You are browsing the archive for Advocatuur.

President Hof Arnhem moet zich verantwoorden voor Chaos bij Hof. Ook President Rechtbank en directeur Bedrijfsvoering als Getuigen opgeroepen.

2015/12/03 in Advocatuur, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Belangen Advocaten, Organisatorische onmogelijkheden voor advocaten, Strafrecht, Uncategorized

– Rechtbankverslaggever Arnhem – (art.3088)

Een voormalig kwaliteitsauditor bij het ministerie van Justitie heeft collega’s op laten roepen om hen te (laten) bevragen over de administratieve chaos bij het hof Arnhem-Leeuwarden. Hij deed bij de wrakingskamer een verzoek voor oproepen van 3 getuigen. Hij wil vaststellen wie nu eigenlijk aangesproken zou kunnen worden op de chaos. Wie is verantwoordelijk voor niet beantwoorden van post, niet telefonisch bereikbaar zijn en het zoekraken van dossiers voorafgaand aan een zitting? De directeur Bedrijfsvoering? De president van de rechtbank? De president van het Hof? Aangezien het OM in procedures uiteindelijk een ondergeschikte positie ten opzichte van de rechter krijgt, zijn de Hoofd Officier van Justitie en de Hoofd Advocaat Generaal niet als getuigen opgeroepen.

De justitiemedewerker is als verslaggever onrechtmatig door de politie bij de euthanasie van een goede vriend aangehouden. De politie heeft zelf onderzoek gedaan en collega’s tot de orde geroepen. De recherche stelde vast dat de politie niet zomaar een nabestaande bij een overledene mag wegsturen. Zeker niet als de overledene hem schriftelijk heeft aangewezen om zijn uitvaart te gaan organiseren. In paniek en verwarring bleek de politie blindelings de huisbazin van de overledene te hebben gevolgd. Diverse rouwenden werd door de politie de toegang tot de overledene geweigerd. Dat was op verzoek van de huisbazin. De gebeurtenissen voltrokken zich op 10 september 2014 in Oosterhout, bij Nijmegen.

Alles nam een aanvang met een arts die een dag eerder dan afgesproken euthanasie uitvoerde. Daardoor kwamen notaris en nabestaanden bij de overledene toen die al volledig gesedeerd was. Zij kregen de zieke niet meer te spreken en konden geen afscheid meer nemen. In een woord: bizar. Door valse processen verbaal en meineed trachtte en tracht de plaatselijke politie haar gezicht nog te redden en de zaak in de dofpot te krijgen. De politie heeft na onderzoek zelf vastgesteld dat er fouten zijn gemaakt en dat de euthenaserende arts door de onrechtmatige vervroeging strikt genomen moord heeft gepleegd. Maar als alle collega’s bij Justitie (in het zogenaamde vervolg van de strafrechtketen) blijven weigeren om deze verbalen te lezen, dan zou het maar zo kunnen zijn dat men gaat slagen in deze “doof-pot-aanpak”. Ook hier gaat de oude regel op: “Er zijn vaak meer mensen met een belang bij onrecht, dan mensen met een belang bij recht in actie te krijgen.” Recht voor anderen vinden we allemaal “heel belangrijk”, maar het moet ons niet te veel werk of problemen opleveren. Het staat zelfs letterlijk in dienstvoorschriften als “eigen lijf eerst”, “eigen veiligheid eerst” of bij de krijgsmacht: “Zelfhulp en Kameradenhulp”, ook precies in die volgorde. ZHKH is het accroniem. Voor hulp aan burgers of vijand is al helemaal geen aandacht.

Door de personele onrust en verhuizingen blijken OM, rechtbank en hof strafdossiers nauwelijks nog te willen bestuderen voorafgaand aan zittingen. Advocaten worden hier dagelijks mee geconfronteerd en kunnen dit niet meer aan hun cliënten uitleggen. Ter zitting laat een rechter zonder gene weten dat “hij de baas is”. Alleen wil de rechter niet horen dat hij ook “de baas zou moeten zijn” in de voorbereiding van de zitting. Dezelfde rechter probeert dan weg te duiken en af te schuiven op “anderen binnen Justitie”.

Het OM blijkt vrijwel het gehele dossier bij de rechtbank te zijn “kwijtgeraakt”. Volgens de administratie is het eerste aanleg strafdossier niet aan de hoger-beroeprechters aangeboden. De verdediging van de journalist mocht voorafgaand aan de voordracht van de tenlastelegging “voor hem” niet eens (preliminair) verweer voeren dat vrijwel het gehele strafdossier ter zitting ontbrak.

De verslaggever maakt nu, notabene in zijn eigen zaak, melding van diverse voorvallen van meineed waar Justitie blijkbaar geen raad mee weet. Een adviserende jurist zegt hierover: “Deze zaak is zo bizar, hier kan je wel een feuilleton over gaan schrijven.”

Hoewel van het OM geen getuigen zijn gevraagd, is meer aandacht voor de chaos, specifiek bij het OM, natuurlijk ook van belang. Rechtszoeken zien vaak de grote administratieve ongelukken helemaal niet of pas te laat. Advocaten worden hier echter dagelijks mee geconfronteerd.

Zowel de voorzittend raadsheer, mr Rijkers, als de advocaat-generaal, mw. mr. H. Wijbrandts, gaf er op zitting van de wrakingskamer blijk van dat de verdediging nog voorafgaand aan het voordragen van de tenlastelegging (door mw. Wijbrandts) de voorzitter verlof had gevraagd om preliminair te verweren. De kern daarvan is dat de verdediging als het ware vraagt, voorafgaand aan de inhoudelijke behandeling “voorzitter” te mogen zijn voor eigen agenda-punten ter zitting, om zich vervolgens te onderwerpen aan de orde van de voorzittend raadsheer in de inhoudelijke behandeling. Precies om reden van orde, behoren preliminaire verweren niet door de inhoudelijke behandeling te worden “gevlochten”. Dat zou het bewaken van de zittingsorde voor de voorzittende rechter namelijk vrijwel onmogelijk maken.

Ook nog na de voordracht van de tenlastelegging heeft de verdediging van de journalist de rechter herinnerd aan de noodzakelijke behoefte om preliminair te verweren. Toen de rechter hautain verklaarde dat “hij de baas” was ter zitting, kon de verdeding niet anders dan de rechter (raadsheer) wraken. Zonder strafdossier van eerste aanleg kan geen enkele advocaat vertrouwen op een onpartijdige rechter. De rechter heeft het dossier niet zoek gemaakt, maar als hij het weigert dat ter kennis te nemen, maakt hij zich wel medeschuldig aan de chaos. Een rechter die fouten van anderen willens en wetens verborgen wil houden en er niet van wil horen, laadt beslist een vermoeden van partijdigheid op zich.

De gewraakte rechter, mr Rijkers, blijkt notabene zelf van het OM afkomstig. Hij was daar onder andere Advocaat Generaal (a.h.w. Officier van Justitie bij het Hof). Op vrijdag 11 december zal de wrakingskamer uitspraak doen over de wraking van mr Rijkers.

Michael Boogerd en ontwikkelingen rond doping. Justitie ziet illegale vervaardiging van doping niet als illegale vervaardiging van medicijnen.

2013/03/06 in 200 Jaar Ongewijzigd, Achter gesloten Deuren, Advocatuur

een verslaggever

Michael Bogaard deed vandaag zijn biecht dat hij minstens 10 jaar lang doping heeft gebruikt. Om zijn sportcarriere te kunnen hebben, was het onvermijdelijk om doping te gebruiken. Hoeveel mensen moeten niet een gedroomde carriere laten schieten, omdat ze ergens niet voldoende van hebben? Al was het maar niet voldoende geluk. Of kunnen we alles bereiken als we het alleen maar heel erg graag willen?

Enkele dagen geleden werd op tv (VPRO) aandacht besteed aan doping in de amateursport.

De reporter werd te woord gestaan door een pr-medewerker van een rechtbank. Schokkend was het om te zien dat een individuele medewerker in naam van Justitie enorme onzin mag spreken. Wat mij betreft over de grens van rechtmatig handelen voor een overheidsfunctionaris.

De reporter ging in op een rechtszaak tegen personen die illegaal medicijnen produceerden. Hij vroeg of justitie meer aandacht aan vervolging van illigale producenten van doping wilde gaan besteden. Het gaat bij doping altijd om misbruik van preparaten die als medicijn voor mens of dier zijn geproduceerd.

De pr-medewerker gebruikte een standaard truuk om de vraag niet te beantwoorden, namelijk door een juridische leugen neer te leggen. Ze had dus beter gewoon tegen de reporter kunnen zeggen dat ze zijn vraag niet wilde beantwoorden. Ze stelde: “Het gaat vandaag in deze zaak om vervaardiging van medicijnen. Het gaat niet over doping.”Dat statement herhaalde ze een aantal keren. De juridische leugen is dat alle medicijnen op enig moment als doping kunnen worden gebruikt. Dat maakt de opspoorbaarheid en vervolgbaarheid ook zo goed als onmogelijk. Een sporter met diabetes kan gemakkelijk wat meer insuline spuiten om zijn spierherstel en energie-opname wat te bespoedigen. Zo zijn er nog tientallen voorbeelden te noemen. In hetzelfde spel, moeten alle spelers vooraf zich conformeren aan dezelfde spelregels. De overheid kan steeds bevorderen dat dat gebeurt. Duidelijke regels vooraf en bij iedereen duidelijk gemaakt.

Het is waar dat de prioriteiten voor onderzoek en vervolging in de eerste plaats door de politiek moeten worden bepaald.

Maar het is misschien wel raadzaam dat er gezocht gaat worden naar een medicijn voor Justitie-functionarissen om niet al te makkelijk een bord voor hun hoofd te plaatsen. Om niet te gemakkelijk de vingers in hun oren te kunnen stoppen.

“We gaan pas iets doen aan onrechtvaardigheid als het ons volledig ondubbelzinnig is gevraagd.”, is het gehanteerde motto. Als je waarheid steeds herdefinieerd, kan je de vraag of je aan waarheidsvinding moet laten doen voorlopig nog even uistellen.

Als het OM geen capaciteit heeft om allerlei misstanden aan de kaak te stellen, geef je een duidelijk argument voor een verandering in de strafrecht-rechtspleging. Geef iedereen die in staat is om een advocaat te betalen, de gelegenheid om zaken voor de rechter te laten brengen als ze in strijd zijn met een (straf-)wet. Wellicht dat veel meer mensen ondertussen in staat geacht moeten worden om zonder advocaat een procedure te voeren. Waarom blijft verplichte procesvertegenwoordiging overeind? Moet een drempel worden opgeworpen om de rechter niet te overbelasten. Misschien zou je veel-procedeerders op enig moment inderdaad meer de werkelijke kosten van een procedure moeten laten dragen.

Naast de officier van justitie zou dus heel goed meer ruimte kunnen worden geboden aan andere aanklagers of mede-aanklagers. Bij een straf-onderzoek zouden ook andere partijen, als ze aan duidelijke waarborgen blijken te kunnen voldoen, onderzoeksprivileges moeten kunnen krijgen.

Moet de politie per se het monopolie behouden op het doen van strafrechtelijk onderzoek?
Wetend dat we het procesmonopolie voor advocaten eigenlijk al niet meer vol kunnen houden?

Is wat goede journalisten doen, in feite niet ook strafrechtelijk onderzoek? Natuurlijk!
Dat maakt de verantwoordelijkheid en de kwetsbaarheid van journalisten dus ook zo groot.

Gepest in de Zorg. Volhouden om Kwaliteitsonderzoek te doen.

2013/02/20 in 200 Jaar Ongewijzigd, Advocatuur, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Beperking Toegang Recht, Civiel Recht, Deskundigen

Er blijkt bij hulpverleningsorganisaties en zorgverleningsorganisaties in het algemeen een schijnopenheid te zijn. Zogenaamd vindt men het belangrijk om klantvriendelijk en open met vragen en klachten om te willen gaan.

Recent bleek mij door afstemming met klokkenluiders in de geestelijkgehandicaptenzorg dat de wijze van pesten van clienten en zorgers van clienten vrijwel identiek is als de wijze van pesten in de jeugdzorg. Er zijn zelfs al aanwijzingen dat in de ouderenzorg en geestelijke gezondheidszorg voor volwassenen hetzelfde te zien is. Tot mijn grote ontsteltenis blijkt de wijze van ketencorrumpering in de tbs-inrichtingen en penitentiaire inrichtingen vrijwel identiek te verlopen. De bureacratische ongevoelige, routinematige goedkeuring van tbs-verlengingsverzoeken door de rechter, blijkt een exact evenbeeld van de bizarre, routinematige goedkeuring van verzoeken voor verlenging van OTS. Het grote verschil bij de OTS voor jeugdigen is dat de initiele toekenning ook een routineuse, kritiekloze handeling is van de rechter. Vele studenten in HBO en WO-onderwijs zien hier meteen de getoonde video van Milgram. Als we ons niet te veel met een slachtoffer hoeven te identificeren, dan zijn we bijna zonder uitzondering allemaal in staat tot het toebrengen van dodelijk letsel. We praten meer goed naarmate er meer mede-pesters in onze groep hetzelfde zeggen en doen (Asch).

Toen ik de voormalige president van de rechtbank Zutphen over waarheidsvinding en de eindverantwoordelijkheid van de kinderrechter interviewde kwam mr. G. Vrieze met het argument van de “lijdelijke rechter in het civiel recht”. Op dit moment staat dat zelfs op de site rechtspraak.nl. Deze site blijkt ook oorspronkelijk erg veel het geesteskind van Vrieze te zijn geweest. Eerlijk is eerlijk, daarvoor wil ik persoonlijk Vrieze heel veel lof toezwaaien.

Maar het verhaal van de “lijdelijke rechter” klopt totaal niet. Het is waar dat de rechter niet mag weigeren om recht te spreken. Ook al vind een rechter een wet onuitvoerbaar, hij moet een uitspraak over de voorgelegde rechtsvraag doen. Zoals eerder beschreven, heeft hij een noodprocedure waarbij hij jurisprudentie mag creeren of mag volgen om tot een uitspraak te komen.

Met “lijdelijke rechter” wordt bedoeld dat het aan de partijen is om (al dan niet via een verplichte advocaat) de werkelijkheid bij de rechter onder de aandacht te brengen. Belangrijk in een college van Vrieze was: iedere partij dient gelijke toegang tot de rechter te hebben. Daar houdt Vrieze zich dus bewust weer geheel van de domme. Hij probeert eraan voorbij te gaan dat in de jeugdzorg de Raad voor de Kinderbescherming en BJZ steeds een 24-uurs toegang tot de kinderrechter hebben. Niets gelijke toegang dus. In de sfeer van TBS en penitentiare inrichtingen is er ook een 24-uurs toegang tot de rechter via het OM. Ook daar weer niet een gelijke toegang tot de rechter.

Het OM heeft directe toegang tot een rechter-commissaris, maar een verdachte of veroordeelde niet. De rechter-commissaris heeft geheime gesprekken met politie-functionarissen. De rechter-commissaris kan onderzoeken zo inrichten als het hem goed dunkt. Hij mag er zo lang over doen als hij wil. Hij mag het zo lang laten liggen als hij wil. Hij mag er de personenen in betrekken die hij wil. Het wordt een verdachte of veroordeelde niet toegestaan om bij een verhoor van een politiefunctionaris aanwezig te zijn. Als hij geluk heeft, is zijn advocaat bij een verhoor of andere onderzoekshandeling aanwezig. Advocaten blijken daar allerlei diensten gewoon simpelweg te kunnen weigeren. Advocaten weten heel goed dat de Orde van Advocaten bij klachten daarover zich feitelijk niet in de zaak wil gaan verdiepen. Met een schitterend eufemistisch woord voor “niet de zaak inhoudelijk willen bekijken”, noemt men dat: marginaal toetsen. Dhr. mr. Hoeksema heeft hierover al het nodige aan het parlement gerapporteerd. Over gelijke toegang tot de rechter gesproken. De rechter-commissaris stelt zijn onderzoeksbevindingen in de mij bekende gevallen niet eens aan de verdachte of veroordeelde (of diens advocaat) in afschrift ter beschikking. Alleen de collegiale rechter die in de hoofd-procedure heeft te oordelen, krijgt de bevindingen.

Ofwel advocaten kunnen hun gang gaan. Kan je disfunctioneren van advocaten dan aan de rechter voorleggen? In theorie ja. Maar ik beschik persoonlijk over een concrete procedure bij de kantonrechter, waarin de rechter “niets doen en niet communiceren (tussen advocaat en zijn client)” goedkeurt. Betreffende rechter keurde zelfs de hoogte van de declaratie goed waarin meer dan 24 uren in een etmaal werden gedeclareerd. Ik kende alleen het grapje onder advocaten. Dat een rechter dit ook werkelijk zou besluiten, had ik natuurlijk uitgesloten. Dat alles dus in het kader van de “lijdelijke rechter” die zich niet al te druk mag maken om actief op zoek te gaan naar de waarheid. Het aantal beschikkingen van procespartijen waar al op basis van oppervlakkige studie bepaald kan worden dat het civiele dwalingen zijn, is enorm. Heel veel partijen gaan niet in beroep in verband met gebrek aan vertrouwen of in verband met het ontbreken van de middelen daarvoor. Hoogleraren die studenten werkelijke beschikkingen laten nalopen op juistheid komen tot schokkende bevindingen.

Zodra iemand met een verweer gaat komen dat iedereen weer een eigen waarheid kan hebben, is de werkelijke reden meestal dat de echte argumenten tekort schieten. Dat is een argumentatie voor een gelovige dat God toch echt zou kunnen bestaan, hoewel we nooit harde bewijzen te zien krijgen als we erom vragen. Het is het argument van wetenschappers die geen hard, empirisch onderzoek op basis van herhaalbare waarnemeningen kunnen doen. Dhr. Stapel, andere sociaal-psychologen en andere gedragswetenschappers neigen wel eens tot dit argument. Beta-wetenschappers … halen hier veelal hun neus voor op.

De meting van een snelheidsovertreding is echt 1 waarheid. De rechter heeft geen boodschap aan uw eigen andere waarheden. Een niet betaalde rekening van 100 Euro, blijft een bedrag van 100 Euro. De som van 1 en 1 blijft 2. Als uw waarheid een andere is dan doet die er niet toe.

De rechter is vaak erg eerlijk en duidelijk. De waarheid van een politie-agent is voor hem meer waar dan uw waarheid. De agent is daar zelfs voor beedigd. De waarheid van medewerkers van zorg-instelingen blijkt voor het gemak door de rechter ook een hoger waarheidsgehalte te hebben gekregen. Niet voor niets wordt er voor gepleit om gezinsvoogden ook een eed te laten afleggen. Krijgen we meer integere bankiers als ze een eed hebben afgelegd? Zijn politie-agenten zorgvuldiger geworden in hun processen verbaal? Zijn beeidigde taxateurs juistere waardebepalingen gaan afgeven? Is er ooit onderzoek naar gedaan?

Alle medewerkers weten dat de rechter blind vaart op hun rapportages. Vanuit kwaliteitsmanagement is het een absoluut gegeven dat daar een zeker “oprekken van de waarheid” gaat ontstaan. Dat is een statistische zekerheid, niet een geringe waarschijnlijkheid. Iemand die vrijelijk kan verklaren en daar nooit enige controle op ontmoet, zal een grote vrijheid gaan nemen. De algemene zekerheid is steeds: er zal gejokt gaan worden.

Volksvertegenwoordigers hebben duidelijk gemaakt dat de rechter goed moet checken of deskundigen en andere medewerkers bij ketenpartners van justitie de waarheid spreken en naar waarheid (volledig, tijdig en juist) over bijvoorbeeld kinderen verklaren.

Nu blijkt dat in diverse ketenprocessen de rechter weigert om de wet uit te voeren. Als laatste in de keten durft zelfs de rechter te verklaren dat hij zich niet (meer) geroepen voelt om waarheidsvinding te doen.

In mijn colleges rechten heette dat nog: de rechter begaat een onrechtmatige daad, subsidiair een strafbaar feit, meer subsidiair een ambtsdelict, meest subsidiair … het halsdelict voor een rechter.

Nu begint mij duidelijk te worden waarom diverse hoogleraren niet zo’n hoge pet op hebben van advocaten en van rechters. Dat is erg jammer. Ik had heel graag nog een poosje in dat sprookje willen blijven geloven. In geschrift zal ik hier geen namen van hoogleraren noemen. In klein commite zal ik even vrij durven spreken als de betreffende hoogleraren. Dit is een moment dat ik me realiseer hoe ongelofelijk kostbaar vrije meningsuiting is. Van de andere kant realiseer ik me hoe enorm uit de hand gelopen de terreur in de ketenprocessen met de rechter zijn.

Zonder volledig te zijn, wie zij slachtoffer van deze gecorrumpeerde ketens? Ik noem:
– onze kinderen in de jeugdzorg
– onze (geestelijk) gehandicapte medemens in een zorginstelling
– onze veroordeelden in tbs- en penitentiaire inrichtingen
– onze patienten in medische zorginrichtingen (zoals ziekenhuizen)
– onze clienten in instellingen voor geestelijke gezondheidszorg
– …

Het inrichten van toezicht moeten we echt ter hand nemen. We moeten er niet alleen over praten.

Met deze wetenschap verbaast het mij niet meer dat de president van de rechtbank Zutphen zonder enige collegiale gene liet passeren dat de veroordeelden in de Puttense moordzaak op basis van ondeugdelijk deskundigen onderzoek, onschuldig een levenslang uitzaten.

Bij nuchter onafhankelijk kwaliteitsonderzoek mag van mij een eed of belofte verder achterwege blijven. Laten we gewoon blijven herhalen dat jokken niet mag. En pesten ook niet!

Radeloze vader
oscar1966@live.nl

by henry

Een Moe Gestreden Vader

2013/02/14 in 200 Jaar Ongewijzigd, Advocatuur, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Ingezonden Berichten, Vervreemdingssyndroom, Waarheidsvinding

Ik heb nu 8 jaar voor niets gestreden. Totaal afgebrand. Ik zit financieel en emotioneel
totaal aan de grond. Vechten heeft geen zin. Ik ben er ondertussen van overtuigd dat we te maken hebben met goed georganiseerde maffia.

BJZ; advocaten; de Raad voor de Kinderbescherming. Enzovoort.

Ik zie af van verder vechten om mijn kinderen nog terug te zien. Ik heb vele pogingen gedaan om de rechter eerlijk naar de feiten te laten kijken en recht te laten spreken.

Ik geloof niet meer in rechters.

Henry
Den Haag

Tuchtrechtuitspraken tegen Jeugdrechtadvocaat

2013/01/30 in Advocatuur, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Belangen Advocaten, Civiel Recht, Deskundigen, Kind-Ouder-dossiers

anonieme auteur,
bekend bij de redactie.

In december is door de Orde van Advocaten een nogal lugubere beslissing genomen tegen advocaat Jan van Ruth. Niet alleen Bram Moszkowicz wordt hard aangepakt door een deken, zo blijkt. Op 21 mei 2012 had Jan van Ruth ook al een veroordeling van de Orde gekregen. Zie daartoe de link: voorw_schorsing_4wkn_$YA2921$

In de laatste maand van 2012 is echter zelfs een volledige schorsing als advocaat opgelegd. Van collega’s heeft Jan van Ruth dus absoluut geen hulp gekregen om door een wellicht moeilijke tijd heen te komen. Kan de orde niet onderzoeken of er gezondheids- of familie-omstandigheden kunnen zijn die collegiale hulp vereisen? Kan een advocaat zich daar voor verzekeren?

Het definitieve verbod om nog als advocaat op te treden blijkt uit: def_schorsing_$YA3578$

Het Eindhovens Dagblad bracht ook het bericht. Jan van Ruth had het al zien aankomen dat de Orde hem aan de kant wilde zetten. Hij had zichzelf al laten schrappen van het tableau.

Voor verzorgers die hij bijgestaan heeft in zaken rond Bureau Jeugdzorg is het heel pijnlijk.
Velen weten hoe medewerkers van BJZ de meest vreselijke dingen tegen kinderen en tegen verzorgers zeggen. Dat er zelfs op grote schaal misdrijven tegen kinderen worden toegedekt, worden uitgelokt of zelfs door BJZ-medewerkers zelf worden gepleegd.

In zijn praktijk heeft Jan van Ruth alleen al 2 clienten bijgestaan die voor de rechter werden geconfronteerd met een “gekverklaring” van een deskundige, waarbij de deskundige bezwoer nooit die “gekverklaring” te hebben afgegeven. Ik wil het nog niet eens hebben over de kinderen die de BJZ werden ingezogen en die plotseling ineens ADHD en autisme zouden hebben. In Italie noemt men dat gewoon corruptie.

Hoe de gang van zaken in het tuchtrecht voor advocaten moet worden genoemd? Ik laat het aan de lezer.

Als je voor BJZ nog niet gek was, dan zul je het er bijna van moeten worden. Als je nog niet gek was dan maken ze je dat wel.

Sterkte Jan, we hopen dat je je snel herpakt en ons in onze strijd tegen BJZ niet in de steek laat! OK, U heeft gelijk … de strijd moet zich richten op de corrupte rechters. Willens en wetens zonder tegenonderzoeken deskundigen tegen betaling voor je laten jokken, mag dat corruptie heten? Als advocaat moet je natuurlijk nog voorzichtiger zijn in de bewoordingen die je gebruikt bij het disfunctioneren van rechters.

Moeilijk … zo niet onmogelijk vak, het vak van advocaat.

Advocaat Jan van Ruth meldt werkzaamheden te stoppen

2012/11/21 in Advocatuur, Belangen Advocaten

In zijn Blog-item van 3 november 2012 meldt Jan van Ruth, jeugd- en familierecht-advocaat, zijn werkzaamheden te gaan beeindigen.

Jan van Ruth is door de redactie van deze site aan diverse personen als advocaat geadviseerd voor werkzaamheden in geschillen met BJZ en dergelijke.

Helaas bereikten ons de laaste tijd negatieve berichten. De Orde van advocaten heeft diverse zaken bekeken en er zijn een aantal mensen die nog overwegen te gaan protesteren via de Deken. Zie bijvoorbeeld de mededelingen van de Orde over tuchtrechtelijke zaken.

Het lijkt erop dat mr Van Ruth met succes stuk is gemangeld door het systeem en dat hij om meerdere redenen en oorzaken ook zijn clienten niet meer heeft kunnen bieden wat noodzakelijk moet worden geacht. Het vak van advocaat is zwaar en het is niet voldoende om aan de goede kant te staan en voor de goede kant te pleiten.

Mr Van Ruth sprak in ieder geval aan zijn clienten onverbloemd zijn mening uit dat hij kritisch was op het systeem van rechtspleging rond kinderen.

De redactie wenst mr Van Ruth sterkte en hoopt dat hij een effectieve manier weet te vinden om zijn “rekeningen” nog te vereffenen. Liever hadden wij gezien dat mr Van Ruth zich als een effectieve, goede advocaat beschikbaar was.

Goede advocaten … blijken zeer schaars.

Onderstaand een integrale weergave van zijn Blog-item.

Recht komt uit de loop van een geweer.
Het waren de woorden van mijn oudere broer toen ik, lang geleden, als rechtenstudent in een discussie met hem geraakte over het recht.
Natuurlijk zag hij het helemaal fout.
Ja, in bananenrepublieken en totalitaire staten, daar wel, maar toch niet hier?

Nu na vele jaren en ruim twintig jaar ervaring als advocaat moet ik mijn broer achteraf gelijk geven.
Recht komt inderdaad uit de loop van een geweer.

Waarbij het geweer staat voor gevestigde macht, gevestigde orde, gevestigde belangen.

De geschiedenis van de mensheid laat zien dat  er met regelmaat gewapende opstanden zijn tegen het gevestigde regime.
Lukt de opstand, dan wijst naderhand de loop van het geweer gewoon de andere kant uit.
Een nieuwe gevestigde orde volgt de oude op.
Mislukt de opstand, dan wordt de gevestigde orde versterkt in haar positie.
Er verandert in feite helemaal niets aan het principe dat recht uit de loop van een geweer blijft komen.

En zij die het recht, de rechtsstaat, dienen te bewaken maken deel uit van de gevestigde orde.

Er zijn landen waar de rechters gekozen worden door het volk.
Ik heb dat altijd als een heel erg fout systeem gezien.
De meest populaire, of populistische?, kandidaat wordt rechter.
Geschiktheid voor de functie lijkt van ondergeschikt belang.
De rechter is daarmee een politiek figuur geworden met alle gevolgen van dien.
Nu zie ik de voordelen van dat systeem wel in.
Het zou een mogelijkheid kunnen zijn voor hen die  niet tot de gevestigde orde behoren op die manier de gevestigde orde te veranderen.
Jammer genoeg werkt het systeem niet om twee redenen.
Allereerst kun je eigenlijk geen kandidaat zijn zonder reeds tot de gevestigde orde te behoren.
En verder wordt je door het feit dat je gekozen wordt zelf de gevestigde orde enz.

Na 22 jaar als advocaat heb ik besloten ermee op te houden.
Ik hang mijn toga aan de wilgen.
Ik ben tot de conclusie gekomen dat het recht slechts tot doel heeft de bevestiging van de gevestigde orde in de positie van hen die aan de goede kant van de loop van het geweer staan, aan de achterkant dus
En als advocaat houdt je rechtssysteem mede in stand  en maakt je dus medeschuldig.
En daar werk ik niet langer aan mee.

Wel wil ik op dit blog proberen duidelijk te maken op grond van welke ervaringen ik mijn broer achteraf gelijk moet geven.

Ik zal de komende tijd dan ook de frustratie die ik opgelopen heb in de voorbije jaren hier een uitlaatklep verschaffen.

Ik heb nog wat rekeningen te vereffenen….

(Aldus advocaat Jan van Ruth zelf)

 

 

Advocaat Jan van Ruth op zijn Blog op 9 november 2012

2012/11/21 in Advocatuur, Belangen Advocaten

Mr Jan van Ruth is advocaat jeugd- en familierecht te Eindhoven

Het onderstaande is een integrale weergave van zijn Blog-item.

http://www.youtube.com/results?search_query=rodneyf1972&page=1
de filmpjes betreffende Bureau Jeugdzorg Den Bosch

Update:

Vader is zijn gezag definitief kwijt.
Het Gerechtshof heeft op 7 november 2012 de uitspraak van de rechtbank, waarbij hem zijn gezag is ontnomen  bekrachtigd.
Het Hof stelt wel vast dat de vader zeer betrokken is op zijn dochter en de beste bedoelingen heeft.

Maar daar koopt vader zo weinig voor…

Wrang is dat vader kort voor de uitspraak van het Hof van BJZ te horen heeft gekregen dat er door BJZ niet langer gewerkt wordt aan terugplaatsing bij moeder.

Vader heeft BJZ jaren gewaarschuwd dat BJZ niet in de verhaaltjes van moeder moest trappen.
Op die grond heeft BJZ vader buiten spel gezet.
Want volgens BJZ was moeder de goede en vader de slechte…

En nu is BJZ zelf tot de conclusie moeten komen dat vader gelijk heeft gehad, al die tijd gelijk heeft gehad.

Niet dat BJZ dat toe zal geven.
Want toegeven dat ze fout hebben gezeten zal BJZ NOOIT doen.

Vader heeft geen gezag meer, het kind blijft in het pleeggezin.
En moeder?
Die mag zich verheugen op het vooruitzicht van het zijn van moeder op afstand.
Waarbij zij zal ervaren hoe het is als je door BJZ beschouwd wordt als overbodig en lastig.
Net als vader het heeft ervaren…

Het recht heeft zijn loop gehad.

Een kind is haar vader kwijtgeraakt omdat BJZ haar prestige boven het welzijn van het kind stelde.

Alle rechters geloofden vader niet want vader vertelde een ander verhaal dan BJZ.

Zoals dat wel vaker gaat…

(aldus Jan van Ruth op zijn Blog)

Peiling van de politiek van non-communicatie. Brief redactie aan nieuw “slachtoffer” van Raad voor de Kinderbescherming, afwachtende advocaat en goedgelovige rechter.

2012/03/21 in Achter gesloten Deuren, Advocatuur, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Belangen Advocaten, Beperking toegang recht door verplichte vertegenwoordiging, Civiel Recht, Deskundigen, Forum, Kind-Ouder-dossiers, Strafrecht, Vervreemdingssyndroom, Waarheidsvinding

Heel veel sterkte!

We wensen jou veel sterkte. We hebben een heel groot “lek boven”. Nu nog de grote groep mannen (ook vrouwen!!!!) die het betreft een duidelijk gezicht geven en voor goede samenwerking gaan zorgen.

We zullen met meer begrip en inzicht niet direct het verlies van onze kinderen voorkomen.
Laten we sterk zijn om ze terug te winnen en daarvoor blijven vechten. Advocaten zijn regelmatig meer blokken aan het been dan bijstand … helaas. Ze hebben helaas ook een enorm belang bij het heersende onrecht. Ze zijn er zelfs deel van. Het is als een dokter die nooit zieken krijgt, die in de verleiding komt om mensen zelf eerst ziek te maken.
De brandweerman die het wachten op brand beu is … en zelf fikkie stookt.

Dat lijken idiote voorbeelden, maar helaas komen eigenlijk gebeurd precies dit op grote schaal in de jeugdzorg. Als we niet naar die voorvallen zoeken (door kwaliteitscontrole en onafhankelijk toezicht) dan zullen we ze ook bijna nooit vinden. Heel soms geven betrokkenen het uit schuldbesef toe en laten ons “vinden” wat we niet aan het zoeken waren.
Veel van die “idiote gevallen” roepen een natuurlijk psychologisch proces bij ons op dat we waar mogelijk eerst onze “waarnemingen” proberen te ontkennen. Ontkennen komt dan neer op wel waarnemen, maar niet in het geheugen willen inprenten of willen inprenten met een beter draaglijke “valse/gekleurde herinnering”. Dr. Freud wist ons al te overtuigen dat dat zelfs een overlevingsmechanisme voor individuen is.

Wij zijn er getuige van geweest dat de jeugdzorg eerst onrust bij de kinderen veroorzaakte en vervolgens dat als alibi gebruikte om kinderen naar een jeugd-psychiater toe te sturen. Gezonde kinderen!!!! Van wie is een dergelijke jeugd-psychiater voor zijn inkomen afhankelijk?

Je raadt het al voor indicatiestelling en doorverwijzing zijn jeugdzorginstellingen afhankelijk van … van BJZ!!!!
Ons aangereikte kennis bij Economie Havo-3/4- en VWO-3/4 was:
– een monopolie is ongezond en leidt tot prijs en kwaliteitproblemen! (1 leverancier en meer afnemers)
– een monopsonie is ongezond en leidt tot prijs en kwaliteitproblemen! (meer aanbiediers en maar 1 afnemer)
Het was mogelijk ook stof voor Mavo-3.

Rechters en advocaten lijken geselecteerd te worden voor het sluiten van ogen en oren. Via de voormalige Rijkspsychologische Dienst (RPD) zijn zelfs bewijzen gevonden dat dit inderdaad al speelt bij de toetsing en selectie van kandidaten voor de opleiding tot rechter. Er lijken vrij duidelijk krachten op een rechter te werken om juist te voorkomen dat bewijsmateriaal van “verdachten en slachtoffers” bij de rechter terecht kan komen. Ze moeten bereid zijn het bestaande systeem te willen blijven volgen … en vooral niet zelf kritisch na te denken.

Grappig is nu juist dat functionerende rechters een zelfbeeld presenteren dat zij onafhankelijk en “eigenwijs” denken te zijn. Zij zeggen tot hun uitspraken te komen zonder “last of ruggespraak”.

Het is nog maar kort geleden dat rechters op hun uitspraken de stempel lieten zetten “In naam der koning” of “In naam der koningin”. Juridisch was de laatste stempel zelfs fout. De functie van de koningin was volgens de wet namelijk koning (m/v).

Als erebaan ter genoegdoening voor loyaal optreden werden edellieden en hun kinderen door de koning tot rechter benoemd. Dit werd natuurlijk nooit zo geformuleerd. Bekijkt u eens de namenlijsten bij de rechtbanken en bij juridische publicaties. Nog steeds treffen we een lange lijst met mensen met adellijke titelatuur. Het wordt minder, maar nog steeds is er een oververtegenwoordiging van adellijke mensen in de rechtspleging.

Voor buitenstaanders blijkt het niet kritisch laten plaatvinden van waarheidsvinding ook in het strafrecht een groot probleem te zijn. Vele gevangenen blijken zonder objectief bewezen schuld levenslang te hebben uitgezeten. We zien hier helaas alleen nog maar het topje van de ijsberg. (Vergelijk de onderzoeken van Ton Derksen en anderen). Maurice de Hondt blijkt niet alleen goed te kunnen peilen en te kunnen rekenen, maar helaas heeft hij in veel meer gelijk. Ook hij liet zich in vergaande mate “motiveren” door wat er met een van zijn kinderen gebeurde door de “goede zorgen” van bureaucraten van de verkeerde soort. In het civiele recht is zakkenvullen en jokken een nationale sport !!

Studenten krijgen ook onomwonden te horen dat je alleen in de toptechniek en in het recht een topsalaris kan verdienen. Het gaat hier wel om onze kinderen !!!! Zij blijken niet een gewaarborgd recht op een gezonde opvoeding (met contact met beide ouders en families) te hebben.

Mijn casus (als redactielid) in het kort. Ik was co-ouder. Moeder wilde naar het buitenland kunnen verhuizen met haar partner. De oude vertrouwde list werd van stal gehaald: non-communicatie-strategie en diskwalificatie en criminalisering van de vader. Als iedere leek het ziet … waarom de rechter en de hulpverlening niet? Voor alle duidelijkheid: er zijn ook ratten van vaders die dit op moeders los laten. Resultaat is: achteloze ontvadering door uiteindelijk de rechter. Nog belangrijker:  kinderen met zware psychische beschadiging die vaak eindigt in Parental Alienation Syndrom (PAS).

De rechter maakte zichzelf willens en wetens schuldig aan zware mishandeling in vereniging. Ondertussen wellicht tijd om met een aantal ouders rechters daarvoor op de reguliere wijze aan te spreken: aangifte doen van mishandeling, dwaling, bedrog en plichtsverzuim in vereniging.

Probleempje: alleen als we met heel veel ouders tegelijk aangifte gaan doen tegen de ontspoorde functionarissen (rechters en “deskundigen”) vinden we een advocaat die dat bereid is voor ons op te gaan pakken. In individuele gevallen blijken advocaten zich niet hieraan te willen branden. Ze nemen je zaak simpelweg niet van je aan. Ofwel: de toegang tot het recht blijkt nihil te zijn.

Ook al is het direct vast te stellen dat je als ouder opkomt voor de rechten van je eigen kind, en dat je allerlei mishandeling van je kind kan bewijzen, dan nog zeggen de familie-recht advocaten steeds het volgende. “Als het je werkelijk om je kinderen gaat, dan probeer je je relatie met de andere ouder te normaliseren!” Ze willen blijkbaar niet zien dat in veel gevallen de andere ouder er allerlei belang bij denkt te hebben om: te doen voorkomen dat er “een slechte communicatie bestaat tussen de ouders”. Er zijn blijkbaar maar heel weinig mensen die de juiste definitie van “communicatie” willen vinden en weten toe te passen. Als de intentie van de zender is om een boodschap NIET over te krijgen dan is de communicatie vanuit de positie van de zender (meestal moeders!) nu JUIST OPTIMAAL. De jeugdhulpverlening zou dus moeten melden aan de Raad (Raad voor de Kinderbescherming) dat er in “onze” gevallen “een zeer goede” communicatie plaatsvindt.

Worden kinderen en vaders werkelijk gevolgd, en wordt ook de kwaliteit van de communicatie vanuit hun positie als zender en ontvanger gemeten, dan ontstaat een heel ander beeld. “Leuk om te weten” is dat de Raad voor de Kinderbescherming en BJZ zelf zeggen dat ze niet aan waarheidsvinding doen. Als je als “van kind te vervreemden” ouder doorvraagt dan komt dat “verdedigingsinstrument” tot inzet bij de jeugdzorgmedewerker. Ze zeggen feitelijk: we gaan ook helemaal niet (professioneel) onderzoeken! Feitelijk roepen ze maar iets om bij de rechter hun zin te krijgen en steun te krijgen voor wat ze doen. En belangrijker: later nooit ter verantwoording te kunnen worden geroepen. De rechter zei het immers ook! Het is een al tientallen jaren bestaand agreement tussen rechters en jeugdzorg om “elkaar in een rol te bevestigen”. Verdeel en heers heet dat ook wel. Wie bevestigt onze kinderen in hun rol dat zij graag beide ouders willen behouden?

Waarom doen rechters zaken met deskundigen die onomwonden zeggen niet professioneel deskundig te willen zijn?

In mei 2014 mengde zich eindelijk ook weer eens een andere academicus als kritischer toeschouwer op het bizarre doen en laten van de jeugdzorg. De econonoom emeritus hoogleraar Arnold Heertje kon zijn ogen en oren niet geloven in wat hij opgevoerd zag worden. Toegegeven: wat jeugdzorg en rechter samen te weeg brengen is ook niet te geloven. Je kan het pas geloven als je als ouder met je kind zelf slachtoffer wordt van het systeem. Dan is het dus te laat. Je kan dan niet anders dan proberen er te zijn voor als je kind behoefte krijgt om naar je terug te keren. Wachten en nog eens wachten. Ook het proces van (deels) ongedaan maken van de vervreemding kosten vervreemd kind en vervreemde ouder veel energie … en veel pijn. Deels ongedaan maken, want … de verloren kindertijd … geeft niemand hen terug.

Met een paar kritische vragen is ook meteen vast te stellen dat men weigert om bestaande wetenschappelijke kennis toe te passen. Het is dus ook niet verwonderlijk dat Pieter van Vollenhoven en de ombudsman en vele anderen vaststellen: de jeugdzorg is verre van professioneel … en helaas … de rechtspleging is dat DUS ook niet. Mijn (redactielid, steller dezes) werk was het om de mate van professionaliteit van medewerkers van justitie vast te stellen … gefocust op de ICT-mensen. Nu ik tegen wil en dank dat onderzoek ook moet doen bij mijn collega’s tijdens hun werk in het primaire proces, de rechtspleging zelf … moet ik van de ene verbazing in de andere vallen.

Namens
De onderzoekssite “justitieslachtoffers.nl”:
WILLEN WIJ ONZE KINDEREN ONSCHULDIG LEVENSLANG GEVEN?
Kijk ook eens op onze site:
http://www.justitieslachtoffers.nl/
Of richt uw reactie aan: justitieslachtoffers@gmail.com

Hoogachtend,
Redactie

 

(Bijwerking en aanvulling van dit artikel, op verzoek van lezers, op 1 september 2015. Eerste publicatie op 21 maart 2012.)

Skip to toolbar