Waarheidsvinding in familierecht.

Ik zal me even voorstellen. Ik was lange tijd geleden politieman in Rotterdam. In die regio  woon ik nog steeds.

In de zaken rond familierecht waarin ik als vader betrokken werd, heb ik moeten ervaren dat geen enkele waarheidsvinding werd gedaan. Net als vele andere vaders moet ik ook helaas melden dat ik vervreemd werd van twee kinderen. Dit is notabene gebeurd door leugens van personen werkzaam onder andere bij overheidsinstanties. Het gaat om de Raad voor de Kinderbescherming, AMK, GGZ, enzovoort. Maar ook door de advocatuur. En tot slot door personen bij de afdelingen voor familierecht bij gerechten (rechtbanken, hoven, enzovoort).

Oh ja … en daarnaast vervreemdende leugens door … de gestoorde ex-partner zelf. Of betreffende partner bekend was met ernstige geestes-stoornissen wordt nauwelijks onderzocht in de rechtszaken. Het aandringen om te jokken door advocaten is ook gewoon algemeen … geaccepteerd. Opvallend is ook dat partners van gestoorde partners zelf heel actief proberen te blijven ontkennen dat hun partner gestoord is. Dat is overigens iets dat ook te zien is tussen ouders en kinderen. Men probeert te blijven ontkennen dat het eigen kind of de eigen ouder iets vreselijks kan hebben gedaan. Waarheidsontkenning en frustreren van waarheidsvinding is voor mensen vaak veel makkelijker dan waarheidsvinding of de stap ervoor … waarheidszoeken. Je vindt meestal niet per ongeluk … je zult eerst actief moeten willen zoeken. In het actief zoeken ziet een rechter gek genoeg vaak helemaal geen heil. Dat zoeken zou steeds maar nieuwe twijfel op kunnen leveren … dan wordt het werk van de rechter zo goed als onmogelijk. De rechter is geneigd om mensen in te huren die bereid zijn om een waarheid te verklaren waarmee een zaak is “op te lossen”. Dat die waarheid volledig verzonnen en gelogen kan zijn, vindt de rechter blijkbaar in het familierecht niet zo belangrijk. Zou de rechter het wel belangrijk vinden, dan zou hij bereid zijn geweest om voor de hand liggend onderzoek toe te staan. Afgaande op de enorme aantallen van bewezen “gelogen, frauduleuze” jeugd-hulp-rapportages waar de rechter zonder gene beschikkingen op blijft baseren, is de rechter onverbeterlijk … met opzet … aan het falen. De roep van de samenleving om de wetgever de rechter beter te laten controleren is oorverdovend en zeer overtuigend. Het is niet te accepteren dat rechters zich op grote schaal niet aan de wet blijken te houden.

Totaal heb ik drie kinderen. Twee kinderen zijn uit een eerder huwelijk. De oudste dochter zie ik nu pas na jaren weer. Inmiddels ben ik opa geworden.Mijn tweede kind, een zoon, zie ik niet sinds 1995. Hij was toen 9. De derde, een meisje, is geboren in 2000. Het was uit een relatie zonder geregistreerd partnerschap. De betreffende partner was bij de GGZ bekend met Borderline-persoonlijkheidsstoornis. De dag na de geboorte heb ik mijn kind vast mogen houden. Twee weken later verbrak de moeder alle kontakten zonder melding van reden. Daarna volgde een hel van familierecht-zaken.

Ook daarover zal ik in andere bijdragen meer vertellen op deze site. Ik zal vertellen wat ik beleefde met de verschillende instanties … Broodnodige verklaringen worden door GGZ “achtergehouden, verzwegen, verdonkeremaand etc etc” om moeders die bekend zijn met een stoornis de hand boven het hoofd te houden. Zonder enige aarzeling wordt gezag bij dergelijke moeders gelaten, terwijl biologische vaders ook na veel inspanning en juridische strijd geen gezag krijgen. Vaak niet eens een omgangsrecht met hun biologische kind.

Geen onderzoek. Geen waarheidsvinding. Deskundigen melden van de ene kant kant dat er sprake is van gevaren door een stoornis, maar van de andere kant wordt maar zelden actie ondernomen, om gezag bij een ouder met een geestesziekte te beperken.

Bart