“Fathers for Justice” blijkt Niets met Ludieke Acties te Hebben Bereikt. Kinderen Nog Steeds Moedwillig van Vaders Geïsoleerd.

Meer en meer wordt duidelijk dat het Ministerie van Justitie en de functionarissen binnen de Rechtspleging eigenlijk zelf actief communicatie proberen te frustreren. Ook als de slachtoffers kinderen en vaders zijn, doet Justitie er alles aan om gezonde communicatie tussen burgers te bemoeilijken. Een belangrijke reden blijkt ondertussen te liggen in de pogingen van Justitie om zelf niet als schuldige van wanprestatie te worden aangewezen.

Justitie blijkt ook niet graag “reclame” voor haar genomen beslissingen te willen maken. Zelfs beschikkingen volgend op strafrechtprocedures, de vonnissen, blijkt Justitie in een aantal gevallen het liefst onvindbaar te maken. Aangezien de verzameling van genomen beslissingen een deel van de Nederlandse wet vormen, probeert Justitie dus actief een deel van de Nederlandse wet ontoegankelijk te houden voor de Nederlandse burgers. Dat staat natuurlijk op gespannen voet met het beginsel dat iedere burger geacht wordt de wet te kennen.

Hoe kan je je als Nederlandse burger aan de wet houden als je die wet niet eens mag vernemen?

Hoe kun je je als Nederlandse burger aan de wet houden als een belangrijk deel van die wet tot stand komt achter gesloten deuren van gerechten? Zonder dat we ons dat bewust zijn hebben we dus enerzijds geheime rechtbanken en anderzijds geheime wetten. Hoe kan een burger bewijzen vergaren voor een onrechtmatige behandeling achter gesloten deuren? Hoe kan een burger bewijzen vergaren dat hij op onrechtmatige wijze afgerekend wordt op geheime wetten?

In het civiele recht blijken rechters aan de lopende band achter gesloten deuren hun eigen wetten te verzinnen.

Een contactverbod met kinderen opgelegd aan een ouder of aan een ander naast familielid is in strijd met internationaal recht, met internationale kinderrechten, de Nederlandse grondwet en met diverse andere Nederlandse wetten.

Toch worden er dagelijks tientallen vaders en andere familieleden dergelijke contactverboden opgelegd.

Er worden zelfs contactverboden opgelegd aan vaders (en familie) waarvan de betreffende kinderen al naar het buitenland zijn ontvoerd. Vervolgens kan de rechterlijke macht dan stellen dat zij niets aan dergelijke ontvoeringen kunnen doen. Het ontnemen van ouderlijk gezag aan een ouder die zijn kind probeert te behoeden voor ontvoering naar het buitenland blijkt voor een rechter een hamerstuk waarvoor de betreffende rechter geen degelijk onderzoek noodzakelijk acht.

Het gebruik van initialen bij rechtbankverslaggeving blijkt onder een vals argument van privacy voor betrokkenen plaats te vinden. Medewerkers van de gerechten blijken journalisten onder druk te zetten. Het recht op een eerlijk proces zou eigenlijk moeten betekenen dat veel mensen gemakkelijk de rechtsgang van begin tot eind moeten kunnen volgen. Dat is de enige manier om te waarborgen dat een politieonderzoek goed en eerlijk verloopt en dat er voor uitsluitend voor schuldigen uiteindelijk een goed en eerlijke strafvonnis of andere beschikking volgt.

De rechter maakt vaak misbruik van het gezag dat hij bij het grote publiek nog steeds heeft. Het grote publiek redeneert namelijk meestal terug vanuit een beschikking tegen een vader. Als een vader een contactverbod heeft, dan zal daar wel een goede grond voor geweest zijn. Dat is een veel gemaakte fout van omstanders. Een andere veel gemaakte misvatting is dat er twee schuldigen zullen zijn als er gevochten wordt. Op basis van die misvatting is inderdaad eeuwenlang toegedekt dat mannen zich aan vrouwen vergrepen. Gelukkig is het grote publiek daar van houding gaan veranderen. Rond valse beschuldigingen van vrouwen in de richting van mannen moet een vergelijkbaar hoger niveau van beschaving worden nagestreefd. Het bewust isoleren van kinderen van hun vaders is een misdrijf van gelijke orde. Misschien is dat ook wel emancipatie. Vrouwen blijken tot vergelijkbaar kwaad in staat als mannen. Blijkbaar zijn we steeds weer gelijker dan we dachten.

Meer en meer klagen rechters zelf dat zij hun zaken niet grondig kunnen voorbereiden, dat zij geen tijd voor onderzoek hebben, dat zij bewijzen niet kunnen gaan lezen, enzovoort. In de Volkskrant van 31 januari 2014 werd hier door Stoker en Thijssen nog over bronnen bericht.

Meer en meer blijkt dus dat rechters wanprestatie (in vereniging) zouden moeten leveren.

Dagelijks ontvangt de redactie nieuwe dossiers van mishandeling van kinderen door moeders, jeugdzorgers en rechters. Zeer regelmatig ontvangen we zelfs dossiers van rechters die zedendelicten tegen kinderen plegen of gepleegd hebben. Waar moeten mensen met deze dossiers in Nederland anders naartoe? Delicten van rechters en van kerkelijke functionarissen blijken structureel stil te worden gehouden. Dat zou het gezag van rechterlijke macht en van kerk namelijk ondermijnen. Alle goede bedoelingen van de Nationale Ombudsman ten spijt, kan deze met klachten over het functioneren van de rechtsplegende overheid niets doen. Van diverse ketens is de rechter de laatste schakel. In veel gevallen loopt een klacht tegen de overheid pas echt stuk zodra de inbreng van de rechter vereist wordt.

De rechter ontleend een belangrijk deel van zijn onafhankelijkheid juist aan de voorspelbaarheid van zijn beslissingen. Een onvoorspelbare rechter kan nooit een onafhankelijke rechter zijn. De voorspelbaarheid van een procedure wordt in belangrijke mate bepaald door een goede wet en een transparant proces waarin die wet wordt toegepast.

De redactie kiest er bewust voor om actief kinderen en vaders te helpen om contact met elkaar te houden.

Op verzoek van een vader nemen we hier twee links op naar “verjaardagsbrieven van een vader voor zijn ontvoerde kinderen”. De vader heeft geen adres van zijn ontvoerde kinderen, betaald maandelijks losgeld voor zijn kinderen, maar verneemt toch taal nog teken van zijn kinderen. De kinderen mogen alleen met anderen spreken als moeder daarvan weet en als moeder dat goed vindt. Vader kan dus alleen op goed geluk berichten aan zijn kinderen op het internet plaatsen. Vervolgens moet vader maar hopen dat zijn kinderen met Google “naar zichzelf” zoeken.

Verjaardagsbrieven aan een jongenstweeling van een vader die al sinds maart 2012 niets meer van zijn jongens zelf heeft mogen horen. Voor Tristan Korf in Noorwegen http://4qa.org/wp4tw/index.php/archives/94 Voor Werner Korf in Noorwegen: http://4qa.org/wp4tw/index.php/archives/98

Kent u vergelijkbare gevallen van kinderen die geen contact meer met hun vader mogen hebben: laat het de redactie per e-mail weten. De redactie is steeds bereid om op deze web-krant berichten te plaatsen van ouders voor kinderen en omgekeerd. Vergeet U alstublieft ook niet dat er ook vaders zijn die hun kinderen van hun moeder proberen te vervreemden. Er zijn inderdaad vaders die er inderdaad in slagen om hun kinderen van hun moeder te vervreemden. Het moet gezegd: moeders strijden vaker en langer voor het contact met hun kinderen. Het moet ook gezegd: vaders wordt de strijd voor behoud van contact met hun kinderen vaak onmogelijk gemaakt. Ondanks vele jaren nette, ludieke acties van vaders binnen Fathers for Justice. Normale acties werken dus blijkbaar niet. Misschien moeten we er dus ook enig begrip voor hebben dat er steeds meer vaders zijn die uiteindelijk eigen rechter gaan spelen.

Communiceren … wel zo handig als je dat van twee kanten mag doen, zonder contactverbod.

Zou recht op contact niet een ondeelbaar, elementair grondrecht zijn? Hebben kinderen niet in de eerste plaats dat recht?

Leave a Reply