft steeds beloond worden. Op een vechtscheiding aansturen wordt beloond.

2013/12/17 in Uncategorized

Redactie: hieronder is opgenomen een ingezonden brief voor de rubriek Geachte redactie. Dhr. Minnee reageert op een uitspraak van dhr. Sprokkereef, de directeur van Bureau Jeugdzorg Nederland. De positie van vaders blijkt alleen maar achteruit te gaan. De hoeveelheid geweld tegen kinderen blijkt op bepaalde terreinen toe te nemen. Juist het geweld van de jeugdzorg-organisaties en de kinderrechter tegen kinderen neemt toe. Helaas leest u dit goed. Kinderen worden juist door hun zogenaamde “beschermers” kapot gemaakt. Misschien dat het u vervolgens dan niet meer verbaast dat de jeugdzorg onderzoek naar “klanttevredenheid bij volwassen kinderen” probeert te voorkomen en probeert onderuit te halen. Het contact tussen kinderen en vaders beperken en bemoeilijken is zonder twijfel een zeer ernstige vorm van kindermishandeling. Die vorm van kindermishandeling bezorgt kinderen op latere leeftijd aantoonbaar meer zelfdodingsgedachten en vluchtgedrag naar verdovende middelen en ander “afwijkend” sociaal gedrag.

Scheiding
Meneer Sprokkereef van de Jeugdzorg (O&D, 8-10-13), u komt misschien zelf nooit uit uw toren, maar net als veel moderne mannen nam ik voor de scheiding veel zorg op me. Het probleem is dat als de moeder ruzie zoekt, uw medewerksters (geen man gezien) er steevast van uitgaan dat de moeder zorgde.

Maar, zelfs al zou een moeder voor de scheiding drie dagen werken en de vader niet: waarom zouden de kinderen na de scheiding beter af zijn bij haar als zij de ruziezoekende dwarsligger is die haar ex het licht in de ogen niet gunt en de kinderen geen vader? Dat is de praktijk. Een ruziezoekende vrouw wordt beloond door jeugdzorg en rechtbank. Dat is de motor achter toenemende vechtscheidingen. Een moedercultuur, omdat bestuurders van jeugdzorg doof zijn voor de storm van kritiek.

Rob Minnee, Den Haag

Naschrift redactie:
Wie heeft de term vechtscheiding het eerst gebruikt? Wie gebruikt die term veelvuldig? Suggereert een vechtscheiding niet al gauw: waar twee vechten hebben er twee schuld? Hoe lang werd tegen verkrachte vrouwen niet gezegd dat ze ook wel aanleiding zouden hebben gegeven? Denken we daar ondertussen ook niet anders over? Welke eenzijdige geweldsmisdrijven van vrouwen tegen mannen willen we onder ogen zien? Kan voor ons gevoel de sterke man wel slachtoffer zijn van een geweldsmisdrijf tegen hem door een fysiek zwakkere vrouw?

Inderdaad de jeugdzorg bedient zich graag en veel van de term “vechtscheiding”. Door meteen met die term de aandacht op “de kemphanen” te richten slaagt de jeugdzorg erin om de aandacht van haar af te leiden. De kinderrechter heeft een eenvoudige afspraak met de jeugdzorg dat hij in ruil voor welgevallige activiteiten van de jeugdzorg deze jeugdzorg uit de wind zal houden.

De rechter is zelf de oprichter van de Raad voor de Kinderbescherming. Die Raad riep op haar beurt weer BJZ in het leven. Om het instrument van verdeel en heers nog wat te kunnen versterken, heeft BJZ weer de organisatie AMK opgericht. De 3 organisaties functioneren in veel opzichten gewoon als 1 organisatie. De kind-dossiers en het personeel worden bijvoorbeeld volledig gedeeld. Alle 3 de organisaties hebben alle dagen van de week alle 24 uren directe toegang tot de rechter.

Volgens de wetten achter de rechterlijke organisatie en volgens de grondwet en internationale verdragen is die voorkeur-toegang tot de rechter volstrekt uit den boze. Naar analogie is er steeds opnieuw zorg over de directe band tussen het Pieter Baancentrum en het Nederlands Forensisch Instituut met politie en justitie een. Ook daar is sprake van een monopoliepositie voor deskundigen. Het pragmatisme en de beschikbare middelen binnen de overheid krijgen de boventoon boven de noodzakelijke rechtvaardigheid en rechtmatigheid.

Er zijn dus rechtssystemen waar een individuele advocaten meer eigen mogelijkheden hebben om zelf onderzoek te doen in een strafzaak of in een civiele zaak. In Nederland heeft de politie een soort alleenrecht op onderzoek gekregen. Beter civiel onderzoek is in Nederland nog niet goed van de grond gekomen. De belangrijkste oorzaak is waarschijnlijk dat de rechter van dergelijk onderzoek geen gebruik wil maken.

In Nederland zijn een aantal organisaties actief die regelmatig werken voor buitenlandse rechters, maar die door de Nederlandse rechter worden genegeerd. Zonder de buitenlandse opdrachten zouden de betreffende deskundigen economisch te gronde gaan.

De rechter dicteert gewoon de markt. Ook de markt voor psychodiagnostiek voor kinderen en hun verzorgers. Ook de markt voor professionele begeleiding van kinderen in hun opvoedingsomgeving. De rechter wil alleen zaken doen met organistaties uit zijn eigen netwerk, organisaties die hij stevig aan een lijntje heeft. Organisaties die steeds zichzelf mogen onderzoeken en die alles mogen toedekken.

Een laatste voorbeeld van incestueus zelfonderzoek met zelfrechtvaardiging vindt de redactie in bijvoorbeeld het onderzoek van de Inspectie Jeugdzorg naar de zelfdodingstragedie van Jeroen Denis en zijn omgebrachte zoontjes Ruben en Julian. De lezer wordt verwezen naar Wikipedia: lemma Familiedrama’s. wikipedia

Een monopoliepositie van gedwongen winkelnering van de rechter bij bepaalde deskundigen leidde in het verleden zonder uitzondering tot integriteits- en kwaliteitsproblemen. Als de monopoliepositie ook nog eens gepaard gaat met door de rechter geregelde juridische onschendbaarheid en verschoonbaarheid voor ieder falen, dan is een fascistoïde monster geschapen. Dan is sprake van een klassejustitie waar de overheid altijd wint en de burger (het kind!) altijd verliest.

Dat er sprake is van klassejustitie wordt door vele rechters al als gegeven gehanteerd. Als andere belangen dan objectieve juistheid de richting van keuzes gaat bepalen, dan is ook vaak feitelijk sprake van corruptie. Corruptie kan een korte termijn eigen belang zijn. Het kan ook een lange termijn eigen belang zijn. Veel eigen belangen zijn bijna niet op geld te waarderen. Corruptie hoeft dus helemaal niet om direct geldelijk gewin te gaan. Het op langere termijn laten voortbestaan van de eigen organisatie is ook een eigen belang van medewerkers van de organisatie. Fascistoïde processen zijn van alle tijden. Ze zullen alleen aangepakt kunnen worden als we dat met elkaar ook werkelijk willen. Blijkbaar hebben heel veel mensen er voordeel bij om veel kindermishandeling voort te laten bestaan. Big Business?

Moeten we ons als burgers dan maar bij klassejustitie gaan neerleggen? Of kan de burger ten minste net zoveel rechten krijgen als onze overheid?
Als wij de overheid niet (meer) zijn, wie is de overheid dan wel?

Misschien wordt een jeugdzorg geheel zonder geld, door de crisis … wel een zegen voor kinderen.

Skip to toolbar