Rob Minnee in de Volkrant van 9 oktober 2013. Ruziezoeken blijft steeds beloond worden. Op een vechtscheiding aansturen wordt beloond.

Redactie: hieronder is opgenomen een ingezonden brief voor de rubriek Geachte redactie. Dhr. Minnee reageert op een uitspraak van dhr. Sprokkereef, de directeur van Bureau Jeugdzorg Nederland. De positie van vaders blijkt alleen maar achteruit te gaan. De hoeveelheid geweld tegen kinderen blijkt op bepaalde terreinen toe te nemen. Juist het geweld van de jeugdzorg-organisaties en de kinderrechter tegen kinderen neemt toe. Helaas leest u dit goed. Kinderen worden juist door hun zogenaamde “beschermers” kapot gemaakt. Misschien dat het u vervolgens dan niet meer verbaast dat de jeugdzorg onderzoek naar “klanttevredenheid bij volwassen kinderen” probeert te voorkomen en probeert onderuit te halen. Het contact tussen kinderen en vaders beperken en bemoeilijken is zonder twijfel een zeer ernstige vorm van kindermishandeling. Die vorm van kindermishandeling bezorgt kinderen op latere leeftijd aantoonbaar meer zelfdodingsgedachten en vluchtgedrag naar verdovende middelen en ander “afwijkend” sociaal gedrag.

Scheiding
Meneer Sprokkereef van de Jeugdzorg (O&D, 8-10-13), u komt misschien zelf nooit uit uw toren, maar net als veel moderne mannen nam ik voor de scheiding veel zorg op me. Het probleem is dat als de moeder ruzie zoekt, uw medewerksters (geen man gezien) er steevast van uitgaan dat de moeder zorgde.

Maar, zelfs al zou een moeder voor de scheiding drie dagen werken en de vader niet: waarom zouden de kinderen na de scheiding beter af zijn bij haar als zij de ruziezoekende dwarsligger is die haar ex het licht in de ogen niet gunt en de kinderen geen vader? Dat is de praktijk. Een ruziezoekende vrouw wordt beloond door jeugdzorg en rechtbank. Dat is de motor achter toenemende vechtscheidingen. Een moedercultuur, omdat bestuurders van jeugdzorg doof zijn voor de storm van kritiek.

Rob Minnee, Den Haag

Naschrift redactie:
Wie heeft de term vechtscheiding het eerst gebruikt? Wie gebruikt die term veelvuldig? Suggereert een vechtscheiding niet al gauw: waar twee vechten hebben er twee schuld? Hoe lang werd tegen verkrachte vrouwen niet gezegd dat ze ook wel aanleiding zouden hebben gegeven? Denken we daar ondertussen ook niet anders over? Welke eenzijdige geweldsmisdrijven van vrouwen tegen mannen willen we onder ogen zien? Kan voor ons gevoel de sterke man wel slachtoffer zijn van een geweldsmisdrijf tegen hem door een fysiek zwakkere vrouw?

Inderdaad de jeugdzorg bedient zich graag en veel van de term “vechtscheiding”. Door meteen met die term de aandacht op “de kemphanen” te richten slaagt de jeugdzorg erin om de aandacht van haar af te leiden. De kinderrechter heeft een eenvoudige afspraak met de jeugdzorg dat hij in ruil voor welgevallige activiteiten van de jeugdzorg deze jeugdzorg uit de wind zal houden.

De rechter is zelf de oprichter van de Raad voor de Kinderbescherming. Die Raad riep op haar beurt weer BJZ in het leven. Om het instrument van verdeel en heers nog wat te kunnen versterken, heeft BJZ weer de organisatie AMK opgericht. De 3 organisaties functioneren in veel opzichten gewoon als 1 organisatie. De kind-dossiers en het personeel worden bijvoorbeeld volledig gedeeld. Alle 3 de organisaties hebben alle dagen van de week alle 24 uren directe toegang tot de rechter.

Volgens de wetten achter de rechterlijke organisatie en volgens de grondwet en internationale verdragen is die voorkeur-toegang tot de rechter volstrekt uit den boze. Naar analogie is er steeds opnieuw zorg over de directe band tussen het Pieter Baancentrum en het Nederlands Forensisch Instituut met politie en justitie een. Ook daar is sprake van een monopoliepositie voor deskundigen. Het pragmatisme en de beschikbare middelen binnen de overheid krijgen de boventoon boven de noodzakelijke rechtvaardigheid en rechtmatigheid.

Er zijn dus rechtssystemen waar een individuele advocaten meer eigen mogelijkheden hebben om zelf onderzoek te doen in een strafzaak of in een civiele zaak. In Nederland heeft de politie een soort alleenrecht op onderzoek gekregen. Beter civiel onderzoek is in Nederland nog niet goed van de grond gekomen. De belangrijkste oorzaak is waarschijnlijk dat de rechter van dergelijk onderzoek geen gebruik wil maken.

In Nederland zijn een aantal organisaties actief die regelmatig werken voor buitenlandse rechters, maar die door de Nederlandse rechter worden genegeerd. Zonder de buitenlandse opdrachten zouden de betreffende deskundigen economisch te gronde gaan.

De rechter dicteert gewoon de markt. Ook de markt voor psychodiagnostiek voor kinderen en hun verzorgers. Ook de markt voor professionele begeleiding van kinderen in hun opvoedingsomgeving. De rechter wil alleen zaken doen met organistaties uit zijn eigen netwerk, organisaties die hij stevig aan een lijntje heeft. Organisaties die steeds zichzelf mogen onderzoeken en die alles mogen toedekken.

Een laatste voorbeeld van incestueus zelfonderzoek met zelfrechtvaardiging vindt de redactie in bijvoorbeeld het onderzoek van de Inspectie Jeugdzorg naar de zelfdodingstragedie van Jeroen Denis en zijn omgebrachte zoontjes Ruben en Julian. De lezer wordt verwezen naar Wikipedia: lemma Familiedrama’s. wikipedia

Een monopoliepositie van gedwongen winkelnering van de rechter bij bepaalde deskundigen leidde in het verleden zonder uitzondering tot integriteits- en kwaliteitsproblemen. Als de monopoliepositie ook nog eens gepaard gaat met door de rechter geregelde juridische onschendbaarheid en verschoonbaarheid voor ieder falen, dan is een fascistoïde monster geschapen. Dan is sprake van een klassejustitie waar de overheid altijd wint en de burger (het kind!) altijd verliest.

Dat er sprake is van klassejustitie wordt door vele rechters al als gegeven gehanteerd. Als andere belangen dan objectieve juistheid de richting van keuzes gaat bepalen, dan is ook vaak feitelijk sprake van corruptie. Corruptie kan een korte termijn eigen belang zijn. Het kan ook een lange termijn eigen belang zijn. Veel eigen belangen zijn bijna niet op geld te waarderen. Corruptie hoeft dus helemaal niet om direct geldelijk gewin te gaan. Het op langere termijn laten voortbestaan van de eigen organisatie is ook een eigen belang van medewerkers van de organisatie. Fascistoïde processen zijn van alle tijden. Ze zullen alleen aangepakt kunnen worden als we dat met elkaar ook werkelijk willen. Blijkbaar hebben heel veel mensen er voordeel bij om veel kindermishandeling voort te laten bestaan. Big Business?

Moeten we ons als burgers dan maar bij klassejustitie gaan neerleggen? Of kan de burger ten minste net zoveel rechten krijgen als onze overheid?
Als wij de overheid niet (meer) zijn, wie is de overheid dan wel?

Misschien wordt een jeugdzorg geheel zonder geld, door de crisis … wel een zegen voor kinderen.

Leave a Reply