You are browsing the archive for Achter gesloten Deuren.

Zware aanklachten tegen Bureau Jeugdzorg met diverse voorbeelden van slachtoffers

2012/12/28 in Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Bronnen, Civiel Recht, Deskundigen, Internationaal Recht, OJN, Onafhankelijk Toezicht, Onderlinge Jeugdzorgvereniging Nederland, Parlementaire Enquete Jeugdzorg, Waarheidsvinding

Het onderstaande filmpje van TV Gelderland geeft weer een aantal cases van kinderen die door Bureau Jeugdzorg sterk zijn getraumatiseerd … en dus zwaar zijn mishandeld.

In Gelderland is ook actief: oudernetwerk.nl
http://www.oudernetwerkjeugdzorg.nl/

Zij krijgen ondersteuning van:
zorgbelang.nl http://www.zorgbelang.nl/
en in het bijzonder van Zorgbelang Gelderland http://www.zorgbelanggelderland.nl/

http://www.youtube.com/watch?v=sFT3MwMkRaA&feature=endscreen

Hoeveel bewijzen zijn er nu nog nodig om maatregelen tegen BJZ te gaan nemen?Waarom laten zoveel politici en media dit steeds liggen?

justitieslachtoffers.nl

Rechters, jeugdzorgers en documentairemakers (-sters) die een standbeeld verdienen

2012/07/21 in 200 Jaar Ongewijzigd, Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Uncategorized

Voor een kritische journalist is het prettig om ook een uitzondering op een misstand te mogen melden die onder de aandacht moet worden gebracht

Zonder twijfel is er sprake van een enorme misstand in de rechtspraak (rechtspleging) die is gebaseerd op de “deskundigheid” en “rechtschapenheid” van jeugdzorginstellingen.

Er zijn ook rechters die wel degelijk beseffen dat zij eindverantwoordelijk zijn voor de kwaliteitstoetsen op de werkzaamheden van gezinsvoogden en dergelijke.

YOUTUBE: Zeer aangrijpend hoe rechter Fred Salomon wel durft te zeggen dat kinderrechters met de huidige ketenpartners nooit goed hun werk kunnen doen. Hij maakt bekend dat hij stopt als kinderrechter. http://www.youtube.com/watch?v=UKej7T-vPf4&feature=relmfu  De documentaire Juvenile Judge is het kijken meer dan waard. Het is, misschien voor de makers wat onverwacht, een heldere aanklacht tegen de jeugdzorg(-bezorging) geworden.

YOUTUBE: Dhr. Wiel Jansen (ex-bestuurder BJZ Amsterdam) met een analyse over waar de problemen in de jeugdhulpverlening zouden zitten.                       http://www.youtube.com/watch?v=805zyNNP11M

Opvallend is dat hij weer de rechtspleging als onderdeel van het verdeel-en-heers-probleem onbenoemd laat. Wel behoorlijk eerlijk, maar hij blijft steken in het in hand in eigen boezem steken.

Opvallend is zijn constatering dat de controle op het werk in de jeugdzorg niet goed loopt. Controle om de controle … terwijl wat gecontroleerd moet worden … wellicht niet gecontroleerd wordt.

Misschien niet zo verbazingwekkend dat deze functionaris door de organisatie zelf geloosd lijkt te zijn om reden van ontevredenheid van metname het eigen personeel. Hier lijkt het zondebok principe weer in de organisatie te regeren. Bij uitblijven van objectieve waarheidsvinding blijken mensen in hun werk steeds maar weer daar hun toevlucht toe te nemen. Er wordt gejokkebrokt om in de organisatie te overleven en om in de omgeving met het doen van het dagelijkse werk te overleven.

YOUTUBE: Mw. Flinterman als voorbeeld van een rechter die mogelijk niet helemaal de zaken juist in perspectief plaatst door OTS nog voor de geboorte van een kind te propageren. Als jeugdzorg de verwachting van juiste zorg kon waarmaken dan zou een OTS wellicht heel goed uit kunnen pakken.  De rechter vindt in veel gevallen echter dat hij niets aan de kwaliteit van zijn deskundigen kan en mag doen.  http://www.youtube.com/watch?v=l3GkQGr9rp8&feature=relmfu Het lijkt echter ontgochelend eenvoudig: de rechter durft zich niet te branden aan het toetsen van de kwaliteit van een organisatie waarvan hij al lang weet dat die ver ondermaats is. De rechter zou vervolgens zelf op zorgen voor verbetering kunnen worden aangesproken. Dan zou de rechter zelf een onoplosbaar probleem op zijn bord getrokken hebben. Dat verklaart in het algemeen de passieve houding van rechters om kwalitatief slechte deskundigen te ontmaskeren. Zowel in het civiele als in het strafrecht is het gevolg van slechte deskundigen dramatisch. Vele levens van onschuldigen worden er door verwoest.

Als het OM na verloop van tijd moet bevestigen dat onderzoeken en beschuldigingen onjuist zijn, ontspringen de daders van deze valse onderzoeken en valse beschuldigingen meestal volledig de dans. De samenleving mag wel voor hoge schadevergoedingen opdraaien. De valse, dwalende deskundigen hoeven zelfs ontvangen vergoedingen niet terug te betalen. Zelfs niet als wanprestatie door justitie kan worden bewezen.

Als een soort gentlemensaggreement staat sinds jaar en dag overeind: de rechter mag zich verschuilen achter de rapportage van de jeugdzorg, dan mag de jeugdzorg zich verschuilen achter de door de rechter bepaalde uitspraak. Men verwijst in een cirkel naar elkaar … dus is niemand verantwoordelijk. Tenzij iemand wel de wet leest … en daarin ziet dat de rechter eindverantwoordelijk is gemaakt. We hebben echter in Nederland geen cultuur van “aan de rechter durven twijfelen”.

Een professionele rechter organiseert zijn eigen weerwoord wanneer dat nog niet voor handen is, zoals dat een universele vereiste voor professionaliteit is.

Meer en meer rechtsgeleerden betogen ondertussen dat de onafhankelijkheid van de rechter juist alleen is te waarborgen door tevens onafhankelijke controle op de rechtspleging vorm te gaan geven.

 

 

 

Primeur: Nederlandse rechter stelt vast dat oma’s recht op zorgtaak hebben, als … Oproep aan alle oma’s: Dien verzoek tot omgangsregeling in!!!

2012/03/27 in 200 Jaar Ongewijzigd, Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Bronnen, Civiel Recht, Kind-Ouder-dossiers, Vervreemdingssyndroom, Waarheidsvinding

Een heel erg verdrietige uitspraak voor … in de eeste plaats Jori, de (klein-)zoon van Johan Claus en zijn moeder Thalia.

Deze uitspraak geldt als jurisprudentie. Als er wel meer zorg mogelijk was geweest voor oma aan haar kleinzoon, dan had de rechter niet anders gekund dan het verzoek toe te wijzen. Zo stelt deze rechter als schaamlap … en kluitje in het riet.

Ik ben heel benieuwd welke argumentatie andere rechters aan hun afwijzing van omgang voor oma’s hebben gegeven.

Wanneer we andere beschikkingen boven water krijgen waaruit een andere argumentatie in de zelfde omstandigheden kunnen vinden, stellen we dus door kwaliteittoetsing op de eindproducten van de rechtspleging vast:

Jurisprudentie wordt vaak onrechtmatig, inconsistent, ongrondwettig, in strijd met beginselen van behoorlijk bestuur, in strijd met geratificeerde internationale verdragen … in strijd met goede zeden … enz. enz … MISBRUIKT.

Niemand roept de rommelende rechter tot de orde. De wet is de wet … ook voor de rechter. De rechter heeft helemaal nooit de ruimte gekregen in het civiele recht om een EIGEN WET over de Wet heen te gaan leggen. De civiele rechter blijkt vaak zelf “eigen rechter te spelen”. De rechter is niets anders dan een natuurlijke persoon die recht spreekt vanuit het instituut De Rechter. Vele rechters blijken De Rechter te minachten. Volgens De Rechter is dat strafbaar. De rechter blijkt vaak niet goed met zijn meervoudige persoonlijkheid(sstoornis) om te kunnen gaan. Velen blijken zich inderdaad met De Rechter te vereenzelvigen zonder enige … zelfreflectie en zelfkritiek. Met welke stoornis een scherp observerende psycholoog of psychiater dan op de proppen denkt te moeten komen, zal de oplettende lezer zelf kunnen vaststellen. De redactie verwijst graag door naar waardevolle informatie op andere sites, zoals: http://www.moeilijkemensen.nl/

Kleine noot nog. De meervoudige persoonlijkheidsstoornis, is uit. Het wordt nu gezien als een wetenschappelijke misleiding van een scoringsgerichte, zelfgenoegzame Amerikaanse psychologe. In de psychologie is kennis niet zo spijkerhard als in de andere wetenschappen. Het goede nieuws: na dwaling vind men toch het goede of het betere pad weer terug. Er kan toegegeven worden: We zaten er met velen naast. Excuses!

Laten we hopen dat de rechters ook wat vaker de grootsheid van De Rechter hebben en toegeven: Sorry, we hebben de wet nog niet durven uitvoeren. We hebben niet kunnen begrijpen. Het excuus met: Sorry, we hebben niet WILLEN begrijpen … is wat veel gevraagd. Laten we dat excuus maar niet vragen.

Weer een duidelijke illustratie … werk aan de winkel voor de Autoriteit Toezicht Rechtspleging.

De redactie.

 

Dit artikel:http://www.slachtoffersjustitie.nl/wordpress/?p=532

Gerefereerde beschikking: http://www.slachtoffersjustitie.nl/wordpress/?p=526

Eerder artikel: http://www.slachtoffersjustitie.nl/wordpress/?p=523

Citaat van een in functie zijnde Nederlandse rechter: “De rechter hoeft niet actief zijn best te doen om waarheidsvinding plaats te laten vinden.” (Bron is bij de redactie bekend.)

 

 

 

 

 

Magistratuur maakt met Ketenpartners steeds haar Eigen Gelijk

2012/03/27 in Achter gesloten Deuren, Ingezonden Berichten, Kind-Ouder-dossiers, Rechterlijke Organisatie, Redactioneel, Waarheidsvinding

Grootouders worden bij verzoek om herstel contact afgescheept met een klassieke drogreden. Waar blijft het belang van het kind?

Uit het onderstaande verhaal, beschikbaar gesteld door Vader Kenniscentrum, blijkt het vrij duidelijk. Een ketenpartner (al dan niet in samenwerking / samenspanning) met een onwelwillende ouder zorgt voor scheiding van kind van een ouder of groot-ouder.

Het gegeven dat het kind gescheiden is van de ouder of groot-ouder wordt als argument voor een gewenste situatie gebruikt. Kort samen gevat: “Het kind is gewend (geraakt) aan niet (meer) regelmatig interactie hebben met de (groot-)ouder. Het aanbieden van “verandering” aan het kind is (naar vooronderstelling) niet goed voor het kind.

De “verandering” is natuurlijk helemaal geen verandering, maar een herstel van de “natuurlijke” situatie.

Het begint ondertussen heel pervers te worden: de rechtsgeleerden “in charge” doen wel heel opzichtig hun best om professionaliteit en wetenschappelijkheid buiten de orde te plaatsen. De Hoge Raad zegt feitelijk steeds: drogredeneren mag, als je het maar een motivatie met aangehaalde wetsartikelen geeft. Het inzetten van rechtsmiddelen heeft dus maar beperkt nut.

Ondertussen begint het me duidelijk te worden dat het precies dezelfde mensen met het vak van “rechter” waren die het met hun geweten konden verenigen om “outcast vrouwen” op een brandstapel te laten verbranden. “In naam van het volk: te licht bevonden.” Een vraag aan de geschiedenis-geleerden/ wetenschappers: “Is er in de geschiedenis ooit een “denazificatie-proces” op een zittende groep van rechtsplegers georganiseerd? Hebben de rechters nooit hun volgen van “beulen” hoeven te verantwoorden? Ik denk dat ik het weet. Dat geeft dan te denken …

Als het erop aankomt laten rechters die de fout in gaan zeggen: Wij voerden slechts de wet uit. Of … we hebben de “deskundigen” slechts kunnen volgen. Zo kan natuurlijk iedereen wel rechter spelen. Eigen rechter spelen heet dat dan.

Een rechter moet overtuigen (verantwoorden) dat hij recht spreek. Niet omgekeerd, dat een rechter rechtvaardig en juist handelt, totdat van het tegendeel blijkt. De rechtzoekende moet niet hoeven betogen dat hem onrecht is aangedaan. De rechter moet verantwoorden dat hij recht spreekt. Rechtspreken is werkelijk een vak … waarin geprofessionaliseerd kan worden.

Alleen een rechter die kan verklaren hoe hij tot zijn oordeel komt en daarover met objectieve maatstaven zich verantwoord … kan professioneel zijn.

Met de goedwillende magistraten in het hoofd: … we gunnen Nederland eindelijk … de professionaliserende rechter. Laten we dus maar stoppen met benoemen voor het leven. Blijkbaar maakt dat rechters te gemakzuchtig. Rechters die zich bewijzen … zullen we maar al te graag steeds herbenoemen.

Zie het onderstaande schrijnende verhaal. De beschikking zal ook op deze site worden opgenomen. Tot zover de redactie .

Beschikking oma Thaila omgangsregeling met kleinkind Jori
Omgang afgewezen omdat er geen ‘family-life’ zou zijn volgens de rechter uit Leeuwarden.

Commentaar: Nee, maar oma Thaila is betrokken genoeg op haar kleinkind, maar vanwege het frustreren van contact door de moeder vraagt oma nou juist ook een omgangsregeling aan.
Hoe betrokken oma Thaila is blijkt alleen al uit het feit dat zij voor deze rechter helemaal uit Nijmegen naar Leeuwarden gekomen is om haar ‘family life’ en betrokkenheid bij haar kleinkind te bepleiten.

Afijn, zie voor de gehele uitspraak van de Rechtbank Leeuwarden in deze zaak:

Rechtspraak gelijkwaardig ouderschap – Vader Kennis Centrum nr. 379:
http://jurlex-ouderschap-nl.blogspot.com/2012/03/379-beschikking-oma-thaila.html

Peter Tromp
Vader Kennis Centrum

Noot van de Redactie:  Het Vader Kennis Centrum, komt net als KOG, nadrukkelijk op voor alle zorgdragers voor kinderen, hier dus nadrukkelijk ook voor oma’s. Ouder Kennis Centrum of Kindzorg Kennis Centrum was misschien ook zeer passend als naam geweest.

Peiling van de politiek van non-communicatie. Brief redactie aan nieuw “slachtoffer” van Raad voor de Kinderbescherming, afwachtende advocaat en goedgelovige rechter.

2012/03/21 in Achter gesloten Deuren, Advocatuur, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Belangen Advocaten, Beperking toegang recht door verplichte vertegenwoordiging, Civiel Recht, Deskundigen, Forum, Kind-Ouder-dossiers, Strafrecht, Vervreemdingssyndroom, Waarheidsvinding

Heel veel sterkte!

We wensen jou veel sterkte. We hebben een heel groot “lek boven”. Nu nog de grote groep mannen (ook vrouwen!!!!) die het betreft een duidelijk gezicht geven en voor goede samenwerking gaan zorgen.

We zullen met meer begrip en inzicht niet direct het verlies van onze kinderen voorkomen.
Laten we sterk zijn om ze terug te winnen en daarvoor blijven vechten. Advocaten zijn regelmatig meer blokken aan het been dan bijstand … helaas. Ze hebben helaas ook een enorm belang bij het heersende onrecht. Ze zijn er zelfs deel van. Het is als een dokter die nooit zieken krijgt, die in de verleiding komt om mensen zelf eerst ziek te maken.
De brandweerman die het wachten op brand beu is … en zelf fikkie stookt.

Dat lijken idiote voorbeelden, maar helaas komen eigenlijk gebeurd precies dit op grote schaal in de jeugdzorg. Als we niet naar die voorvallen zoeken (door kwaliteitscontrole en onafhankelijk toezicht) dan zullen we ze ook bijna nooit vinden. Heel soms geven betrokkenen het uit schuldbesef toe en laten ons “vinden” wat we niet aan het zoeken waren.
Veel van die “idiote gevallen” roepen een natuurlijk psychologisch proces bij ons op dat we waar mogelijk eerst onze “waarnemingen” proberen te ontkennen. Ontkennen komt dan neer op wel waarnemen, maar niet in het geheugen willen inprenten of willen inprenten met een beter draaglijke “valse/gekleurde herinnering”. Dr. Freud wist ons al te overtuigen dat dat zelfs een overlevingsmechanisme voor individuen is.

Wij zijn er getuige van geweest dat de jeugdzorg eerst onrust bij de kinderen veroorzaakte en vervolgens dat als alibi gebruikte om kinderen naar een jeugd-psychiater toe te sturen. Gezonde kinderen!!!! Van wie is een dergelijke jeugd-psychiater voor zijn inkomen afhankelijk?

Je raadt het al voor indicatiestelling en doorverwijzing zijn jeugdzorginstellingen afhankelijk van … van BJZ!!!!
Ons aangereikte kennis bij Economie Havo-3/4- en VWO-3/4 was:
– een monopolie is ongezond en leidt tot prijs en kwaliteitproblemen! (1 leverancier en meer afnemers)
– een monopsonie is ongezond en leidt tot prijs en kwaliteitproblemen! (meer aanbiediers en maar 1 afnemer)
Het was mogelijk ook stof voor Mavo-3.

Rechters en advocaten lijken geselecteerd te worden voor het sluiten van ogen en oren. Via de voormalige Rijkspsychologische Dienst (RPD) zijn zelfs bewijzen gevonden dat dit inderdaad al speelt bij de toetsing en selectie van kandidaten voor de opleiding tot rechter. Er lijken vrij duidelijk krachten op een rechter te werken om juist te voorkomen dat bewijsmateriaal van “verdachten en slachtoffers” bij de rechter terecht kan komen. Ze moeten bereid zijn het bestaande systeem te willen blijven volgen … en vooral niet zelf kritisch na te denken.

Grappig is nu juist dat functionerende rechters een zelfbeeld presenteren dat zij onafhankelijk en “eigenwijs” denken te zijn. Zij zeggen tot hun uitspraken te komen zonder “last of ruggespraak”.

Het is nog maar kort geleden dat rechters op hun uitspraken de stempel lieten zetten “In naam der koning” of “In naam der koningin”. Juridisch was de laatste stempel zelfs fout. De functie van de koningin was volgens de wet namelijk koning (m/v).

Als erebaan ter genoegdoening voor loyaal optreden werden edellieden en hun kinderen door de koning tot rechter benoemd. Dit werd natuurlijk nooit zo geformuleerd. Bekijkt u eens de namenlijsten bij de rechtbanken en bij juridische publicaties. Nog steeds treffen we een lange lijst met mensen met adellijke titelatuur. Het wordt minder, maar nog steeds is er een oververtegenwoordiging van adellijke mensen in de rechtspleging.

Voor buitenstaanders blijkt het niet kritisch laten plaatvinden van waarheidsvinding ook in het strafrecht een groot probleem te zijn. Vele gevangenen blijken zonder objectief bewezen schuld levenslang te hebben uitgezeten. We zien hier helaas alleen nog maar het topje van de ijsberg. (Vergelijk de onderzoeken van Ton Derksen en anderen). Maurice de Hondt blijkt niet alleen goed te kunnen peilen en te kunnen rekenen, maar helaas heeft hij in veel meer gelijk. Ook hij liet zich in vergaande mate “motiveren” door wat er met een van zijn kinderen gebeurde door de “goede zorgen” van bureaucraten van de verkeerde soort. In het civiele recht is zakkenvullen en jokken een nationale sport !!

Studenten krijgen ook onomwonden te horen dat je alleen in de toptechniek en in het recht een topsalaris kan verdienen. Het gaat hier wel om onze kinderen !!!! Zij blijken niet een gewaarborgd recht op een gezonde opvoeding (met contact met beide ouders en families) te hebben.

Mijn casus (als redactielid) in het kort. Ik was co-ouder. Moeder wilde naar het buitenland kunnen verhuizen met haar partner. De oude vertrouwde list werd van stal gehaald: non-communicatie-strategie en diskwalificatie en criminalisering van de vader. Als iedere leek het ziet … waarom de rechter en de hulpverlening niet? Voor alle duidelijkheid: er zijn ook ratten van vaders die dit op moeders los laten. Resultaat is: achteloze ontvadering door uiteindelijk de rechter. Nog belangrijker:  kinderen met zware psychische beschadiging die vaak eindigt in Parental Alienation Syndrom (PAS).

De rechter maakte zichzelf willens en wetens schuldig aan zware mishandeling in vereniging. Ondertussen wellicht tijd om met een aantal ouders rechters daarvoor op de reguliere wijze aan te spreken: aangifte doen van mishandeling, dwaling, bedrog en plichtsverzuim in vereniging.

Probleempje: alleen als we met heel veel ouders tegelijk aangifte gaan doen tegen de ontspoorde functionarissen (rechters en “deskundigen”) vinden we een advocaat die dat bereid is voor ons op te gaan pakken. In individuele gevallen blijken advocaten zich niet hieraan te willen branden. Ze nemen je zaak simpelweg niet van je aan. Ofwel: de toegang tot het recht blijkt nihil te zijn.

Ook al is het direct vast te stellen dat je als ouder opkomt voor de rechten van je eigen kind, en dat je allerlei mishandeling van je kind kan bewijzen, dan nog zeggen de familie-recht advocaten steeds het volgende. “Als het je werkelijk om je kinderen gaat, dan probeer je je relatie met de andere ouder te normaliseren!” Ze willen blijkbaar niet zien dat in veel gevallen de andere ouder er allerlei belang bij denkt te hebben om: te doen voorkomen dat er “een slechte communicatie bestaat tussen de ouders”. Er zijn blijkbaar maar heel weinig mensen die de juiste definitie van “communicatie” willen vinden en weten toe te passen. Als de intentie van de zender is om een boodschap NIET over te krijgen dan is de communicatie vanuit de positie van de zender (meestal moeders!) nu JUIST OPTIMAAL. De jeugdhulpverlening zou dus moeten melden aan de Raad (Raad voor de Kinderbescherming) dat er in “onze” gevallen “een zeer goede” communicatie plaatsvindt.

Worden kinderen en vaders werkelijk gevolgd, en wordt ook de kwaliteit van de communicatie vanuit hun positie als zender en ontvanger gemeten, dan ontstaat een heel ander beeld. “Leuk om te weten” is dat de Raad voor de Kinderbescherming en BJZ zelf zeggen dat ze niet aan waarheidsvinding doen. Als je als “van kind te vervreemden” ouder doorvraagt dan komt dat “verdedigingsinstrument” tot inzet bij de jeugdzorgmedewerker. Ze zeggen feitelijk: we gaan ook helemaal niet (professioneel) onderzoeken! Feitelijk roepen ze maar iets om bij de rechter hun zin te krijgen en steun te krijgen voor wat ze doen. En belangrijker: later nooit ter verantwoording te kunnen worden geroepen. De rechter zei het immers ook! Het is een al tientallen jaren bestaand agreement tussen rechters en jeugdzorg om “elkaar in een rol te bevestigen”. Verdeel en heers heet dat ook wel. Wie bevestigt onze kinderen in hun rol dat zij graag beide ouders willen behouden?

Waarom doen rechters zaken met deskundigen die onomwonden zeggen niet professioneel deskundig te willen zijn?

In mei 2014 mengde zich eindelijk ook weer eens een andere academicus als kritischer toeschouwer op het bizarre doen en laten van de jeugdzorg. De econonoom emeritus hoogleraar Arnold Heertje kon zijn ogen en oren niet geloven in wat hij opgevoerd zag worden. Toegegeven: wat jeugdzorg en rechter samen te weeg brengen is ook niet te geloven. Je kan het pas geloven als je als ouder met je kind zelf slachtoffer wordt van het systeem. Dan is het dus te laat. Je kan dan niet anders dan proberen er te zijn voor als je kind behoefte krijgt om naar je terug te keren. Wachten en nog eens wachten. Ook het proces van (deels) ongedaan maken van de vervreemding kosten vervreemd kind en vervreemde ouder veel energie … en veel pijn. Deels ongedaan maken, want … de verloren kindertijd … geeft niemand hen terug.

Met een paar kritische vragen is ook meteen vast te stellen dat men weigert om bestaande wetenschappelijke kennis toe te passen. Het is dus ook niet verwonderlijk dat Pieter van Vollenhoven en de ombudsman en vele anderen vaststellen: de jeugdzorg is verre van professioneel … en helaas … de rechtspleging is dat DUS ook niet. Mijn (redactielid, steller dezes) werk was het om de mate van professionaliteit van medewerkers van justitie vast te stellen … gefocust op de ICT-mensen. Nu ik tegen wil en dank dat onderzoek ook moet doen bij mijn collega’s tijdens hun werk in het primaire proces, de rechtspleging zelf … moet ik van de ene verbazing in de andere vallen.

Namens
De onderzoekssite “justitieslachtoffers.nl”:
WILLEN WIJ ONZE KINDEREN ONSCHULDIG LEVENSLANG GEVEN?
Kijk ook eens op onze site:
http://www.justitieslachtoffers.nl/
Of richt uw reactie aan: justitieslachtoffers@gmail.com

Hoogachtend,
Redactie

 

(Bijwerking en aanvulling van dit artikel, op verzoek van lezers, op 1 september 2015. Eerste publicatie op 21 maart 2012.)

Noodzakelijke achtergrond bij rechter Anna Catharina (Nanneke) Quik-Schuijt

2012/03/11 in 200 Jaar Ongewijzigd, Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Civiel Recht, Deskundigen, Internationaal Recht, Kind-Ouder-dossiers, Onafhankelijk Toezicht, Parlementaire Enquete Jeugdzorg, Parlementaire Enquete Rechtspleging, Rechterlijke Organisatie, Strafrecht, Trias Politica, Tuchtrecht Jeugdzorg, Waarheidsvinding

Van de Redactie: 

Het onderstaande is de lemma uit Wikipedia in de status van 10 maart 2012. Heel voorzichtig kan de vraag worden gesteld of deze rechter loyaal de wet heeft willen uitvoeren. Daarin staat namelijk al geruime tijd het uitgangspunt van gelijkwaardig ouderschap. Ook in internationale verdragen heeft Nederland zich geconformeerd tot het uitgangspunt dat het ziekteverwekkend is voor een kind om de zorg van slechts 1 ouder te krijgen. Onder andere door Gardner is gewezen op de gevolgen van Parental Alienation Syndrome. Gelijkwaardig ouderschap wordt in het belang van het kind geacht. Er is geen enkele controle op de rechter of de rechter de wet ook werkelijk uitvoert. Zeker in individuele gevallen mag de wetgever dat niet toetsen.  Het mag zeer merkwaardig heten dat na 200 jaar rechterlijke organisatie-ontwikkeling … er nog steeds geen enkel onafhankelijk toezicht op de rechtspleging bestaat. De rechter is ook maar een mens … maakt ook fouten … en begaat onrechtmatige daden … en strafbare feiten. De rechter rijdt ook wel eens te hard (strafbaar feit en delict). Gek genoeg worden rechters bijna nooit ontslagen. Men neme bijvoorbeeld ook kennis van de onderzoeken van RTL TV. Zijn zij werkelijk zo onkreukbaar als we dat met z’n allen wensen? Of zijn we niet in staat inzicht in het functioneren van individuele rechters te verkrijgen? Betekent een onafhankelijke rechter dat hij geen controle verdient? Is het professioneel om te willen functioneren zonder controle? Hoe kan een wetgevende macht toestaan dat het niet eens kan controleren of haar wetten worden uitgevoerd?

De hierboven gestelde vragen willen beslist niet suggeren dat mw. Quik Schuijt steeds in een negatief antwoord geplaatst moet worden. Wel is het zo dat er nogal wat ervaringsdeskundigen slechte ervaringen met haar als rechter hebben gehad.

In debat blijkt zij zich van kwalijke retoriek te bedienen. Zie daartoe onder andere de door mr Peter Prinsen vastgelegde gegevens over haar.

Opvallend is de enorme regelmaat waarmee mw. Quik- Schuijt aan het woord komt als representant van de rechterlijke macht en van kinderrechters in het bijzonder. Recent trad zij nog op de voorgrond bij Vara Ombudsman.

Heel stuitend is het gemak waarmee zij de schuld bij gezinsvoogden legt. De rechter is namelijk eindverantwoordelijk. Een rechter die nooit vragen stelt aan de jeugdzorg is medeschuldig aan veroorzaakte dwaling en bedrog. Een rechter die weigert bewijs hiervan in ogenschouw te nemen pleegt een voor rechters bestaand halsmisdrijf: valsheid in geschrifte in georganiseerde vereniging.

Het is helaas bekend dat de Nederlandse rechter veel moeite heeft om valsheid in geschrifte vast te stellen. Men denke dan ook aan boekhoudfraudes en corruptiezaken. Daarnaast komt de rechter zelden tot een bewezen-verklaring van laster en smaad. Dat zijn precies de thema’s waar het in rapportages van de jeugdzorg en in het familierecht om gaat. Dat deze thema’s civiel recht dadelijk in strafrecht transformeren, ontgaat vele civielrecht-juristen. Of het komt hen beter uit, want dan hoeft er niet omslachtig bewijs geleverd te worden. Je zegt gewoon … ach het is maar civiel. Precies dat is waarschijnlijk ook een reden dat een aantal strafrechtjuristen zich totaal niet in dit civiele recht thuis voelen. Zij blijken zich metname niet thuis te voelen in het jeugd- en familierecht.

Plaagstootje: sinds kort is het extra strafbaar om in georganiseerde vereniging een misdrijf te plegen. Achteloze ontoudering met ontneming van gezag en het opleggen van een contactverbod geldt volgens psychologen, psychiaters en pedagogen als kindermishandeling.

Welke ouder en welke advocaat durven het aan om aangifte van kindermishandeling tegen rechters te gaan doen? Hoe lang blijft het: We hebben het niet geweten? En … de wetgever schreef ons voor dat wij moesten vertrouwen op onderzoek van onze huisdeskundigen … de Raad voor de Kinderbescherming en de Bureau’s Jeugdzorg?

De katholieke kerk bleek meer dan 20 eeuwen nodig te hebben om toe te geven als “barmhartige, godvrezende dienaren” kinderen de meest vreselijke dingen aan te doen.

Wellicht dat een manlijke strafrechtjurist mr Quik Schuijt (en ons allen) uit kan leggen waarom zo weinig mannen zich op hun plek voelen als kinderrechter?

Dit aldus de site-redactie

 

Nanneke Quik-Schuijt

 

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

 

 

 

Ga naar: navigatie, zoeken

 

Nanneke Quik-Schuijt
Afbeelding gewenst
Naam Anna Catharina (Nanneke) Quik-Schuijt
Geboren Wageningen, 2 november 1942
Functie Lid van Eerste Kamer
Sinds 12 juni 2007
Partij PvdA (1972-2002), SP (vanaf 2002)
Politieke functies
2007-heden Lid Eerste Kamer
Parlement & Politiek – biografie
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Anna Catharina (Nanneke) Quik-Schuijt (Wageningen, 2 november 1942) is senator voor de SP en voormalig kinderrechter en vicepresident bij de rechtbank Utrecht. Zij treedt veelvuldig in de media op, op persoonlijke titel dan wel als spreekbuis van de werkgroep Kinderrechters van de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak.

Zij maakt zich herhaaldelijk druk om de kwaliteit van de jeugdzorg en het belang van de rechten van het kind. Zij maakt zich ook zorgen over het geringe aantal mannelijke kinderrechters[1].

Zij huldigde het standpunt dat jonge kinderen voor 100% afhankelijk zijn van moeders en dat gerechtelijke maatregelen om omgangsregelingen af te dwingen meestal niet in het belang van het kind zijn[2]. In april 2007 zei ze in het dagblad De Pers dat het kind hoort bij diegene van de ouders die het kind opvoedt.

Zij ageerde als kinderrechter tegen de invoering van het omgangsrecht in 1990[3]. Deze opvattingen van Quik-Schuijt zijn sinds eind jaren tachtig onderwerp van discussie in de publieke media en de vakpers[4]

Quik-Schuijt nam herhaaldelijk deel aan schaduwkabinetten van de SP. De SP is voorstander van gelijkwaardig ouderschap (verkiezingsprogramma 2006). Ze zit inmiddels in de Eerste Kamer der Staten-Generaal voor de SP, na op 17 maart 2007 door de partijraad op de lijst te zijn gezet[5]. Binnen de rechterlijke macht vindt een discussie plaats over nevenfuncties als deze.

Een commissie van rechters, waaronder leden van de Nederlandse Vereniging van Rechtspraak en rechtbankpresidenten, heeft in een leidraad vertegenwoordigende politieke functies onverenigbaar verklaard met de functie van rechter, teneinde de schijn van belangenverstrengeling te vermijden. Nadat deze kwestie in de pers[6] aan de orde was gesteld deelde Quik-Schuijt mede dat ze zo snel mogelijk na het zitting nemen in de senaat haar rechtersfuncties zal neerleggen.

[bewerken] Familie

Ze is een dochter van oud-KVP-politicus en journalist Wim Schuijt (1909-2009).

[bewerken] Publicaties

  • Vernieuwen & investeren. Innovatief jeugdbeleid en jeugdonderzoek, 1999 Van Gorcum. (medeauteur)
  • De rechter als omgangsregelaar: onmachtig of ongeschikt? In “Het recht of het belang van het kind”, Van Gorcum, 1989, ISBN 9023225082
  • Het Arnhemse Hof en de rechtspositie van pleegouders, 1999 In: Tijdschrift voor Familie- en Jeugdrecht, FJR ; jaargang 21 : nr 4, p. 75-77
  • Children’s Advocates. Schuijt, N., 2001. In I. Sagel-Grande (Ed.), In the best interest of the child. Conflict resolution for and by children and juveniles. Amsterdam: Rozenberg Publishers.

[bewerken] Bronnen, noten en/of referenties

Bronnen, noten en/of referenties:

  1. http://www.emancipatie.nl/_documenten/nws/2006/augustus/NRC060817b.pdf
  2. “En jonge kinderen zijn nou eenmaal 100 procent afhankelijk van hun moeder. Dus als er niet een heel klein beetje medewerking is van die moeder, dan kan het kind niet zonder grote schade voor zijn ontwikkeling naar die vader worden gesleurd.” zie transcript Twee Vandaag, TV-programma Het zwarte schaap op 22-6-2002
  3. “Omdat een door de rechter opgelegde voogdij en/of omgangsregeling een onding is”. A.C. Quik-Schuijt in “Het recht of het belang van het kind”, Van Gorcum, 1989, ISBN 9023225082
  4. Ouder, Kind en Omgang” in Tijdschrift voor Familie- en Jeugdrecht, 1992- 2 waarin Mr. Ir. P.J.A. Prinsen een aantal opvattingen van Quik-Schuijt analyseert
  5. Kandidatenlijst Eerste Kamer vastgesteld, www.sp.nl
  6. Rechters horen niet in de senaat, NRC, 31 maart 2007

Protected: Volkskrant 10-03-2012; rechter Fred Salomon: ‘We zijn in het verleden echt te soft geweest’

2012/03/10 in 200 Jaar Ongewijzigd, Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Civiel Recht, Deskundigen, Kind-Ouder-dossiers, Onafhankelijk Toezicht, Politiek, Rechterlijke Organisatie, Strafrecht, Waarheidsvinding

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Skip to toolbar