You are browsing the archive for 2014 February.

Russische Ethnische Migratie en Kolonisatie als Democratische Schaamlap in Internationale Betrekkingen

2014/02/28 in Uncategorized

– MOSKOU – een verslaggever –

Net als Israël misbruikt Rusland een oude methode om de internationale rechtsregel van zelfbeschikking en democratie aan haar kant te krijgen.

Eerst worden ethnische inwoners van Rusland bewogen om in “bezette” gebieden te gaan wonen. Vervolgens wordt er gezegd dat er een democratische Russische meerderheid in het bezette gebied is. Dat de internationale gemeenschap de belangen van deze Russische gemeenschap moet respecteren. Als deze meerderheid bij Rusland wil horen zal dat moeten worden gevolgd. Zo is de gedachtengang.

Dat is precies de politiek van Rusland (en de USSR) geweest voor de Baltische staten. We weten dus ook precies wat er gaat gebeuren na de Krim als het westen dat gewoon maar laat passeren. Er zijn tegen de zin van de oorspronkelijke bevolking heel veel Russen naar Estland, Letland en Litouwen “gestuurd” om er te gaan wonen. Niet heel verwonderlijk dat dat nu ook voor de nodige spanningen kan zorgen. Hierover berichten media in het westen niet.

In de internationale politiek heeft de VS het nu moeilijk met dit gegeven, omdat het toe blijft staan dat Israël met de Palestijnse gebieden precies hetzelfde doet. Zo veel mogelijk Israëlische kolonisten mogen zich daar vestigen om vervolgens de rechten van Palestijnen te laten “verwateren”. Voor historici springt ook meteen de Heim ins Reich politiek van Nazi-Duitsland in het oog. Rond de Wolga Duitsers en Sudeten Duitsers speelden vergelijkbare gedachten. Helaas weinig nieuws onder de zon. Daders en slachtoffers bedienen zich even later steeds van dezelfde methoden.

In de media is er even nauwelijks aandacht voor de wellicht meer oorspronkelijke bevolking, zoals bijvoorbeeld de Krim Tartaren.

Bij grote belangen zijn we vaak bereid om even wat minder principiëel te zijn.

Europa weer in Oorlog. Europa in Oorlog met Rusland. Tweede Krimoorlog is begonnen.

2014/02/28 in Uncategorized

– MOSKOU – een verslaggever –

Europa weer in Oorlog met Rusland.

Op basis van historische feiten is te verwachten dat Europa Turkije versneld tot de EU wil laten toetreden. Het zal anders onmogelijk of op z’n minst ongeloofwaardig zijn als Oekraïne eerder in de gelederen zal worden gesloten. De Turken vochten al eerder een bloedig conflict met Rusland uit over belangen op en rond de Krim. Vele Europese landen waren bondgenoot tegen de tegenstander Rusland. Zie de onderstaande gegevens op Wikipedia.

Conflict verklaard uit de Historie.

Om een idee te geven waarom Rusland Oekraïne is binnen gevallen. Voor docenten-geschiedenis was het niet de vraag of Rusland een conflict op deze manier zou aangaan, maar … wanneer?

De Krimoorlog was een van de eerste oorlogen die op grote schaal werden vastgelegd in geschreven rapporten en foto’s: onder meer door William Russell (voor The Times) en Roger Fenton. Het thuisfront bleef, voor het eerst in de geschiedenis, via de kranten op de hoogte van de dagelijkse realiteit van de oorlog.

Sinds 1856 blijkt er veel minder veranderd te zijn, dan velen denken.

Geschiedenis van de Eerste Krimoorlog

Krimoorlog
Onderdeel van de Russisch-Turkse oorlogen
Legerkamp in de Krimoorlog
Legerkamp in de Krimoorlog
Datum 18531856
Locatie Europa, De Balkan, De Zwarte Zee, De Oostzee, Kamtsjatka
Resultaat Geallieerde overwinning, Vrede van Parijs
Casus belli Conflict over het beschermheerschap van christenen op Turks grondgebied.
Territoriale
veranderingen
Donau-monding naar Moldavië
Strijdende partijen
Geallieerden:
Ottoman flag.svg Ottomaanse Rijk
Flag of France.svg Frankrijk
Flag of the United Kingdom (3-5).svg Verenigd Koninkrijk
Savoie flag.svg Savoye
Flag of Kingdom of Sardinia (1848).svg Koninkrijk Sardinië
Flag of Russia.svg Rusland
Flag of Bulgaria.svg Bulgaarse Legioen
Troepensterkte
300.000 Turken
400.000 Fransen
250.000 Britten
18.000 Sardiniërs
700.000 Russen
4000 Bulgaren
Verliezen
200.000 Turken gedood en gewond
100.000 Fransen waarvan 10.240 gedood in strijd; 20.000 gestorven aan verwondingen; ca. 70.000 gestorven aan ziektes
Britten: 2755 gedood in de strijd; 2019 gestorven aan verwondingen; 16.323 aan ziektes
36 Sardinische slachtoffers
2019 Italianen gestorven
374.600 totaal aantal doden
Ca. 522.000 gedood, gewond en gestorven aan ziektes

De Krimoorlog (4/(16) oktober 1853 – 13/(25) februari 1856) was een conflict, uitgevochten tussen het Keizerrijk Rusland en een alliantie van het Tweede Franse Keizerrijk, het Britse Rijk, het Ottomaanse Rijk en het Koninkrijk Sardinië. De oorlog maakte deel uit van de langlopende strijd tussen de Europese grootmachten om invloed op grondgebieden van het in verval rakende Ottomaanse Rijk. Het conflict vond grotendeels plaats op de Krim, maar er waren ook kleinere campagnes in Westelijk Anatolië, de Kaukasus, de Oostzee, de Grote Oceaan en de Witte Zee.

De oorlog heeft verschillende namen. In Rusland staat de oorlog ook bekend als de “Oosterse Oorlog” (Russisch: Восточная война, Vostotsjnaja voina) en in Groot-Brittannië wordt hij soms ook wel de “Russische Oorlog” genoemd.

De Krimoorlog staat bekend om de logistieke en tactische fouten tijdens de landcampagne aan beide zijden (de maritieme zijde was succesvol aan de geallieerde zijde, die de meeste schepen van de Russische Marine had verslagen in de Zwarte Zee). Toch wordt het conflict soms beschouwd als een van de eerste “moderne” oorlogen omdat het “technische veranderingen invoerde die de toekomstige koers van oorlogsvoering mede gingen bepalen,” inclusief het eerste tactische gebruik van spoorwegen en de telegraaf. Het conflict staat ook bekend voor het werk van Florence Nightingale en Mary Seacole, die de eersten waren op het vlak van moderne verpleging, terwijl ze zorgden voor gewonde Britse soldaten.

De Krimoorlog was een van de eerste oorlogen die op grote schaal werden vastgelegd in geschreven rapporten en foto’s: onder meer door William Russell (voor The Times) en Roger Fenton. Het thuisfront bleef, voor het eerst in de geschiedenis, via de kranten op de hoogte van de dagelijkse realiteit van de oorlog.

Krimoorlog is begonnen. President Obama twijfelt over reactie. Rusland in oorlog met Europa!!!!!!

2014/02/28 in Uncategorized

– MOSKOU – een verslaggever –

Russische luchtmobiele elite-eenheden van militairen hebben luchthavens op de Krim ingenomen. Dat betekend dat Rusland nu in oorlog is met Oekraïne. Rusland probeert tijd te winnen door te doen voorkomen alsof het binnenlandse eenheden van de Oekraïne zijn. Oekraïne laat weten dat dat niet het geval is. Het land zegt ook zich niet door Rusland militair te willen laten provoceren. Het weet dat Rusland een verdediging juist als extra argument voor sterker ingrijpen zal gebruiken. Precies als Rusland met Georgië deed. Voorlopig zal het land kiezen voor het oproepen van bijval voor een land in een underdog-positie. Op korte termijn zal de VN Veiligheidsraad bijeenkomen. Dat de Krim een zeer autonome provincie binnen Oekraïne vormt, doet aan de agressie van Rusland tegen het buurland niets af.

De grote vraag is of de wereld net zo zal reageren als op de Russische inval in Georgië. De gemiddelde burger van Europa heeft nauwelijks uit de media meegekregen dat Rusland weer een buurland was binnen gevallen. Kunstig hoe Rusland dit thema in het buitenland bijna stil heeft weten te houden. Oekraïne was bij monde van de president duidelijk dat een inval op de Krim als een oorlogsverklaring zou worden beschouwd.

De Verenigde Staten proberen zich zo veel mogelijk in nevelen te hullen. Duidelijk is dat Obama niet goed weet hoe te reageren. De NAVO is in vele plannen al heel lang aan het nadenken over hoe zou moeten worden gereageerd op uitingen van de zogenaamde Warmwaterpolitiek van de USSR en nu van Rusland. Poetin wil tegen desnoods een hoge prijs het strategische belang dienen, dat Rusland gemakkelijk de Middellandse Zee kan bereiken over (liefst eigen) grondgebied.

De positie van de Zwartezee-vloot is ook al heel lang een lastig dilemma. Oekraïne had met Rusland afspraken gemaakt om een basis te hebben in Oekraïne. Hoe lang zullen we proberen te ontkennen dat we hier een kiem hebben voor een volgende wereldoorlog? Vergeten we dat Oekraïne voor een groot deel tot Europa hoort? Beseffen we dat Europa nu weer in oorlog is? De impakt is vele malen groter dan de oorlog in Joegaslavie. Zullen Europa en de VS Oekraïne laten vallen?

Niet ingrijpen blijkt agressors vaak aan te moedigen om juist in oorlog te gaan. Wanneer horen we meer?

Moord op Els Borst. Politie maakt Misbruik van Mantra: In het Belang van het Onderzoek

2014/02/15 in Uncategorized

BILTHOVEN – verslaggever Utrecht

Steeds vaker valt het op dat de politie probeert zaken zo lang mogelijk klein te houden. Hetzelfde is te zien verder in de justitiele keten: rechters proberen zo min mogelijk feiten bij een zaak te hoeven betrekken. Steeds is de achterliggende reden: de hoge werkdruk, zowel bij politie als bij Justitie.

De redactie van Justitieslachtoffers laat weten dat zij over diverse dossiers beschikken waar de politie niet eens aangiften van diefstal met geweld in woningen wil opnemen. Geweld of diefstal van door een voor het slachtoffer bekende dader krijgt van de politie ook een lage prioriteit. Politiefunctionarissen proberen zeer vaak mensen ertoe te bewegen geen aangifte te doen van feiten waarvan de politie op voorhand heeft aangegeven er niet graag mee aan de slag te gaan. “U kunt wel aangifte doen, maar het heeft niet veel zin”.

Als de politie helemaal geen aangifte hoeft op te nemen, weet ze de zaak wel heel klein te houden.

Uit onderzoek is gebleken dat getuigen van de situatie van aantreffen van Els Borst op maandagavond een spreekverbod zouden hebben gekregen van de recherche.

Steeds vaker moeten we de vraag gaan stellen of onderzoek niet meer gebaat zou zijn met maximale openheid. Hoe waardevol is het om te proberen “daderkennis” geheim te houden? Openheid in wetenschappelijke onderzoek vergroot altijd de kwaliteit en versnelt het bereiken van resultaten. De politie zou dus moeten aantonen dat afwijken van die regel tot een grotere opbrengst leidt. Het moet niet zo zijn dat de burger moet gaan aantonen dat openheid tot betere resultaten leidt.

De laatste tijd zijn diverse zaken gedocumenteerd door de redactie van Justitieslachtoffers waaruit blijkt dat in veel gevallen lijkschouwing (sectie) achterwege blijft. Een pijnlijk voorbeeld is bijvoorbeeld de dwaling rond Ina Post. De zeer aannemelijke werkelijke dader wist de politie af te houden van het onderzoeken van een sterfgeval waarbij zij aanwezig was geweest kort voor het overlijden. Het betrof een huishoudelijke hulp die aanwezig was geweest tot kort voor overlijden van een oude dame. Ina Post heeft langdurig onschuldig gedetineerd gezeten, terwijl een kritischer en beter onderzoek van de politie dat had weten te voorkomen. Ook daar heeft het er weer alle schijn van dat de politie liever “een dader” heeft dan de “werkelijke dader”.

Om te voorkomen dat je als politie weer komt te zitten met een onopgeloste moord, kan je maar beter ontkennen dat het om moord ging. Die gedachte mag je niet hebben, maar velen kunnen begrijpen dat die gedachte gaat ontstaan. De burger zou tenminste in staat moeten worden gesteld om vanuit een toezicht op de politie tenminste bewijzen voor of tegen deze stelling te verzamelen. Ook dat houd de politie angstvallig tegen. Als je niets te verbergen hebt, dan kan de politie toch gewoon meewerken aan dergelijk onderzoek? Houdt de politie dat opgebrachte arrestanten ook niet steeds voor?

Al eerder is door diverse deskundigen betoogt dat veel gevallen van onnatuurlijke dood gemist worden. De politie lijkt er geen belang bij te hebben om zelf “werk te creeren” door gemakkelijk van het ergste scenario uit te gaan. Dat is voor een deel begrijpelijk. Vervolgens is niet goed te begrijpen dat familie en omstanders van een slachtoffer niet goed in de gelegenheid worden gesteld om second opinion onderzoek aan hun dierbare te laten verrichten. Het lichaam van het slachtoffer wordt letterlijk door de politie in beslag genomen. De politie wenst het niet mogelijk te maken om dadelijk sectie of ander onderzoek door een eigen deskundige mogelijk te maken. Familie en omstanders tellen niet mee en meedenken door hen wordt vaak niet op prijs gesteld.

Er is goed te betogen dat ook in dit geval de politie kostbare tijd om snel feiten te vergaren heeft verspild door niet veel eerder al bekend te maken dat het waarschijnlijk om moord gaat.Juridisch technisch kan het natuurlijk dan nog om doodslag gaan, maar insluiping met het doel om een vermogensdelict te plegen, gaat toch al gauw richting een duidelijke opzet vooraf.

Hoe ver mag de druk van politie op getuigen gaan?. Wat is de wettelijke basis om iemand een spreekverbod op te leggen?

Mag de politie zijn eigen gelijk gaan creeren dat een second opinion onderzoek niet meer mogelijk is? Mag de politie vele dagen wachten met het vrij geven van een lichaam, zodat de familie zelf geen zinvol onderzoek meer kan doen? Wat zijn de inzagerechten bij het NFI (Nederlands Forensisch Instituut)? Wat kan of moet er afgesproken worden rond het borgen van juiste bewaring van onderzoeksmaterialen? Is bronmateriaal voor onderzoek later voor derden-onderzoek ter beschikking te stellen?

Een hoop vragen waar de familie van een slachtoffer niet op zit te wachten. Bij zoveel verdriet heb je allerlei andere zaken aan je hoofd.

 

Opstand van Ambtenaren voor Ronald Plasterk waarschijnlijk Doodsteek

2014/02/15 in Uncategorized

DEN HAAG – parlementair verslaggever

Ronald Plasterk lijkt als minister vaker naar het tempo voor de invulling van afgesproken beleid te moeten zoeken. Dat ambtenaren vaak de vierde macht vormen en in een aantal gevallen de vijfde colonne heeft de minister nu op tenminste 3 dossiers tegelijk moeten ervaren. Ten eerste het recente probleem van communiceren over de veiligheidsdienten, ten tweede de ontevredenheid op B.E.S. (Bonaire, St. Eustatius en Saba). Ten derde heeft hij nog het probleem-dossier van de provinciale herindeling.

Een minister van Binnenlandse Zaken heeft veel ambtenaren. Door zijn extra verantwoordelijkheid voor de rechtspositie van Rijksambtenaren heeft hij er als het ware nog eens extra veel. Dat mag je op zich misschien wel het vierde hoofdpijndossier noemen.

Veel ambtenaren heeft dezelfde consequentie als veel adviseurs:  ze adviseren bijna nooit dezelfde kant op.

Op de overzeese rijksdelen B.E.S. zijn de lokale ambtenaren in opstand gekomen tegen de geinstalleerde vertrouweling van voormalig minister Hans Hillen. Het hoeft niet eens op waarheid te berusten, maar een dergelijke opstand, blijft al gauw een veenbrand. De lokale ambtenaren en politici zetten zich af tegen de “topambtenaar” uit Nederland. In dat dossier lijkt Plasterk voor uitstellen, afkoelen en laten vergeten te hebben gekozen. Net als niet rechtzetten van pertinente onjuistheden in het dossier Veiligheidsdiensten.

In het derde dossier, dossier Terugbrengen Aantal Provincies dacht Plasterk ook te moeten kiezen voor geleidelijkheid om de geesten rijp te krijgen. In dit dossier is het aantal ambtenaren dat Plasterk maar al te graag als zondenbok wil inzetten ook enorm. Een “bloedende” en zelfs “stervende” minister is de perfecte, verzwakte onderhandelaar.

Wie ambieert nu nog de baan van minister?

GGZ-Lobby tegen Jeugdwet faalt vanwege gepleegde “Oorlogsmisdaden”

2014/02/12 in Uncategorized

(- onderhanden conceptversie 12 feb. 2014 -)

NIJMEGEN – werkgroep sociologie

De staatssecretaris heeft het hardop durven zeggen. De discussie over de bevindingen van onderbehandeling en overbehandeling van kinderen in de Jeugdzorg speelt waarschijnlijk al tientallen jaren. Diagnoses op bestelling van een bezetter zijn verwerpelijk. Ambtenaren die “bewijzen” voor elkaar construeren duiden op overheidsterreur en zijn beslist fascistoide te noemen.

Vrede is de voortzetting van Oorlog met andere middelen. Zo luidde het citaat van: …

Oorlog is de voortzetting van Vrede … ook met andere middelen … Deze uitspraak moeten we voor onze eigen verantwoording nemen. Hij laat zich echter vrij eenvoudig onderbouwen.

De menselijke natuur in sociologisch psychologische zin blijft steeds dezelfde. Hoewel we ons graag in vredestijd voorstellen dat misdaden in een oorlog van een andere orde zijn. Gepleegd in een ondertussen verlaten wereld, door niet meer actueel bestaande misdadigers.

Zand er over! Er is werk aan de winkel. “Nie wieder Krieg!” Niet zeuren maar poetsen. Geen oude koeien uit de sloot halen. Iedereen heeft geleden, dus probeer nu niet zieliger te doen. Enkele herkenbare, waar te nemen uitspraken.

Er zijn diverse mechanismen om niet te hoeven zien, niet te hoeven veranderen, niet te hoeven concluderen, niet te hoeven handelen, niet te hoeven helpen, niet te hoeven bijstaan. Er zijn kortom diverse mechanismen om zichzelf te ontslaan van de taak om rechtvaardig te handelen. Die taak is veel meer een (mogelijke) waarde en een (mogelijke) norm.

In de voorstelling dat waarden aan normen ten grondslag liggen, zouden we graag zien dat rechtvaardig moeten zijn een waarde is. We zouden willen zien dat alle normen getoetst moeten kunnen worden tegen die waarde. Normen die niet aan die waarde voldoen, zouden moeten worden los gelaten. Die normen zouden moeten worden verworpen.

Is het waar dat de GGZ oorlogsmisdaden heeft gepleegd?

Hebben we het willen weten en willen uitzoeken in 1945? Nee, niet of nauwelijks.

Beslist een onderwerp voor verder onderzoek in het kader van historisch materiaal over de “Bijzondere Rechtspleging” na de bezetting.

Heeft de Jeugdzorg (rechters incluis!) zich in vredestijd schuldig gemaakt aan diagnoses op bestelling en vergelijkbare onvrijwillige deportatie en veroordelingen als in WO II. Helaas … daarop is het antwoord zonder enig voorbehoud … JA!

Als lezer kunnen we u alleen serieus nemen als u hier dan ogenblikkelijk om de bewijzen zou vragen. Bij voorkeur zien we een historisch wetenschappelijke benadering. Geen probleem, we zien u graag als deelnemer in de onderzoeken van onze werkgroep! Meld u zich bij voorkeur bij ons aan! We kunnen u voorzien van diverse onderzoeksdossiers. Stuk voor stuk dossiers waar we zien dat we de grootst mogelijke moeite willen doen om ontwijkings-mechanismen te laten inschakelen. Stuk voor stuk dossiers waar we het liefst ons laten overtuigen dat ze gaan over een wereld die ondertussen niet meer bestaat. Dat ze gaan over daders die vandaag de dag niet meer vrij rondlopen.

De werkelijkheid roept ons helaas met een grote stapel dossiers over echte mensen … en vooral echte kinderen … tot de orde. Werkelijk, het is echt gebeurd. Het blijft gebeuren: iedere dag weer.

Is de jeugdzorgketen ooit ter verantwoording geroepen door de politiek? Nee, is het antwoord. Politiek is vaak wat huichelachtig. De schuldigen, de nalatigen krijgen gewoon geen geld meer als er opnieuw verdeeld moet worden. De collaborerende schuldige blijft alleen staan met lege handen op moment dat de koek opnieuw verdeeld wordt.

Van monsters wordt wel eens de kop afgehakt en voor de buehne worden een aantal meelopers (die we als groep wel kunnen missen!) gestraft.

De werkelijke daders in de top blijven na iedere oorlog behendig op hun plaats zitten. De massa laat zich (mis-)leiden door het argument van de noodzakelijke rust en orde. Laat ons overgaan tot de orde van de dag … om de oorlog snel te vergeten!

De jeugd-GGZ gaat als collaborerende kinderen-mishandelende ketenpartner een hele hoge prijs betalen. Daarmee is de aandacht van de echte daders in de top afgeleid.

Vrede is oorlog … voortgezet met andere middelen.

Als de kinder-zorg bij de gemeenten is gelegd, worden we geacht om niet meer over de oorlog te spreken.

 

Open brief Coen Dresen en Mischa de Winter over Jeugdwet en Rol van Huisarts

2014/02/09 in Uncategorized

Geef huisarts sterkere rol in de jeugdhulp

De Jeugdwet is een vooruitgang ten opzichte van de huidige
wetgeving met zijn schotten. Maar
voor echt succes zijn meer
verbeteringen nodig.

COEN DRESEN IS BESTUURDER VAN
JEUGDZORGINSTELLING JUZT IN
BREDA.MISCHA DE WINTER IS
HOOGLERAAR OPVOEDINGSVRAAGSTUKKEN UU.

Er komt een nieuwe Jeugdwet. Het kabinet, met staatssecretaris Van Rijn voorop, vindt dat de huidige jeugdzorg te veel, te versnipperd en te duur is. Daarom moet alle hulp naar de gemeenten. Tegelijk wordt er flink gereorganiseerd en meteen 15 procent bezuiniging ingeboekt.

De Jeugdwet is aangenomen door de Tweede Kamer, maar de Eerste Kamer aarzelt nog en hield daarom – vrij uniek – een hoorzitting. Daarin ging de meeste aandacht uit naar psychiatrische hulp voor kinderen en naar privacy. Tegenstanders van de Jeugdwet zien als grootste bezwaar dat de psychiatrische jeugdzorg uit de geestelijke gezondheidszorg wordt gelicht. Daarbij wordt meestal niet vermeld om hoeveel kinderen het gaat. Want jaarlijks krijgen maar liefst 240.000 kinderen op medische grondslag hulp bij opgroeien/opvoeden, aanzienlijk meer dan de 160.000 die hulp krijgen bij provinciale jeugdzorg en jeugdbescherming.

Maar zoveel jeugdpsychiatrisch zieke kinderen zijn er helemaal niet. Want door het ontbreken van goed functionerende eerstelijns jeugdhulp in Nederland worden teveel kinderen in de tweede lijn geholpen, waardoor het aantal cliënten in de jeugdpsychiatrie geweldig kon groeien. Dat heeft flink bijgedragen aan de medicalisering van opvoedingsproblemen, terwijl tegelijkertijd sprake bleef van een sterke ondervertegenwoordiging van allochtone jeugd en van multiprobleemgezinnen.

Het is daarom interessant na te gaan waarom zoveel ouders kiezen voor jeugdpsychiatrische hulp. Daarvoor zijn twee redenen. Ten eerste omdat opvoeden eigenlijk altijd een worsteling is. Kinderen willen namelijk graag groot worden en willen per definitie autonomie, soms meer dan goed voor ze is. Opvoeden is dus regelmatig tegengas geven en dat is vaak niet eenvoudig. Als je dan vastloopt, is het soms gemakkelijker om je kind als ‘ziek’ te zien, dan als ‘moeilijk opvoedbaar’, want dat geeft als ouder het gevoel tekort te schieten.

De tweede reden van voorkeur voor het jeugdpsychiatrisch circuit is het gebrek aan vertrouwen in overheidsbemoeienis bij opvoeden en opgroeien. Dat speelde ook een grote rol bij het mislukken van de huidige jeugdzorgwet. Bureau Jeugdzorg, het schakelpunt in de huidige wet, raakte vanwege zijn jeugdbeschermingstaak belast met het beeld van bevoogding en dwang. Die beeldvorming is ook een risico voor gemeenten, zeker wanneer die de Jeugdwet gaan gebruiken voor ‘doorzettingsmacht’ bij zorgmijders en overlastproblemen. Want in de angst voor bevoogding zit de echte angel van het huidige stelsel. Dat verandert niet, wanneer de Jeugdwet de jeugdbeschermingswetgeving onveranderd laat. Nederland blijft zo Europees koploper in het ingrijpen bij gezinnen.

In dat verband valt op dat huisartsen – toch ook medici – veel minder te hoop lopen tegen de Jeugdwet dan jeugdpsychiaters. De verklaring is dat zij hun verwijsrol in de Jeugdwet behouden. Hun voordeel is dat zij juist wel een vertrouwensfiguur zijn. Waarom dan niet de rol van de huisarts en de omringende professionals versterken? Dan ontstaat een echte eerstelijns jeugdhulp, de grootste uitdaging voor het nieuwe stelsel. Met directe hulp voor lichtere problemen, maar ook met kennis welke autistische, depressieve en gedragsgestoorde kinderen meer hulp nodig hebben. Want specialistische jeugdhulp blijft hard
nodig.

De Jeugdwet is een vooruitgang ten opzichte van de huidige wetgeving met zijn schotten. Maar voor echt succes zijn meer verbeteringen nodig.

Geef meer ruimte aan een onafhankelijke, professionele eerstelijns jeugdhulp en betere verbindingen tussen huisartsen en wijkteams. Doe pilots en neem een pilotperiode van zeker drie jaar. Trek daar geld voor uit, zodat ter financiering van die pilots niet eerst andere voorzieningen afgebroken hoeven te worden.

Baken als rijksoverheid beter af wat tweedelijns jeugdhulp is. Dat gaat 403 gemeenten niet lukken. Geef daarbij specialistische voorzieningen in de jeugdpsychiatrie én de overige jeugdzorg een overgangsperiode van drie jaar, zodat zij ondanks personeelskrimp hun specialistische kennis kunnen behouden. Grote reorganisaties brengen eerst reorganisatiekosten mee, dan pas besparing.

Neem het wantrouwen jegens jeugdbescherming serieus. Moderniseer het 100 jaar oude Nederlandse systeem, bijvoorbeeld naar modern Deens model, dat heeft laten zien dat veel minder dwang nodig is. Zorg dat de privacy beter is gegarandeerd. Voor jeugdbeleid zijn gegevens nodig, die vandaag de dag alleen maar elektronisch verzameld kunnen worden, maar neem daarin als rijksoverheid zelf verantwoordelijkheid.

Deze open brief verscheen ook op maandag 3 februari 2014 in de Volkskrant in de afdeling Opinie en Debat.

 

Jeugdzorgmedewerker heel kritisch op Jeugdzorg in Reactie op Heertje. Bron: Darkhorse

2014/02/09 in Uncategorized

9 februari 2014

Geachte meneer Heertje,

Ik heb een aantal jaren bij BJZ Haaglanden gewerkt en ik kwam erachter dat het daar een onbetrouwbaar zooitje is. Ik werk nu in Schotland bij jeugdbscherming. Dat is ook niet ideaal, maar men werkt hier met gezond verstand en de wet is hier heilig. Een kind uithuis halen daar moet je heel wat bewijs voor hebben.

Ik heb zoveel idioterie gezien bij dat bureau Jeugdzorg Haaglanden. Ik noem het een bureau met fascistische trekken. Ik kan daar een boek over schrijven.

Deze afgelopen december heb ik een persoonlijke brief aan de kinderrechter Breda geschreven op verzoek van een moeder waar ik even voor gewerkt had die mijn hulp zocht om een spoed uithuisplaatsing te voorkomen, want men vond dat nodig omdat een vader en een moeder conflict hadden over een vakantie periode en de frequentie van het contact. Gewoon walgelijk hoe men met deze zaak omgaat.

Ik maak me hier heel druk om. Er is geen inlevingsvermogen of wettelijke handhaving of gezond verstand het is compleet uit de hand gelopen vanwege, ja vanwege wat? Complete domheid dat in ieder geval en inhumaan, maar dat is in Nederland niet nieuw.

Vriendelijke groeten,

Evelina de Wispelaere

Social Worker bij Irvine council North Ayrshire Scotland Children and families Social work bij Social work department Oban Argyll and Bute council

Vorig:
Social work bij Social work department Oban Argyll and Bute council
the hague bij Bureau Jeugdzorg Haaglanden/Zuid-Holland
social work bij Plymouth City Council

Naschrift Redactie
Een moedige brief lijkt ons. Wij zijn van mening dat BJZ de verkeerde medewerkers serieus neemt. Laat gezegd worden dat er ook deskundige en integere medewerkers bij BJZ moeten zijn. Het werken wordt hen echter zo goed als onmogelijk gemaakt. Duidelijk is dat Arnold Heertje weer een frisse impuls aan de discussie heeft gegeven. Het is nu afwachten of de Eerste Kamer van meer intelligentie, waarnemingsvermogen en verantwoordelijkheidsgevoel blijk weet te geven. De nieuwe Jeugdwet is een bedenkelijke bevestiging van een maatschappijbreed verworpen organisatie van de jeugdzorg. Blijkbaar blijft het parlement zich laten misleiden door Justitie en Jeugdzorg. Kinderen hebben geen stem die gehoord wordt.

 

Reactie op brief van Arnold Heertje over Gruwelijke Gang van Zaken bij BJZ

2014/02/09 in Uncategorized

6 februari 2014

Geachte meneer Heertje,

Wat fijn dat BN’ers zich ermee gaan bemoeien! Misschien bereiken die wat de commissie Samson en ons niet lukt, namelijk dat deze ellende eindelijk stopt en Nederland een fundamentele mensenrechten respecterend land wordt!. Zie http://www.oorvooru.wenst.nl/ voor een compilatie van de misstanden en ook uitlopers ervan, zoals wat er op scholen aan de hand is. Daar heeft BJZ immers ook een flinke vinger in de pap. Die macht van BJZ wordt  alleen maar groter. Ondanks de door de commissie Samson onweerlegbaar bewezen feiten: 60 jaar structureel misbruik van door BJZ uithuisgeplaatste kinderen.

Anna de Geus- de Heer

Redactie:  Op diverse plaatsen op het internet wordt op de open brief van Heertje gereageerd. We willen deze reactie niet aan u onthouden. Graag brengen we ook andere goede bronnen onder de aandacht. Wij willen niet doen waar juist de Jeugdzorg en de rechter zo goed in blijken: communicatie tussen mensen verstoren, mensen diskwalificeren, bronnen ontkennen en niet “tot de rechtszaal” toelaten. Kijkt u dus ook vooral op: Darkhorse. Soms ontkomen we er niet aan om enkele taal-correcties toe te voegen. Mochten we zaken verkeerd hebben begrepen, laat het ons dan beslist weten.

 

Als Provinciale sturing op Jeugdzorg niet lukte, lukt het dan de Gemeente wel?

2014/02/09 in Uncategorized

ARNHEM – politiekverslaggever Jeugdzorg

Dat de provinciale sturing en controle op de Bureau’s Jeugdzorg vanuit de politiek niet gelukt is, blijkt wat mij betreft duidelijk uit de discussie rond de nieuwe Jeugdwet. De deelnemers dachten/denken in groten getale dat de politieke sturing vanuit landelijke volksvertegenwoordiging komt. Blijkbaar hebben velen niet in de gaten dat Provinciale en Gedeputeerde staten voor de toewijzing van middelen, prioritering en controle van van de jeugdzorg verantwoordelijk waren. Totdat de gemeentes het hebben overgenomen ligt de verantwoordelijkheid bij de provincie.

Geen  enkele bestuurslaag of ambtelijke uitvoeringslaag bleek zich echt verantwoordelijk voor producten uit de jeugdzorg te voelen.

Er bleef een soort gijzeling bestaan tussen Justitie (rechter en Raad voor de Kinderbescherming) en uitvoerenden over wie feitelijk steeds een eindverantwoordelijkheid heeft. Provincie ontkent (eind-)verantwoordelijkheid en Justitie ontkent eindverantwoordelijkheid. Er wordt een ingewikkeld spel van verdeel en heers gespeeld. Ondertussen claimen medewerkers in de uitvoering een vrij spel, zonder wezenlijke controle. Rechters wijzen deze claim op zittingen ook steeds feitelijk toe. Dat dat zo is … wordt voor de gewone burgers angstvallig “onbewijsbaar gehouden”. Gesloten deuren … weet u nog. Dat rechters zo steeds controle op zichzelf en de ingehuurde deskundigen hebben weten af te houden, mag een prestatie heten.

Toch blijkt de feitelijke macht op een schimmige manier achter gesloten deuren door Justitie te worden uitgeoefend. Op heel ondoorzichtige manier houdt Justitie een deskundigen-leger aan een lijntje met een duidelijke afspraak van wederzijdse immuniteitsgarantie. Justitie heeft het nooit gedaan. En de deskundigen hebben het nooit gedaan, garandeert Justitie. De gewone burger vraagt zich dan terecht af: wie heeft het dan wel gedaan?

Als het echt precair werd dan werd een schijngevecht tegen “schijnbaar” verantwoordelijke jeugdzorgers opgevoerd. De uitkomst stond tevoren steeds vast. De deskundigen mochten steeds zichzelf onderzoeken na aanvankelijke scherpe (schijn-)kritiek op zichzelf. Voor de buehne bleek steeds, want de deskundigen stelden steeds van zichzelf vast dat hen geen blaam trof. Langer geleden was de zaak Savanna een duidelijk voorbeeld.

Recent ging er een rapport onder andere naar de Tweede Kamer over het functioneren van de “deskundigen” in de Jeugdzorg rond de tragische dood van Ruben en Julian en hun vader Jeroen Denis. Perfekte verdeel en heers volgens het ambtelijke boekje. De deskundigen stelden van zichzelf vast dat ze steeds precies volgens de regels hadden gehandeld. Dat rapport is door u als lezer gemakkelijk op het internet te raadplegen. http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/kamerstukken/2013/09/30/casusonderzoek-zeist-onderzoek-na-het-overlijden-van-twee-kinderen.html

De provinciale politiek heeft steeds geweigerd om te forceren dat zij konden gaan meten. Zij stelden zich niet in staat om bijvoorbeeld vast te stellen dat er een enorme over-diagnosticering in de Jeugdzorg plaatsvond. Zij stelden niet vast dat er een enorme economische afhankelijkheid van beroepsmatig betrokkenen werd gecreeerd. Zij stelden niet vast dat resultaten niet meetbaar waren. Zij stelden zich dus al zeker niet in staat om verbetering vast te kunnen gaan stellen. Zij stelden niet vast dat budgetering en financiele sturing onmogelijk bleek. Zij stelden niet vast dat creeren van problemen en overdrijven van problemen pervers beloont werd. (Vergelijk ook uitspraken van diverse top-economen. Naast Heertje zijn nog diverse anderen te noemen.)

Uit de bedrijfsorganisatie is bekend dat afgerekend worden op resultaten alleen mogelijk is als je ook de bijbehorende verantwoordelijkheden en beslissingsmacht hebt.

Op het schip van de de jeugdzorg staan straks na de transitie naar de gemeente nog steeds 2 schippers. Ook bij een grotere rol voor de gemeente probeert de kapitein bij aanvaringen en strandingen … weg te duiken. Hij zal voortgaan met te zeggen … niet op de brug te hoeven staan. Die kapitein heet dan nog steeds: … de rechter.

Twee schippers werkt nooit, zoals bekend. De rechter kan en mag eigenlijk nooit structureel de operationeel verantwoordelijke zijn. Rechters kunnen nooit een verantwoordelijkheid voor een operationeel proces dragen. De rechtspleging is volledig projectmatig georganiseerd. Het is een rechter feitelijk verboden om een proces te blijven volgen en daartoe een administratie in te richten. Om het voorgaande te ondervangen is het gedrocht van de Raad voor de Kinderbescherming in het leven geroepen. Notabene vaak een procespartij die zo goed als inwonend is bij de rechter en die in ieder geval 7 x 24 uur directe toegang heeft tot de rechter. De wet op de rechterlijke organisatie, de grondwet en internationale verdragen verbieden dat heel expliciet. Iedere procespartij dient gelijke toegang tot de rechter te hebben. Iedere procespartij dient in gelijke mate “bewijzen” onder de aandacht van de rechter te kunnen brengen. Dat geld beslist ook voor het civielrecht. Toch houden we dat systeem van ongelijkheid “in het belang van het kind” al ongeveer 100 jaar in stand. Onder het mom van het belang van het kind blijken kinderen dit basale recht op eerlijke procedures niet te hebben.

Het achter gesloten deuren houden heeft nooit aantoonbaar voordelen voor kinderen gehad. De geheimzinnigheid heeft voor de rechters en zijn ingehuurde “huis-deskundigen” zeer grote voordelen. Nog steeds blijkt het mogelijk voor de deskundigen om een monopolie te bewaren. De rechter wil ook graag dit monopolie in stand houden. Het blijkt te gaan om belang en rust van een volwassen kind, de rechter. Altijd gelijk hebben en nooit je voor dat gelijk hoeven te verantwoorden. Van iedereen alwetendheid en onschendbaarheid toegedicht krijgen … en nooit dat hoeven te bewijzen. Welk kind wenst zich dat nu niet. Even een directe relativering: de functie van rechter is op diverse momenten een weinig benijdenswaardige. Weinig kinderen blijken later in een gedroomde werkelijkheid te belanden, zo blijkt wel weer.

De volksvertegenwoordiging was bedoeld om paal en perk te stellen aan het functioneren van de rechter en zijn deskundigen. De provinciale politiek heeft daartoe nooit voldoende kracht en vermogen kunnen ontwikkelen. Zal het de gemeente, met nog veel minder gespecialiseerde eigen deskundigen, wel lukken om het monster van de Jeugdzorg wel in te tomen?

Wanneer prikt de politiek de bedrieglijke voorstelling van de noodzaak van gesloten deuren bij de rechter eindelijk eens door. Ook het gebruik van initialen en anonimisering dient in de eerste plaats belangen van de rechtsplegers zelf. Dat is een duidelijk een instrument voor verdeel en heers. Andere oude en zeer bekende “middel-eeuwse” instrumenten zijn: ex-communicering en contactverboden voor procespartijen die al te vasthoudend om een eerlijke procedure vragen met waarheidsvinding.

De politiek zou ondertussen de rechter duidelijk moeten corrigeren als hij probeert te stellen dat de rechter niet aan waarheidsvinding hoeft te doen.

Als politici wel in de wet uitspreken dat de rechter zich aan de wet dient te houden, dan moeten ze dus ook optreden als de rechter dat niet blijkt te doen. Als politici het handhaven van hun wetten niet interessant vinden, dan kunnen ze beter nalaten nog langer wetten uit te vaardigen. Ook daar steeds de lachende derde … de rechter. Onderzoekers naar ontstaan en gebruik van jurisprudentie stellen keer op keer vast: wel of geen wet … de rechter maakt toch wel zijn eigen “wet”.

De rechter was toch geen “wetgevende macht” ?

De praktijk voor de arme goedwillende gemeente- en provincie-burgers (waaronder vele ambtenaren) blijkt een andere. De rechter maakt de wet zoals het hem uitkomt en waakt er voor dat een kwaliteitscontroleur in de keuken komt kijken. We gaan gaan dus dag-in-dag-uit door met het functioneren van volstrekt geheime rechtbanken. Dat was toch van voor de Middel Eeuwen? De inhoud van de procedure (het proces) wordt voor ons verborgen. Het resultaat (uitspraak) wordt feitelijk aan andere burgers ontoegankelijk gemaakt. Dat terwijl de uitspraken zogenaamd in het openbaar uitgesproken worden. Probeer als burger maar eens structureel voor de uitspraken uitgenodigd te worden! Het lukt al bijna niet om uitgenodigd te worden voor de uitpraken in je eigen zaak.

De politiek in andere Europese landen heeft bedongen dat er voortdurend burger-kwaliteitscontroleurs toezien op het werk van de rechter tijdens zittingen. Misschien is daar een eerste stap mee te maken in Nederland. Wellicht dat we daarmee voorzichtig een einde kunnen maken aan de geheime rechtbanken. In de Verenigde Staten wordt er grote waarde aan gehecht dat procespartijen met naam bekend worden gemaakt in uitspraken. Niets anonimiseren dus. Anonimiseren werkt alleen in het voordeel van betrokkenen die voordeel hebben bij verbergen van de waarheid. Dus anonimiseren werkt in het voordeel van de daders en de kwaadwillenden … en helaas moeten we dat vaststellen … in in het voordeel van degenen die zich aan controle willen ontrekken. Anonimisering wordt dus als voordeel van de uitvoerders van de rechtspleging gezien. De rechter heeft er alle belang bij om niet al te gemakkelijk gekritiseerd te kunnen worden.

Met tegenzin hebben rechters er gehoor aan gegeven om uitspraken in strafrecht beter te gaan onderbouwen (Promis). De lezer wordt verwezen naar: Raad voor de Rechtspraak over PROMIS of ook naar: Intermediair of onderzoek Van Hulten en NRC

Voor uitspraken in het civiele recht is in het geheel geen dwang om een rechter onderbouwing voor uitspraken te laten geven. De rechter mag al zijn documenten en al zijn overwegingen achter gesloten deuren houden. Zelfs de betrokkenen die mogen verschijnen op zitting achter gesloten deuren, krijgen de overwegingen van de rechter totaal niet gedeeld. Daarop zou de rechter alleen maar aangesproken (gecontroleerd) kunnen worden. Dat vinden rechters onwenselijk.

Geheime rechtbanken? Toch niet in Nederland? Hebben we misschien dan toch niet goed opgelet?

Voor de uitvoerende macht is om transparantie af te dwingen een wet verzonnen: de Wet Openbaarheid van Bestuur. Is een dergelijke wet ook gemaakt voor de Rechtspleging? Wie het weet mag het mij zeggen. Minister Donner vond deze “in-de-keuken-mogen-kijken-wet” maar lastig, kostbaar en vertragend. Verbaast het ons dat minister Donner weer is wat hij was … rechter? Slechts eens in de vele jaren staan politici op die hardop durven te stellen dat de rechter af en toe de democratie ondermijnd. Of dergelijke politici onze sympatie steeds verdienen, is weer een heel andere vraag. Op die momenten gaan we weer begrijpen wat we ook weer met een onafhankelijke rechter bedoelen. Een onafhankelijke rechter is in ieder geval niet een rechter die geen duidelijk kader van de politiek heeft gekregen.

Een goede rechter begint bij een duidelijke politiek. Zo niet … wie zijn dan kind van de rekening? Ja inderdaad … onze kinderen.

Zonder oplossen van het probleem van de 2 kapiteins op het schip zal er weinig veranderen.
Gaan we de burgemeester weer duidelijker … kapitein … maken?

Skip to toolbar