About moderator BuddyPress

Committed to improving Quality Management and Assurance.

Rechter mr Rijkers (of mr Rijken ???) om Bedrog en Misdragingen gewraakt als Rechter. Vrijdag 16 oktober 2015, Hof Arnhem.

– rechtbankverslaggever Arnhem –     (art. 3027)

Vrijdag 16 oktober 2015 was de zitting in het gerechtshof Arnhem om 16u.10. Een aantal belangstellenden had de moeite genomen om de zitting als publiek bij te wonen. Tot het moment dat de “verdachte” de rechtszaal in ging stond als voorzitter voor de kamer van het gerechtshof Arnhem mr. Abbink als voorzitter voor de zaak gepland. De verdachte, een nogal grote brede man, had natuurlijk veel weg van een crimineel zoals een krachtdadige politieman en rechter zich die zou wensen. Hij mocht als vrij burger het hoger beroep aanhangig maken en zelfs … vrij de zittingzaal in wandelen. Detail: hij was door de politierechter alleen voorwaardelijk veroordeeld voor “wederspannigheid” bij een politieaanhouding. Maar ook dat was voor de “verdachte” ondraaglijk.

Achter de tafel bleek echter stilletjes een andere rechter (raadsheer) te hebben plaatsgenomen. Hij gaf zich dus voor Abbink uit! Hij opende de zitting om 16u.20. Hij had grote haast, want hij had nog 10 minuten in te halen, want de zitting stond op de rol voor 16u.10.

Pleitaantekeningen mocht de verdachte niet aan de magistraten uitreiken. Hij kreeg niet de tijd om even de spullen uit zijn tas te pakken. Ook de mensen op de rij voor het publiek hadden zich nog niet echt kunnen installeren. De rechter opende de zitting meteen.

Na vraag van de verdediging van de verdachte gaf de rechter toe niet Abbink te zijn. Het toeval wil dat er nu juist in Arnhem bij het hof deze beide namen voorkomen, zo bleek uit later onderzoek. De verdeding stelde de vraag of de rechter dan wel in staat was geweest om het gehele strafdossier voldoende door te nemen? Kan dat in minder dan 5 minuten? Of klopt ook op dit punt de administratie van de rechtbank (hof) niet? Als de verdediging niet toevallig rechter Abbink van gezicht dacht te kennen, dan was de vraag helemaal niet opgekomen.

De voorzitter, was pas bereid om na aandringen en herhalen zijn naam te geven. Hij noemde zijn naam: waarschijnlijk Rijkers of Rijken. De verdediging mocht dit niet verifieren. De naam van de andere rechters en de officier van justitie (advocaat-generaal) wilde hij niet geven. “Als zij hun naam willen geven, moeten zij dat zelf maar doen. “, was op te tekenen uit de mond van de onbekend blijvende voorzitter. Hij ging niet in op het verzoek om de andere rechters dan in de gelegenheid te stellen hun naam te geven.

De verdediging van de verdachte werd de mond gesnoerd. De advocaat-generaal kreeg gelegenheid om het ten laste gelegde toe te lichten. Dat bleek echter alleen het oplezen van de Tenlastelegging (eerste aanleg bij de politierechter) te zijn.

De vooringenomenheid en het gebrek aan voorbereiding bleek uit een pijnlijk bewijs ter zitting. De voorzittend raadsheer sprak uit dat “de verdachte” een forse veroordeling had gekregen en … las (?!) er even overheen dat de veroordeling voorwaardelijk was, en dat de verdachte nu juist zelfs tegen de voorwaardelijke veroordeling in beroep gekomen was.
De rechter sprak een veronderstelling uit dat hij een fors gestrafte crimineel voor zich had. Zijn hele houding was: “Ik zal die verdachte wel eens even. En dat zal ik binnen een korte zitting-tijd doen ook.”

Rechter Rijkers (?!)  leek de standaard truc toe te passen bij “niet voorbereid hebben van een zitting”. Hij vroeg de verdachte zijn verhaal maar te doen. De verdachte kan dan onmogelijk zijn hele strafdossier oplezen. De “verdachte” had bovendien (om zittingstijd te sparen!) juist pleitaantekeningen opgesteld die hij de rechters voor aanvang van de zitting had proberen aan te bieden. De rechter weigerde opnieuw de pleitaantekeningen (pleitnota) aan te nemen. Ook hier deed de voorzitter dat wel tevens uit naam van zijn bijzitters. Toen was de maat vol en werd de onverantwoord haastige en onredelijke raadsheer gewraakt.

De gewraakte rechter weerhield na zijn wraking de griffier er bovendien van om de aanwezige getuigen in het pv van terechtzitting op te nemen. Ook werd nagelaten om de verdediging voor het pv, zoals opgemaakt tot dan toe, voor gezien te laten tekenen.

Een regelmatig waargenomen aanpak van een niet-voorbereide rechter is dan om vaak de verdediging te onderbreken dat er niet voldoende tijd is en dat precies verteld wordt, waar de rechter niet in geinteresseerd is. Dat heet “in de hoek zetten van een verdachte”. Bij een dwaling van een rechter in zijn eindoordeel wordt gesteld: de verdachte of zijn verdediging had het dan maar beter en vollediger ter zitting aan de orde moeten stellen. Er is dan ter zitting onvoldoende van gebleken … en onvoldoende bewezen … of onvoldoende weersproken. In het civiel recht is dat nog veel vaker gehoord. In het strafrecht komt het daar nu blijkbaar ook steeds vaker op neer.

De verdediging had geen behoefte om deze truc te ondergaan. Er zat helaas niets anders op dan wraking. Reiskosten voor niets gemaakt. Parkeerkosten van 6,50 voor niets. Bij Justitie en Veiligheid draait het blijkbaar heel vaak om verdeel en heers en intimideren. De verdachte had om nog een andere duidelijke reden helemaal geen belang bij het moeten wraken: hij had getuigen bereid weten te vinden om eigener beweging toch naar het hof te komen. Het is de vraag of deze getuigen zonder formele “uitnodiging” van het OM een volgende keer weer opnieuw kunnen komen of … willen komen.

Iedereen is meer met zichzelf en het voortbestaan van de eigen organisatie bezig, dan met recht doen.

Hoe onpartijdig en onbevooroordeeld is een rechter die zich voor een ander uitgeeft en die weigert om kennis te nemen van het strafdossier? Mag een rechter een pleitnota weigeren? Mag een rechter van alle andere rechters, de griffier en de aanklager de identiteit geheim houden? Hoe kan je dan bepalen als verdachte dat je een eerlijk proces mag verwachten en dat er geen belangenconflicten hoeven te bestaan rond de nevenbetrekkingen van de betreffende rechters. De rechtbankpresident van Zutphen heeft al eens direct na opening van een zitting geschorst, omdat een bijzitter zich door een collega had moeten laten vervangen. De president stelde dat de “verzoeker” in de gelegenheid moest worden gesteld om tijdens de zitting te bepalen of “enig bezwaar van partijdigheid” bij deze rechter kon bestaan. Op z’n minst zou in het gerecht het nevenfunctieregister geraadpleegd moeten kunnen worden. Een verzoeker of verdachte, hoeft daar natuurlijk geen gebruik van te maken.

Ook tijdens de zitting is het legitiem dat een “rechtzoekende” nog vraagt om schorsing voor onderzoek naar een rechter. Het kan ook zijn dat de rechtzoekende een chiquere escape aan een rechter wil aanbieden. Er kan een rechter in overweging worden gegeven om zich te verschonen.

Vanaf het begin door een voorzittend rechter overal de mond gesnoerd krijgen geeft niet bepaald een gevoel van onpartijdigheid en onbevooroordeeldheid bij de rechtzoekende.

Voor wetenschappers en geleerden (zoals rechters en verdediging) is het heel onbehoorlijk om geen vragen aan elkaar te mogen stellen en aan elkaar te beantwoorden? Het is heel onbehoorlijk om de rechtzoekende wel om zijn identiteit te vragen, maar die zelf niet te willen geven. Voor een rechter is dat bovendien onrechtmatig. Als de verdediging niet in de gelegenheid gesteld wordt om overeenkomst van rechtsopvatting met de rechters te mogen vaststellen, zou alles plotseling geheim worden. Het uiteindelijk concluderen over schuld/ onschuld is ten slotte een geheim van de raadkamer. Ook dat wordt niet met de verdachte of zijn verdediging gedeeld.

Volledig geheime en anonieme procesvoering kan nooit een garantie van onpartijdig- en onbevooroordeeldheid dragen.

Het is afwachten hoe de wrakingskamer over dit onbeschaafde en onrechtmatige gedrag van rechter (raadsheer) mr J.W. Rijkers zal oordelen. Of was het toch mr G.J. Rijken?

Politie Manipuleert voor 7e Jaar op Rij Misdaadcijfers. CBS doet niet aan waarheidsvinding. Slager mag gewoon eigen vlees keuren.

– verslaggever Veiligheid en Justitie –

Iedereen die de afgelopen jaren geprobeerd heeft ergens aangifte van te doen bij de politie, weet wat de werkelijke reden is voor de gedaalde cijfers. Minder aangiften van geweld, minder van inbraak, minder van beroving, minder van vernieling, etc.

De politie neemt namelijk al ruime tijd alleen aangiften op waarbij ze redelijker wijs verwachten dat er een dader voor de rechter gebracht zal gaan worden. Dus geen zaken die het OM toch niet wil voorleggen bij de rechter. Het OM heeft zo haar prioriteiten. Als het even kan geen zaken die de rechter niet (zwaar) zal bestraffen. De rechter heeft zo zijn prioriteiten.

De politie heeft geen tijd, geen geld en geen energie voor opsporing. De politie moet zo haar prioriteiten stellen.
Bovendien wordt de politie erg onderbetaald, zo vinden veel politiemensen.

Alleen D66 stelt nu wat kanttekeningen bij de opstelling van de politie. Waarom blijven zoveel aangiften liggen vraagt D66?
De vraag zou eigenlijk moeten zijn: “Waarom wenst de politie maar zo weinig aangiften op te nemen?”

Komt er eens iemand op het idee om de aangiften bijvoorbeeld door de gemeente en door burger-vrijwilligers op te laten nemen? Het gaat dan alleen om het opnemen van de hoeveelheid “gevraagd onderzoek”. Een aangifte is namelijk niets anders dan een verzoek om onderzoek te laten doen door de politie (of andere overheidsdiensten!). Dan wordt vanzelf duidelijk hoeveel van de ingediende aangiften daadwerkelijk door de politie onderzocht gaan worden. Daar kan de politie overal zelf prioriteiten bepalen. De burger en de politiek kunnen dan beoordelen of ze de politieprioriteiten deelt.

Naarmate het slechter met de politie gaat, neemt de politie minder aangiften op. Kan het nog slechter met de politie gaan?
Er is in ieder geval nog ruimte om de cijfers verder te laten dalen. Gewoon nog minder aangiften opnemen.

Het CBS rapporteert braaf de aantallen die “officieel geregistreerd zijn”. Alleen de politie en het OM mogen vertellen wat “officieel” is. Zou het niet heerlijk zijn als wij als burgers ook onze eigen rapportcijfers in mochten vullen?

Arnhemse Toprechter (raadsheer) Rinus Otte Maakt Overstap naar Openbaar Ministerie (OM)

– Arnhem, rechtbankverslaggever –

Uit de eerste hand hebben we vernomen dat rechter (raadsheer) M. Otte (Rinus) voor het Openbaar Ministerie gaat werken. Zijn werkzaamheden in Arnhem heeft hij tijdelijk en waarschijnlijk – deels – neergelegd. Zijn werkzaamheden voor de RUG (Rijksuniversiteit Groningen) gaan gewoon door.

De overgang is op detacheringsbasis. Rechters worden voor het leven benoemd. Wanneer Otte met de werkzaamheden bij het OM stopt kan hij in zijn huidige functie gewoon weer verder gaan.

Duidelijk blijkt hier dat de onafhankelijke positie van OM tegenover de zittende magistratuur alleen maar een heel theoretische is. Wanneer de redactie Rechterlijke Ambtenaren confronteert met zelfs gelijktijdig optreden voor OM en ZM (zittende magistratuur) volgt enige verbazing. Dat achten de meeste juristen onmogelijk. Enige analyse van de registers geeft snel uitsluitsel. Er blijken dus diverse mensen binnen het OM ook werkelijk opgeroepen te worden om als rechter of raadsheer ergens bij te springen.

Misschien is de dubbele pet niet te voorkomen. Dat de dubbele petten dan in ieder geval eerlijk worden toegegeven, ware zuiverder.

De rechter is onafhankelijk? Waarvan? Van wie?

Door Politie Gelderland Mishandelde Journalist blijkt Getuige van Moord

– Arnhem, rechtbankverslaggever – ( art. 3015 )

Aan media (ook aan de site SlachtoffersJustitie.nl) is gevraagd om lang te wachten met berichtgeving over de gebeurtenissen in Oosterhout (Gld) op 10 september 2014. Ondertussen moeten nu zaken in de openbaarheid gebracht gaan worden.

De politie blijkt rond 13u.30 gebeld te zijn door een journalist over een moord van een arts op een oude, zieke alleenstaande oude man. De arts heeft tegenover de politie de kern van zijn handelingen schriftelijk verklaard.

In verwarring en paniek heeft de politie niet geweten hoe te handelen. De journalist die (zo bevestigd nu ondertussen ook een proces verbaal van de recherche) was rechtmatig bij zijn omgebrachte vriend aanwezig. De politie volgde klakkeloos het verzoek van de huisbazin, om iedereen bij de overledene weg te sturen. Onrechtmatig handelen van de politie, aangezien er een schriftelijk aangewezen opdrachtgever voor de uitvaart was. De journalist en andere naasten hadden alle recht (Wet op de lijkbezorging) om bij de overledene werkzaamheden behorend bij de uitvaart en de nalatenschap uit te voeren. De dochters van R.v.A. hadden ondanks herhaalde pogingen van R.v.A. (en anderen) niets van zich laten horen om de nalatenschap of de uitvaart te gaan accepteren.

De notaris uit Elst (Gld) moest onverrichter zake huiswaarts keren. Hij kon geen akte voor een executeur testamentair meer opmaken omdat de arts de man al volledig gesedeerd had met onder andere 10 mg morfine. Wat zeer merkwaardig was, was dat de notaris niet rapporteerde aan degene die hem had ingeroepen maar aan de huisbazin van de zieke man. Met de mededelingen van de notaris heeft de huisbazin vervolgens een bizar eigen plan getrokken. Een plan dat beslist niet in het belang van R.v.A. was en niet in het belang van zijn nalatenschap. De huisbazin was al eens executeur testamentair geweest, maar om duidelijke redenen wilde R.v.A. dat niet opnieuw. Hij had het executeurschap voor de huisbazin ingetrokken. Op maandag middag was de eigen huisarts duidelijk te verstaan gegeven dat van vervroeging van een euthanasie geen sprake kon zijn om reden van “makkelijker op de agenda” van de euthanaserende arts. Een andere arts dan de eigen huisarts zou de euthanasie uitvoeren. Degene die met de eigen huisarts op maandag sprak en duidelijk maakte dat niet van de afspraak afgeweken diende te worden was een schriftelijk aangewezen naaste van R.v.A. De zieke en zijn naasten hadden zich op het afgesproken tijdstip ingesteld.

In de nacht van dinsdag op woensdag 10 oktober waren er geen medische gebeurtenissen geweest die tot een ad hoc vervroeging van de euthanasie rechtvaardiging gaven. De huisarts beschikte bovendien over alle gegevens van de belangenbehartigende naaste van de zieke. Hij heeft niet gebeld. Ook de eigen huisarts heeft niet gebeld over een onhoudbaar verslechterde situatie of dergelijke.

De journalist was nog tot het begin van de nacht bij zijn vriend geweest. Zijn vriend nam zeer duidelijk afscheid met de woorden “Tot morgen!”. Een normaal afscheid tussen de vrienden werd dus door de arts wreed onmogelijk gemaakt. Een overduidelijk voorbeeld van een onrechtmatig uitgevoerde euthanasie. In juridische termen kan alleen gesproken worden van weloverwogen, opzettelijke doodslag, moord.

De journalist heeft duidelijk aan de euthanaserende arts, de politie en de schouwarts gevraagd goed te zien op bewaren van alle terzake doende bewijzen voor, tijdens en na de uitgevoerde euthanasie. De valsheid in geschrifte van de arts blijkt min of meer toevallig uit de nadrukkelijke aanwezigheid van een notaris op het moment dat de arts verklaarde “nog contact met R.v.A. te hebben gehad”. De zieke kon helaas beslist met niemand meer contact maken, ook niet met de euthanaserende arts. De zieke kon al zeker niet meer kenbaar maken dat hij inderdaad vervroeging van de euthanasie wenste.

We mogen hopen dat dit eigenmachtig vervroegen van een euthanasie door een arts niet een vaker voorkomende gewoonte is. Dit alles schokt het vertrouwen in de zorgvuldigheid van een arts bij een euthanasie. Een vervroeging om medische noodzaak is uitgesloten. Te meer omdat het maandag als mogelijke wens van de arts zelf al door de huisarts werd gecommuniceerd met de journalist.

De euthanaserende arts vond de aanwezigheid van de journalist vanzelfsprekend minder prettig. Hij heeft alles in het werk gesteld om de aandacht van zijn verwerpelijke handelen af te leiden door de aandacht op de “lastige” journalist te vestigen. De schouwarts wilde vervolgens collegiaal zijn en volgde die houding richting de “getuige van moord”. De politie wist niet goed wat te doen, “dus” koos de politie ook maar voor verwijdering van de “getuige”. Er werd letterlijk tegen de vertrouweling van de zieke gezegd: “Jij bent waarschijnlijk uit op diefstal van zaken in de nalatenschap.”

De journalist werd naar buiten geleid met de woorden van een politieman: “Als je niet snel de trap af gaat, gooi ik je eraf!”
Ook daarvan was een getuige.

De journalist en een andere kennis van R.v.A. werd verzocht om op het terras in de tuin te gaan wachten.

Even later vroeg de huisbazin aan de politie om voor haar rust de aanwezige rouwenden te vragen op de openbare weg te gaan wachten. Klakkeloos heeft de politie ook dit aan de rouwenden gevorderd. Ondertussen had de journalist het opdrachtgeverschap voor de uitvaart en de eigendom van het graf van de uitvaartbegeleider geaccepteerd. De huisbazin had zich ten overstaan van vele getuigen, waaronder de politie uit verdere betrokkenheid bij de uitvaart terug getrokken. Ze sprak gewoon uit dat zij respect wilde voor haar belang om “het gehuurde snel weer opnieuw te kunnen verhuren”. Bizar.

De journalist blijft met een andere rouwende enige tijd in zijn auto op de openbare weg wachten. Om over de situatie te kunnen gaan communiceren met de meerdere van de betreffende agenten en met bijvoorbeeld een advocaat, vroeg de journalist een agent om zijn naam of dienstnummer. Daarop werd de agent meteen agressief en weigerde het nummer verstaanbaar of leesbaar te geven.

Niet de moordende arts, maar de getuige werd met geweld aangehouden. Vele meinedige verklaringen van de betreffende politie-functionarissen volgden. Een van de agenten zou zelfs door verzet (wederspannigheid) van de verdachte letsel hebben opgelopen.

Uit de gemaakte filmopname blijkt echter dat de agent in kwestie volstrekt ongeschonden om de “verdachte” heen blijft lopen als die al lange tijd is “uitgeschakeld” en achterin de surveillance-auto plaats heeft genomen.

Er zouden nog vele bizarre gebeurtenissen blijken te volgen. Het wachten is op verdere actie van het OM om de politie tot de orde te roepen en voor de hand liggende aangiften op te gaan nemen. En … we durven het nauwelijks in de mond te nemen … onderzoek te doen naar de feiten om de rechter in staat te stellen recht te gaan doen.

Zes van Breda Weer Veroordeeld. Ondanks Ontbreken (Technisch) Bewijs

– Den Haag, rechtbankverslaggever –

Een schok is door Nederland gegaan nu de rechters (raadsheren) van het gerechtshof het pad van bekennen van dwalingen lijken te hebben verlaten. Ontkennen werkte immers eeuwenlang veel beter, zo lijkt nu weer het devies. Een tragische trendbreuk. Er is besloten dat het maar eens afgelopen moet zijn met de dwalingen.

Niet de eerste de beste juristen wijzen op de sinds jaar en dag bestaande gewoonte dat “van horen zeggen” met verklaringen van getuigen nooit voldoende mag zijn voor bewezenverklaring van een levensdelict waarvoor een straf van meer dan 5 jaar wordt gevorderd en wordt gevonnist.Van politie tot het einde van de keten zijn de instituties in staat van faillisement geraakt, zo lijkt het. Geldgebrek? Gebrek aan leiding? Gebrek aan politieke wil? Worden de feiten weg gelachen?

Als redactie hebben we het strafdossier nog niet volledig bestudeerd. Wellicht dat we grote missers maken. Maar ook advocaat Geert Jan Knoops heeft zich al eerder over de zaak uitgelaten in deze richting. De Hoge Raad verwees de zaak terug naar het gerechtshof Den Haag om het hof zich volledig opnieuw over de zaak uit te laten spreken.

Steeds duidelijker blijken we als samenleving nog steeds in staat tot “heksenprocessen” en “heksenverbrandingen”. Ook daar moeten we Maarten het Hart bijvallen, zoals hij schreef in het voorwoord in het boek Lucia de B.

Journalist door Politie Elst (Gld) Zonder Grond Aangehouden met Geweld

– Arnhem, rechtbankverslaggever –

Een vals verklarende (dus corrupte), politieman blijkt van een “lastige” journalist te hebben willen afkomen. Toen de journalist hem om zijn dienstnummer of naam vroeg, wilde de agent dat niet geven. De agent vorderde op de openbare weg aan de reeds weggelopen journalist om weg te gaan, maar sprong toen letterlijk op zijn rug en zette een nekklem bij de journalist. Extra onverantwoord want de journalist al ten gevolge van 2 hernia’s forse rugproblemen. Toch ging hij meteen op vordering op de grond liggen. Diverse omstanders waren aanwezig en er werden foto’s en film gemaakt.
De journalist was ter plaatse puur voor een prive-aangelegenheid, dus niet vooral in hoedanigheid van journalist. Hij was vriend en uitgever van de overledene. De journalist was aangewezen om na overlijden van zijn vriend o.a. de uitvaart te regelen.

De politie deed klakkeloos wat de huisbazin vroeg. Meer dan tien jaar woonde de nestor van de Nederlandse Vaderbeweging alleen in een woning op hetzelfde erf als zijn huisbazin. Sinds ongeveer 1980 had hij niets meer vernomen van zijn beide dochters. Een vader die Dwaze Vader als geuzentitel wilde dragen, maar nooit enig geweld had gebruikt. Hij verdiende zijn brood met zijn pen als vertaler en auteur. De politie zette de opdrachtgever voor de uitvaart uit de woning van de overledene en belette het ook andere nabestaanden om bij de overledene te komen. Zonder enig opgaaf van reden. De wet op de lijkbezorging schrijft echter voor dat nabestaanden in een gehuurde woning gewoon het recht hebben om aanwezig te zijn om in de laatste wil voor de overledene te voorzien en zijn uitvaart ter hand te nemen. Politie-onderzoek later bevestigde ook dat de journalist opdrachtgever was voor de uitvaart.

Belangrijk is dat de politie verzet van de journalist (bij zijn aanhouding) verzonnen heeft. Sterker nog: er werd verzonnen dat een agent bij de aanhouding letsel had opgelopen. Rusland en Turkije kunnen ondertussen Nederland confronteren met eigen intimidatie van burgers en journalisten en corrupte politiemensen. Kort geleden was nog aan de orde dat het OM van een journalist alle telefoongegevens had opgevraagd om te kijken of hij contact had gehad met iemand die verdacht werd van een strafbaar feit (Anne Boer, uitgeverij Wegener). Vorige week kwam een andere integriteitskwestie bij de politie in de publiciteit. Even voor alle duidelijkheid: corruptie hoeft helemaal niets te maken te hebben met er (ook) geld voor ontvangen.

Na een extreem lange periode van in hechtenis (voor vooronderzoek) kon de journalist na 3 dagen huiswaarts. De toevoeging “aanhouding waarbij letsel ontstond bij een agent” lijkt puur te zijn gedaan om de journalist langer vast te houden en om hem het regelen van de uitvaart nog veel moeilijker te maken.

Stellen we ons einde van het leven zo voor? Dat terwijl je beide kinderen van het doodsbed van jou als hun zieke Dwaze Vader weten? Dat terwijl deze dochters vanaf 1980 door PAS (kind-ouder-vervreemdingssyndroom) niets meer aan jou als hun vader hebben laten horen? Wat als ook aan het einde van je leven iedereen je blijkt te verraden, omdat dat in het dagelijks werk nu eenmaal makkelijker werkt of meer oplevert?
De journalist heeft ondertussen aangifte gedaan bij het OM in Arnhem. We zijn als redactie heel benieuwd hoe het hof met deze artikel-12-achtige situatie wenst om te gaan. Zal het hof het OM en de politie weer automatisch in (collegiale) bescherming nemen?

We blijven deze zaak op de voet volgen. Als gewone burgers kunt u gewoon bij de zitting aanwezig zijn in het gerechtshof Arnhem om 16u.10. Neemt u (zoals altijd) voor de zekerheid rijbewijs of paspoort mee.

Hof Arnhem Buigt zich Vrijdag 16 Oktober over Corruptie bij Politie. Tweede Integriteitskwestie in 1 Week.

– rechtbankverslaggever Arnhem –

Navraag bij OM en hof in Arnhem leverde ons nieuwe informatie over de nieuwe kwestie rond integriteit binnen de Nationale Politie. Het betreft inderdaad de regio Gelderland Midden.

In de zitting moet ons meer duidelijk worden waar het precies om zou gaan. De zitting is zoals alle strafzaken openbaar. De geplande aanvang is 16u.10 in het Paleis van Justitie te Arnhem. Bij navraag deelt het hof de samenstelling van de 3 raadsheren van de ingeplande meervoudige kamer en de verantwoordelijke advocaat-generaal (“officier van justitie”) mede.

Het parketnummer is 21-006682-14. De zitting is 16 oktober 2015 om 16u.10.

Accreditatie is voor journalisten niet verplicht, maar wordt door het gerecht wel op prijs gesteld. Voor normale burgers is de zitting openbaar en ook gewoon toegankelijk. Het maken van beeld- of geluidsopnames moet wel met het gerecht worden overlegd.

Via de redactie is voor media een aantal persberichten beschikbaar. De redactie deelt in overleg diverse bronnen.

Politie Gelderland ook Opgeschrikt door Corruptie Kwestie. Nieuwe Integriteitskwestie Nationale Politie.

– rechtbankverslaggever Arnhem – ( art. 2988 )

Volgens goed geinformeerde bronnen is aangifte gedaan bij het OM in Arnhem van corruptie door een aantal politie-functionarissen in de politie-regio Gelderland Midden. Na een jaar vol intimidatie van burgers is aangifte gedaan bij de Officier van Justitie in Arnhem. Het zou gaan om gebeurtenissen in Oosterhout (Gelderland) ergens in 2014. De politiemensen zouden behoren tot het team Elst (Gelderland).

Om juridische belangen van een aantal mensen niet te schaden, is niet eerder over de affaire gepubliceerd. Een aantal media hebben ondertussen aangegeven zich ondertussen vrij te voelen om er over te gaan publiceren. De betrokken burgers zijn echter nog niet scheutig met meer feiten. We hopen zo spoedig mogelijk meer te kunnen melden. Ook in deze kwestie valt op dat de politie zelf nergens aangifte van wenst op te nemen. Noodgedwongen stappen mensen nu rechtstreeks naar de Officier van Justitie, om de politie op te laten dragen dat onderzoek naar voorliggende aangiften wordt gedaan.

Al eind 2014 was aangifte gedaan van bewezen meineed van een aantal agenten. Bij navraag bij het OM bleek met het onderzoek nog geen voortgang te zijn bereikt. De betreffende Officier van Justitie, bleek de organisatie te hebben verlaten. Een van de vele voorbeelden dat er in de administratie van het OM ook veel mis zit op dit moment. De aangifte tegen de betreffende agenten is opnieuw bij het OM onder de aandacht gebracht. De administratie van de gerechten zelf blijkt ook op een zorgelijk niveau te zijn aangeland. Daarover zal de redactie in de komende dagen meer melden. Wat gebeurt er als u als verzoeker of als verdachte een brief aan een gerecht stuurt? Wat gebeurt er als u als verdachte een brief aan het OM stuurt? Heeft uw advocaat meer succes?

Een politieman die met zijn dienstwapen een slachting aanricht in de prive-sfeer en er een hennep-plantage op blijkt na te houden, terwijl hij overdag gewoon drugs-onderzoeken draait in een hogere politierang (affaire Kekerdom, regio Gelderland Zuid). Een Turkse agent die verzint dat iemand zei zelfmoord te willen plegen (2012, Apeldoorn). Een agent die ongevraagd een woning insluipt (2012, regio Apeldoorn) en zonder enige mededeling aan de bewoner weer wegglipt. Opvallend vaak komt terug dat agenten zeer agressief reageren op een verzoek om hun naam of dienstnummer. Zeer zorgelijk!

Een politieman die dreigt iemand van de trap te gooien (2015, regio Gelderland Midden). Een andere agent die meteen tot aanhouding met geweld overgaat bij een beleefde vraag om zijn naam of dienstnummer (2015, Gelderland Midden). Een agent van Regio Noord-Oost die iemand naar binnen vraagt, laat vast houden en vervolgens de eigenaar van het pand vraagt om aangifte van lokaal-vrede-breuk te gaan doen. Een agent die intimiderend zijn dienstpas bij een “verdachte” op tafel gooit en vervolgens overgaat tot aanhouding met geweld (Gelderland Noord-Oost).

Heeft u ook ervaringen met integriteitsschendingen door politiemensen? Laat het ons weten. We proberen een zo compleet mogelijk dossier bij te houden en dat te delen met andere media en met politiek verantwoordelijken. We zullen uw zaken heel strikt geheim houden en alleen in overleg meer openbaar maken.

 

Politici Gegijzeld door “Afpoeiercentrale” die Politie heet. Volkskrant en Dagblad van het Noorden vallen elkaar bij: aannemen van Aangiften moet beter en onafhankelijker

– rechtbankverslaggever –
Ondertussen berichten alle media over de onwil bij de politie om werk op te gaan pakken. Te beginnen met dubieuze weigeringen om aangifte van strafbare feiten op te nemen. Vanaf 6 juni 2015 mengt ook het Dagblad van het Noorden zich in de merkwaardige praktijken van de politie. Een eigen verslaggeefster zegt in een cafe te zijn aangerand. Zij spreekt schande van de onwil van de politie. Zij kreeg een opgelegde bedenktijd van 2 weken, voordat zij haar aangifte kon doen bij de politie. Door kostbare tijd te laten verlopen, speelt de politie bewust daders in de kaart. Alleen als burgers, zoals deze verslaggeefster, zelf hun zaak 99% oplossen, dan ziet de politie zich alsnog voor voldongen feiten. Dan ziet de politie zich genoodzaakt ook zelf onderzoek te doen.

Rosa Timmer, de verslaggeefster van het Dagblad van het Noorden, moest eerst zelf over haar eigen zaak in de krant gaan schrijven. Zij werd in een Gronings café door een onbekende man in haar kruis gegrepen, vertelde zij. Peter R. de Vries trok in haar zaak ook fel van leer tegen de politie bij het programma RTL Boulevard. Van hem ook de kwalificatie “Afpoeiercentrale”. De Vries heeft dat nu ondertussen al diverse keren gedaan. Hij doet geen moeite om zijn eigen frustratie over de weigerachtigheid van de politie voor zich te houden.

In de Valkenburgse Zedenzaak deed Peter R. de Vries al eens hetzelfde. De vader van Kimberly, het geprostitueerde meisje, had tevergeefs bij de politie aangeklopt. Vervolgens gingen politie en justitie met “overdreven” flinkheid met de zaak aan de slag. De angst voor verdere imago-schade bij de politie heeft in ieder geval wel tot doortastender optreden bij de verdwijning van Lisa Tuk mogen leiden.

Hoeveel verhalen van afgepoeierde burgers hebben politici nu nog nodig om het “aangeven van strafbare feiten” bij de “oplosser van de problemen” weg te gaan halen? Zelfs het OM is niet een logische plaats om de aangiften te laten opnemen. Het OM is de opdrachtgever, toezichthouder en controleur van de politie. Laat het opnemen van aangiften doen door een onafhankelijke (burger-)organisatie met direct toezicht van volksvertegenwoordigers. In civiele zaken fungeren derden bijna altijd als de aannemers van de “aangiften”. Vervolgens kan dat met een advocaat aan een rechter worden voorgelegd. Partijen willen in de meeste gevallen graag beiden voorkomen dat het uiteindelijk bij een rechter moet worden neergelegd.

Vandaag (30 juli 2015) werd het verhaal van Rosa Timmer ook nog eens gebracht door de Volkskrant, door Nadia Ezzeroili. Dit leentje buur spelen bij elkaar, is een wat goedkope vorm van journalistiek. Beter ware het geweest als Nadia de moeite had genomen om zich te verdiepen in 1 van de andere duizenden niet-gepubliceerde zaken. Ze had politici om een reactie kunnen vragen. Het geeft wel aan dat heel breed in de media hetzelfde probleem wordt geconstateerd. Wie doet er dan eens iets mee?

Volgens “bronnen” zou het OM zelf toegeven dat zij de politie vraagt om 2 weken bedenktijd af te dwingen bij mensen die aangifte willen doen van aanranding. Door gemelde achterstanden laat de politie zaken sowieso vaak eerst minimaal 2 weken liggen. Waarom zou een aangever/ aangeefster niet 2 weken bedenktijd kunnen houden na het schriftelijk laten vastleggen van de aangifte? Hier is bovendien het zogenaamde politie-sepot voor uitgevonden. Nog voordat een officier van justitie zich over een zaak uitspreekt geeft de politie bij een politie-sepot zelf aan,dat verder onderzoek en vervolging (volgens de politie) niet tot een kansrijke vervolging kan leiden. De officier kan ook tot sepot van een voorgelegde zaak besluiten. Onze redactie heeft de OM-instructie niet bevestigd kunnen zien. Het lijkt er meer op dat het weer gaat om 1 van de vele “Verdeel en Heers”- smoezen van de politie. De rij van politiesmoezen wordt steeds indrukwekkender. Alleen al door hun eigen ongespeelde onwetendheid zorgen politiewoordvoerders voor een hoop desinformatie. Dat lijkt hun belangrijkste functie zoals hun werkgever dat wenst. Door de gezaaide verwarring en opgeroepen vragen, weten ze vaak extra tijd voor de politie te winnen en druk van de ketel te halen bij het grote publiek. Of de “2-weken-bedenktijd-instructie” landelijk beleid van het OM is, is al helemaal niet na te gaan. Ieder uur dat men met deze “verdeel en heers acties” aan speurende journalisten weet te ontfutselen, wordt onthouden aan zinvoller journalistiek werk. Belangrijker is dat de politie weer slaagt in haar opzet: de aandacht is afgeleid van de “afpoeiercentrale”. De politie verkeerd in een de staat van faillisement. Onze goedwillende politiemensen verdienen een betere organisatie. Onze justitie verdient betere voormannen. Bejaarde, zich voortslepende ministers met grote geheugen problemen, zoals bij Ivo Opstelten, pakken rampzalig uit voor de organisaties binnen Justitie.

Of politie-sepot wel zou mogen bestaan, is een hele andere discussie. Ook daar zou de politiek eens nader over mogen spreken. Iedere keer krijgt de burger voorbeelden van “slagers die hun eigen vlees mogen keuren”. Bij de voorbeelden van recente aanhoudingen met ongepast geweld komt dit spreekwoord in een nog ongelukkiger beeld te staan. Burgers stellen steeds vaker: “Waar de politie weinig of niets zou moeten doen, doen ze veel. Waar de politie veel zou moeten doen, doen ze niets!”

De Volkskrant meldt dat een woordvoerster van de politie Groningen reageerde dat er geen sprake is van een ontmoedigingsbeleid. “Natuurlijk willen wij ook de dader pakken. Maar een aangifte kun je niet terugdraaien. Een rechtszaak kan soms heftiger zijn dan een slachtoffer had gedacht. Daarom proberen we slachtoffers tijdens een intakegesprek duidelijk te maken dat ze een aangifte goed moeten overwegen wanneer ze minder emotioneel zijn.” ”Onzin”, vindt Timmer. “Waarom moeten daar per se twee weken overheen gaan? Bij een mishandeling kun je direct aangifte doen. Als er al een bedenktijd nodig is, dan kan dat veel korter. Drie dagen moet voldoende zijn.”

Heeft u zelf het idee op deze manier slachtoffer van de politie te zijn geworden? Laat het ons weten, dan kunnen we u in contact brengen met een lotgenotenorganisatie.
U kunt een e-mail sturen aan: justitieslachtoffers@gmail.com.

Enkele Aanbevolen Links voor Ouders Vervreemde Kinderen

– Radeloze Vader –

Vaders zijn nog steeds oververtegenwoordigd als slachtoffer van het delict “Kindervervreemding”. Laat duidelijk zijn dat kinderen zo mogelijk nog meer slachtoffer zijn.

Vaderdag Trofee Vaderkenniscentrum

Facebook Groep Oudervervreemding/ Ouderverstoting

Misschien als uiting van de tijd en van emancipatie worden ook steeds meer moeders slachtoffer van “kindervervreemding” door een expartner en/of ondeskundige personen in de omgeving van hun kinderen. De Jeugdzorg en jeugdzorginstellingen blijken zich juist zelf ook op grote schaal schuldig te maken aan het delict. Wetenschappelijk is in de laatste jaren aangetoond dat jeugdzorg kindermisbruik faciliteert en daarvoor verantwoordelijk moet worden gesteld. De kinderen die aan kindermisbruik ten prooi vallen zijn vaak tevens slachtoffer van PAS (oudervervreemdings- en verstotingssyndroom). Zij worden dus dubbel belast door de mensen die betogen kinderen te beschermen.

In de symptomen bij PAS (bij dader en betreffend kind) komen elementen van andere stoornissen naar voren. Zoals bij alle stoornissen worden symptomen gedeeld met andere stoornissen. Bij PAS zijn overeenkomsten te zien met oude ziektebeelden als:

– PTSS (bij betreffende kinderen)
– Münchausen bij Proxy ( bij daders)
– Stockholm Syndroom (bij betreffende kinderen)
– Narcisme (bij daders)
– Borderline (bij daders)

Door vermoedelijk de extra invloed van farmaceuten en aan farmaceuten gelieerde (metname) psychiaters is PAS in de DSM V niet opgenomen. De DSM geld voor zorgverleners en ziektekostenverzekeraars als leidraad gebruikt voor het stellen en erkennen van diagnoses.

Met de laatste DSM is de discussie omtrent dit handboek enorm aangezwollen. Zorgverleners geven nu zelf aan dat de invloed van medicijn-fabricanten wel erg opzichtig is geworden. Daarmee is het gezag van het handboek enorm terug gelopen.

Voor wetenschappers in andere vakgebieden (b.v. Statistiek, Wiskunde, Methodologie) valt vooral op dat beschrijving van ziektebeelden (stoornissen) steeds na enkele jaren volledig omgegooid wordt. Dat maakt de beschrijvingen dus met terugwerkende kracht onbetrouwbaar. Hele ziektebeelden verdwijnen gewoon weer uit de DSM. Zo zult u ook Borderline niet meer in de DSM vinden. Als we goed geïnformeerd zijn is het nu: Emotieregulatie-stoornis of iets dergelijks. Wetenschapsfraude bij de Sociale Wetenschappen doet de betrouwbaarheid van de wetenschappelijke resultaten ook geen goed. De Meervoudige Persoonlijkheidsstoornis blijkt nu achteraf ook een handig stuk commerciële wetenschapsfraude te zijn die het tot opname in de DSM had weten te brengen.

Ten onrechte probeert de rechtspleging het delict te ontkennen en als een “civiele” zaak neer te zetten. De rechters zijn niet geneigd om dingen zwaar, strafrechtelijk te laten bewijzen. Ze zijn ook niet geneigd om onvrijwillige bewijsvergaring rond slachtoffers en daders in te zetten. Verplicht forensisch psychologisch/ psychiatrisch onderzoek wordt nagelaten. Als de daders zich niet willen laten onderzoeken, dan worden ze niet onderzocht en “moeten ze worden vrijgesproken” van het delict van zware kindermishandeling (en ouder-vervreemding in het bijzonder).

Het onderscheid tussen civiele en strafrechtelijke bewijsvoering blijkt metname een uitvinding van de rechtspleging zelf te zijn. Daarmee kan een hoop extra werk buiten de deur gehouden worden. In het Burgerlijk Wetboek staat nu juist expliciet dat “zwaarwegende feiten” moeten worden aangedragen om te kunnen stellen dat een kind “klem en verloren” komt te zitten. Dit klemcriterium wordt nu juist ook vaak door zorgverleners gebruikt om kinderen geheel of gedeeltelijk aan gezag van 1 of beide ouders te onttrekken. De rechter hanteert het klemcriterium klakkeloos, zonder bewijs en second opion te eisen. Het is voldoende dat daders stellen dat er onrust bij het kind is en dat de ontwikkeling dus gevaar loopt. De rechter onderzoekt bijna nooit of de dader zelf de onrust in belangrijke mate teweeg brengt. Zeer regelmatig zegt een rechter expliciet dat hij blind wenst te varen op de rapporten van de “verzoekende” deskundigen (BJZ en Raad voor de Kinderbescherming). Natuurlijk al onbestaandbaar dat de deskundige gelijktijdig belanghebbende, verzoekende partij kan zijn! Elders in het procesrecht is dat vaak onmogelijk. De verzoeker kan en “mag” dus zijn eigen “bewijs” creëren. Helemaal een gotspe dat de rechter ter zitting BJZ en RvdK als strikt onafhankelijk betiteld. Ook de instellingen zelf laten geen gelegenheid onbenut om onafhankelijkheid te stellen. De bekende regel is: als iemand regelmatig zijn eigen onafhankelijkheid wenst te beklemtonen, dan mag je verwachten dat de onafhankelijkheid dus blijkbaar regelmatig ter discussie wordt gesteld. Toehoorders zijn dan juist gewaarschuwd: onafhankelijk?

Moeders met van hen vervreemde kinderen, die bijvoorbeeld internationale artikelen vertalen:

Steinhaus en De Leeuw

Een site over geestelijke gezondheid en stoornissen:

moeilijkemensen.nl