You are browsing the archive for Autoriteit Toezicht Rechtspleging.

President Hof Arnhem moet zich verantwoorden voor Chaos bij Hof. Ook President Rechtbank en directeur Bedrijfsvoering als Getuigen opgeroepen.

2015/12/03 in Advocatuur, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Belangen Advocaten, Organisatorische onmogelijkheden voor advocaten, Strafrecht, Uncategorized

– Rechtbankverslaggever Arnhem – (art.3088)

Een voormalig kwaliteitsauditor bij het ministerie van Justitie heeft collega’s op laten roepen om hen te (laten) bevragen over de administratieve chaos bij het hof Arnhem-Leeuwarden. Hij deed bij de wrakingskamer een verzoek voor oproepen van 3 getuigen. Hij wil vaststellen wie nu eigenlijk aangesproken zou kunnen worden op de chaos. Wie is verantwoordelijk voor niet beantwoorden van post, niet telefonisch bereikbaar zijn en het zoekraken van dossiers voorafgaand aan een zitting? De directeur Bedrijfsvoering? De president van de rechtbank? De president van het Hof? Aangezien het OM in procedures uiteindelijk een ondergeschikte positie ten opzichte van de rechter krijgt, zijn de Hoofd Officier van Justitie en de Hoofd Advocaat Generaal niet als getuigen opgeroepen.

De justitiemedewerker is als verslaggever onrechtmatig door de politie bij de euthanasie van een goede vriend aangehouden. De politie heeft zelf onderzoek gedaan en collega’s tot de orde geroepen. De recherche stelde vast dat de politie niet zomaar een nabestaande bij een overledene mag wegsturen. Zeker niet als de overledene hem schriftelijk heeft aangewezen om zijn uitvaart te gaan organiseren. In paniek en verwarring bleek de politie blindelings de huisbazin van de overledene te hebben gevolgd. Diverse rouwenden werd door de politie de toegang tot de overledene geweigerd. Dat was op verzoek van de huisbazin. De gebeurtenissen voltrokken zich op 10 september 2014 in Oosterhout, bij Nijmegen.

Alles nam een aanvang met een arts die een dag eerder dan afgesproken euthanasie uitvoerde. Daardoor kwamen notaris en nabestaanden bij de overledene toen die al volledig gesedeerd was. Zij kregen de zieke niet meer te spreken en konden geen afscheid meer nemen. In een woord: bizar. Door valse processen verbaal en meineed trachtte en tracht de plaatselijke politie haar gezicht nog te redden en de zaak in de dofpot te krijgen. De politie heeft na onderzoek zelf vastgesteld dat er fouten zijn gemaakt en dat de euthenaserende arts door de onrechtmatige vervroeging strikt genomen moord heeft gepleegd. Maar als alle collega’s bij Justitie (in het zogenaamde vervolg van de strafrechtketen) blijven weigeren om deze verbalen te lezen, dan zou het maar zo kunnen zijn dat men gaat slagen in deze “doof-pot-aanpak”. Ook hier gaat de oude regel op: “Er zijn vaak meer mensen met een belang bij onrecht, dan mensen met een belang bij recht in actie te krijgen.” Recht voor anderen vinden we allemaal “heel belangrijk”, maar het moet ons niet te veel werk of problemen opleveren. Het staat zelfs letterlijk in dienstvoorschriften als “eigen lijf eerst”, “eigen veiligheid eerst” of bij de krijgsmacht: “Zelfhulp en Kameradenhulp”, ook precies in die volgorde. ZHKH is het accroniem. Voor hulp aan burgers of vijand is al helemaal geen aandacht.

Door de personele onrust en verhuizingen blijken OM, rechtbank en hof strafdossiers nauwelijks nog te willen bestuderen voorafgaand aan zittingen. Advocaten worden hier dagelijks mee geconfronteerd en kunnen dit niet meer aan hun cliënten uitleggen. Ter zitting laat een rechter zonder gene weten dat “hij de baas is”. Alleen wil de rechter niet horen dat hij ook “de baas zou moeten zijn” in de voorbereiding van de zitting. Dezelfde rechter probeert dan weg te duiken en af te schuiven op “anderen binnen Justitie”.

Het OM blijkt vrijwel het gehele dossier bij de rechtbank te zijn “kwijtgeraakt”. Volgens de administratie is het eerste aanleg strafdossier niet aan de hoger-beroeprechters aangeboden. De verdediging van de journalist mocht voorafgaand aan de voordracht van de tenlastelegging “voor hem” niet eens (preliminair) verweer voeren dat vrijwel het gehele strafdossier ter zitting ontbrak.

De verslaggever maakt nu, notabene in zijn eigen zaak, melding van diverse voorvallen van meineed waar Justitie blijkbaar geen raad mee weet. Een adviserende jurist zegt hierover: “Deze zaak is zo bizar, hier kan je wel een feuilleton over gaan schrijven.”

Hoewel van het OM geen getuigen zijn gevraagd, is meer aandacht voor de chaos, specifiek bij het OM, natuurlijk ook van belang. Rechtszoeken zien vaak de grote administratieve ongelukken helemaal niet of pas te laat. Advocaten worden hier echter dagelijks mee geconfronteerd.

Zowel de voorzittend raadsheer, mr Rijkers, als de advocaat-generaal, mw. mr. H. Wijbrandts, gaf er op zitting van de wrakingskamer blijk van dat de verdediging nog voorafgaand aan het voordragen van de tenlastelegging (door mw. Wijbrandts) de voorzitter verlof had gevraagd om preliminair te verweren. De kern daarvan is dat de verdediging als het ware vraagt, voorafgaand aan de inhoudelijke behandeling “voorzitter” te mogen zijn voor eigen agenda-punten ter zitting, om zich vervolgens te onderwerpen aan de orde van de voorzittend raadsheer in de inhoudelijke behandeling. Precies om reden van orde, behoren preliminaire verweren niet door de inhoudelijke behandeling te worden “gevlochten”. Dat zou het bewaken van de zittingsorde voor de voorzittende rechter namelijk vrijwel onmogelijk maken.

Ook nog na de voordracht van de tenlastelegging heeft de verdediging van de journalist de rechter herinnerd aan de noodzakelijke behoefte om preliminair te verweren. Toen de rechter hautain verklaarde dat “hij de baas” was ter zitting, kon de verdeding niet anders dan de rechter (raadsheer) wraken. Zonder strafdossier van eerste aanleg kan geen enkele advocaat vertrouwen op een onpartijdige rechter. De rechter heeft het dossier niet zoek gemaakt, maar als hij het weigert dat ter kennis te nemen, maakt hij zich wel medeschuldig aan de chaos. Een rechter die fouten van anderen willens en wetens verborgen wil houden en er niet van wil horen, laadt beslist een vermoeden van partijdigheid op zich.

De gewraakte rechter, mr Rijkers, blijkt notabene zelf van het OM afkomstig. Hij was daar onder andere Advocaat Generaal (a.h.w. Officier van Justitie bij het Hof). Op vrijdag 11 december zal de wrakingskamer uitspraak doen over de wraking van mr Rijkers.

Did we know? Horror Judges? Secret Courts for … Child Matters? Judges creating their own foster childs? Dutch Governemental Organisations exceed the Horror of Dutroux!

2013/05/20 in 200 Jaar Ongewijzigd, Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Civiel Recht, Kind-Ouder-dossiers, Onafhankelijk Toezicht, Trias Politica, Vervreemdingssyndroom, Waarheidsvinding

– Arnhem – Netherlands – In the district of Gelderland a child-judge proudly tells she takes care of a foster child. It’s a documentary. A film crew is allowed to see some parts of her hidden work. That’s better for children she tells. We have to add: although there hasn’t been scientific or reasonable proof for the need of this secrecy. Youtube and Google will lead you to the documentary.

The judge, Mrs. mr Weijers van der Marck, turns out not to have any hesitation to cut contacts between children and their fathers. Even when it turns out mothers have an alibi for allegations because they prepare departure to a foreign country. Even when she can conclude herself a mother has deceived her by assuring her that she wasn’t preparing an emigration with her children. We as law-activists have all the written facts. This judge even cuts contacts between a father and his children, although the judge not even knows were the children are. The mother isn’t in court but abroad at the moment the judge does her investigation and rules her rule.

Yes. Fathers even get a civil order that they should stop having every kind of contact with their children. Even when they are not even charged with any wrong doing. Nowadays there is no way for fathers not to pay for their children, and that’s OK, of course. But on the other hand judges deny to implement the Dutch laws. The law says that it’s default that mother and father share their parental duties and “rights” likewise.

International organizations have confronted the Netherlands with a long existing illegal habit to use real “secret courts” for some subjects. In dutch: achter gesloten deuren. For example fiscal affairs and affairs about family and child matters. This is one of the reasons the “horror justice” could be kept secret for such a long time. Journalists, Quality Auditors, interested family and friends, they are not allowed to get the questions to the judge that parties in a procedure make. They are not allowed to see or hear the process of analyzing and weighing “facts” that the judge leads to his (very often her) final ruling. It’s nearly impossible for them to get the result from the legal process. Only procedure-results that have big attention in society are anonymized and publicized for a broader audience.

We would be very glad to have made some mistakes (cynical). We would be even more glad to correct them.

Without any parliamentary or civil control it’s allowed to judges to take children away from parents with manipulated, imaginary “proof of misconduct”. One unproven source (e.g. a complaining mother) is enough to hold away children from a father. For several years or even a complete childhood!

It turns out that judges even start to take care for children they “stole from parents” first. They become foster parents for children they steal themselves. Please convince us that this isn’t truth. This is exactly the same that happened to the children of the murdered opposition of the junta in Argentina under dictator Videla. People within the government and administration showed their “humanity” by taking care of children with “incapable parents”. Bureaucratic for … murdered. That they had their part in guilt for murdering fathers (and mothers!) they didn’t dare to tell. It resembles the illegal trade in Ethiopia in stolen children that were adopted in the West. A lot of people and organizations made nice profits by real selling of stolen children. At the end of the line some innocent (?!) people that wanted to care for those children became foster parents. African governments are trying to repatriate some of these stolen children.

Please, start with some fact finding. We know … our judges simply deny. Even written! Even in front of gathered journalists. They did the same after the Second World War. They denied and we should have trust in them. We liked to have. We liked to trust in a fairy tail of better people. Nobody can show what correctional actions were undertaken against nazified judges and their products during the German Occupation of the Netherlands. We have to assume … nearly nothing has been done to undo juridical wrong doing. A very despicable argument was used. Jewish judges were often overrepresented in the total population of judges. It had been a Jewish judge in the highest Dutch court that had been removed by the Germans … even after remarkable collaboration between him and the Germans. Afterwards several lower ranked Jewish judges were removed and brought to several concentration camps. Lots of them finally killed. The Non-Jewish majority in the legal system that was left after the war, seemed to misuse the argument of Jewish sacrifices. The “system” had made it’s sacrifices and focus should be on the future. History was history. Let’s not bother with cleaning up and removing “wrong” judges. This kind of reasoning is exactly the same of convicting and disqualifying fathers with their own sacrifices and “punishments”. Don’t talk about children’s rights and fathers role in it. It should be clear that there are fathers killing their children. Did the reader compare that figure to the number of killed children by mothers? He would be astonished.

A standard way of behaving of the Youth Care and Juridical System is: blaming fathers for the punishments they get from the system itself. Contact with children is lessened or even cut of, fathers get feeling insecure and depressive (who wouldn’t). Depressive might according to “professionals” lead to suicide. Fathers sometimes get more angry and frustrated. Depression, anger, frustration … really is suspected to lead to homicide and suicide. So … take away the children completely. This is really standard in the Netherlands. Simply ask fathers to react on internet-messages. And simply ask our editors and you will be provided by tens … even by hundreds of cases. Somebody who writes the above and rereads, will be questioning his own mental well being. This can’t be truth. But it is.

The normal habit in family tragedies like the one of Julian, Ruben and Jeroen, would have been: blame the father! Case closed. To many people have heard and seen what really happened in this case. For to many people it’s clear … the perpetrator … plays victim.

Stop this play.

How many proofs do we have to suffer … to convince that judges really can’t control themselves?

A system that helps making false allegations about fathers being:
– mistreating their children
– sexual abusing children and partners
– stalking their ex-partners (when they have to get from and bring their children to the mother)

… being suspected of having suicidal thoughts …

is a real criminal system.

It’s really driving fathers into suicide. A system that makes it’s own truth.
Murdering fathers and letting them dig their own graves first.

A system that’s there for it’s own sake. Even assuring criminal income and profit to many people and organizations.
Not for the sake of children.
Not for the sake of fathers.
Not for the sake of family and society in general.

Sometimes perpetrators get names. As victims do. Sometimes they are remembered for ever and around the world. Sometimes they change roles after better reading and rereading. In this case mother Iris van der Schuit asked for sympathy as a mother in deep grief. She doesn’t mention the killed father, she doesn’t mention his family. She was only occupied with having to have her children as exclusive possession with not having to share them with her ex-partner, the father of Ruben en Julian van der Schuit. Pure selfishness. Now she has nothing. We don’t agree to this deed of Jeroen Denis. But we can understand his desperation. Sometimes the perpetrator is victim and the victim … might be the real perpetrator.

How many more avoidable family tragedies we can stand ?

Please Dutch Government
Please Dutch Parliament
Please European Parliament
Please United Nations

… do something.

Father-alienating mother Iris van der Schuit makes 3 victims in the Netherlands.

2013/05/19 in Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Kind-Ouder-dossiers, Parlementaire Enquete Jeugdzorg, Waarheidsvinding

– Wijk bij Duurstede- Netherlands –

Reports are confirmed now. Father has commited suicide after a fraudulous custody procedure that took his children away more and more. A procedure that tortures several hundreds of children, fathers and father-family each year. Magistrates even admit that they don’t feal responsible for factfinding (waarheidsvinding). Police more or less admits that they criminalize fathers. Now a criminalized father in his utter dispair has thougth: “Let it be … let me be a criminal. I want rest for myself … and for my so beloved children.” Unfortunatedly only fathers tortured this same way, do understand. Please let’s stop this child mistreating. Don’t forget all family and friends that are involved.

Now his children are found dead. The complete dutch population was looking for them. Everybody started with sympathy for the mother first. And than she turned out to be not the victim in the first place but the responsible person herself. The mother that made the false allegations to the father of maltreating his own children has been informed by the police. She was involved in identifying her children. The corpses have supposedly been in cold water (around 10 degrees Celsius) for about 14 days. Identification was already prepared by the police. So practically it had been a matter of minutes to make the forensic 99,9 percent identification. Only for preparing publication some delay was made by the police.

In remembrance to all. Let us find strength to bring the responsible people to justice. That should not stop with the “death penalty” the father got.

Justice for all
Please.

Jeroen Denis wilde statement maken over het enorme onrecht tegen kinderen en vaders. TV met Opsporing Verzocht: Julian en Ruben van der Schuit.

2013/05/15 in Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Kind-Ouder-dossiers

een verslaggever

Ondertussen heeft het gevraagde contact met de familie van Jeroen Denis plaats gevonden. Dank aan allen die van zich hebben laten horen. De familie is beslist nog niet overtuigd van zelfdoding. Wel geeft de familie aan dat Jeroen een duidelijke boodschap wilde overbrengen.

Jeroen was verbijsterd over het gemak waarmee op basis van leugen en bedrog een rechter kinderen op afstand van een vader zet. Geen bewijzen, niets. Je hoeft niet eens van geweld of seksuele mistanden te worden beschuldigd. Het is civiel recht … maar de straffen die aan ouders worden uitgedeeld zijn vele malen erger dan in het strafrecht. Straffen die indruisen tegen diverse wetten, de grondwet en internationale verdragen. Kinder- en familierechters die volledig straffeloos uit de bocht mogen blijven vliegen. Niemand die ze tot de orde wil roepen. Niemand die zegt dat hij rechters tot de orde kan roepen. Rechter lijkt het alibi voor straffeloosheid voor de ergst voorstelbare misdaden.

Kunt u als lezer zich voorstellen dat uw kinderen wordt verboden om contact met u als ouder te hebben?
De rechter keert het om: die zegt dat u geen contact met uw kinderen mag zoeken. Sterker nog: u moet er maar voor zorgen dat uw familie en vrienden ook geen contact met de kinderen zoeken. Maar de jeugdhulpverlening stelt gewoon tegen de kinderen dat zij geen contact met hun ouder mogen zoeken. Kunt u zich voorstellen wat je zou moeten doen als je kind toch contact met jou zoekt? Linksom of rechtsom zal het kind in verwarring raken en zich schuldig gaan voelen.

Jeroen mag dan nog geen contactverbod hebben gekregen, bij het anders bepalen van zorgtijden, zegt de rechter in zijn beschikking in veel gevallen er toch bij dat je buiten “je eigen tijd” geen contact met je kind mag zoeken. Voorzichtig weet de rechter dat hij iets onrechtmatigs en ongrondwettigs vraagt. Maar familierechtbeschikkingen zijn natuurlijk een soort “gedoog-richting-gevende” documenten die bedoeld zijn als basis voor verdeel-en-heers-spelen. De redactie beschikt zelfs al over cases dat de rechter aanzet om zijn eigen beschikking te overtreden. Wekt het dan verbazing dat de rechter zijn gezag kwijt raakt?

Binnen het familierecht worden achter de gesloten deuren (die zijn in het belang van het kind!) beschikkingen uitgevaardigd die feitelijk voor de buitenwereld geheim blijven. Beschikkingen die vaak volledig in strijd zijn met wetten en jurisprudentie van andere rechtsgebieden waar de deuren meer open zijn. Nederland legt de internationale aanwijzingen dat het meer openheid in de rechtspleging zou moeten betrachten, vrijwel geheel naast zich neer. De onfeilbare, “goddelijke” rechter mag het zelf bepalen.

Tal van internationale organisaties hebben Nederland op een zwarte lijst geplaatst als het gaat om de behartiging van kinderrechten en rechten van ouders en andere kind-verzorgers.

Een contact-verbod had Jeroen nog niet, maar stap voor stap zag hij de mogelijkheid om opvoedingszorg aan zijn kinderen te geven worden afgenomen. Op basis van onwil, onkunde, leugen en boze opzet.

Dat is voor heel veel justitie-slachtoffers heel herkenbaar. Het gaat dan ook niet alleen om vaders die worden gecriminaliseerd, maar ook om diverse andere personen.

Duidelijk is dat ook de familie van Jeroen al gecriminaliseerd is. Diverse computers werden door de politie in beslag genomen voor onderzoek. Juist nu heeft de familie behoefte aan communicatie-middelen zou je denken? Je zoon pleegt volgens de politie zelfmoord en dan wordt je daarbij ook nog eens als familie als mededaders behandeld!

Waar is de politie van Utrecht als je aangifte doet van het niet meegeven van je kinderen door hun moeder, terwijl dat in de beschikking van de rechter staat. Omgekeerd … als een vader even 30 minuten te laat is dan hangt BJZ in overleg met de politie (waartoe moeder zich gewend heeft) al aan de telefoon. De politie schroomt niet om vaders dan op grove wijze onder druk te zetten dat zij zich aan de beschikking van de rechter dienen te houden. BJZ blijkt enerzijds de beschikking van de rechter aan zijn laars te lappen en vraagt moeder expliciet om zich daar niet aan te houden, maar anderzijds slaan zij daar vaders wel mee om hun oren als het hen uitkomt.

Wij waren altijd voor meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Vrouwen moesten meer rechten krijgen. Er moest terecht aandacht komen voor meer veiligheid voor vrouwen. Nu moeten we ondertussen echter vragen of vrouwen met het geweld tegen vaders willen stoppen. Feitelijk moeten we vrouwen vragen om de rechten van kinderen op een vader beter te respecteren. We blijken een kudde van meeheulende mannen ook wakker te moeten schudden.

Het gemak waarmee na een kind-vader-vervreemdende actie van een moeder gesproken wordt door de “hulpverleners” over een “vechtscheiding”, waar beiden wel schuld moeten hebben, is stuitend.

Het is precies vergelijkbaar met te zeggen dat een vrouw door een vreemde is verkracht, omdat ze een korte rok droeg. Ook medeschuldig dus. Net zo idioot om van een vermoorde persoon te zeggen dat zijn dood zijn eigen schuld is, omdat hij met de dader bekend was en zelf het risico dus had opgezocht. Er is de redactie bijvoorbeeld een casus bekend dat de politie weigerde aangifte van een overval op een woning op te nemen. Reden: de bewoner dacht 1 van de overvallers wel te kennen.

In de opzet van een niet functionerende politie valt het inderdaad nog sterker op dat snel geprobeerd wordt om de schuld bij het slachtoffer zelf neer te leggen. Dat is ook in het buitenland waar te nemen.

Jeroen wilde aandacht voor en discussie over het verwerpelijke optreden van kinderrechter, BJZ (RvdK) en zijn ex-partner, Iris van der Schuit. Het zou zeer ontgoochelend zijn als die discussie er niet zou komen door een door ons allen gevreesde ontknoping met de vondst van Julian en Ruben.

De inhoud van de brief is ook ons niet bekend geworden, maar die is voorspelbaar. Diverse personen zijn bij de redactie bekend die op vrijdag “een overval” van BJZ hebben kregen. Dat daarbij gesteld werd: “We maken ons zorgen of u niet suicidaal bent. Voor alle zekerheid zorgen we ervoor dat de kinderen dit weekend niet bij u komen.”

Door “jeugdhulp” zelf veroorzaakte ellende gebruikt men rustig tegen ouders te gebruiken.
Er zijn diverse gevallen bij de redactie bekend dat BJZ psychologische verklaringen verzon of vervalste en daarmee een reden creeerde om van de rechter kinderen bij hun vader (incidenteel moeder!) weg te houden.

Als je dan als vader nog niet gek bent, zou je dat er van worden. Als je als vader je nog niet zelf van het leven wilde beroven, zouden deze justitie-misdaden je tot zelfdoding drijven. Dat is dan allemaal misschien nog niet zo erg (cynisch!). Veel erger is dat velen volledig zich kunnen inbeelden dat je moorddadige neigingen op deze daders kan krijgen.

Het is dus eigenlijk bovenmenselijk dat zovelen (meest mannen) toch een uitweg vinden en zich blijken in te kunnen houden. De verwachting is echter dat er een geest uit de vles aan het komen is. In de afgelopen jaren is het geweld tegen rechters en jeugdzorgers geexplodeerd. Misschien soms te begrijpen?

Als vader doet het mij vreselijk pijn om kinderen het slachtoffer te zien zijn. Hun mening wordt onder de 12 jaar niet gevraagd.

Mensen … wanneer geven we de minister … een dwingende opdracht om dit te laten stoppen?
Hoeveel Fortuinen en Wildersen moeten we nog voorbij zien trekken?

Vaders worden op grote schaal voorgesorteerd voor zelfdoding en doding van hun kinderen als enige uitweg. Daar zijn wij dus met z’n allen medeschuldig aan! Hoe gruwelijk is het dan om na een dergelijke wanhoopsdaad alle schuld in de schoenen van een dergelijke vader te schuiven? Moeders of vaders die hun kinderen doden, doen dat beslist niet vanuit een boosaardig zelfzuchtig motief. Het belangrijkste: ze zijn te voorkomen? Alweer onze eigen verantwoordelijkheid. Eerst iemand gek maken … en het hem daarna zelfs verwijten. Hoe gek kunnen we het maken?

Wanneer wordt er opgetreden tegen vrouwelijk geweld in relaties? Financieel vaders te gronde richten en opzettelijke kind-vader-vervreemding zijn ernstige vormen van geweld! Wanneer wordt gestopt met het gedogen van diefstal tussen ex-partners? Stop diefstal van kinderen en kinderlevens!

Kinderdoding valt niet goed te praten. Ieder moet dat zien te voorkomen. Maar laten we met elkaar onze volledige verantwoordelijkheid zien. We moeten stoppen met een ouder de dood in te pesten. Of het nu onze ex-partner is of wie dan ook. Het is iemand vermoorden … en hem tevoren eerst zijn eigen graf laten graven. Daar hebben we toch vaak zo’n moralistisch oordeel over? Waarom accepteren we volstrekt ongefundeerd ingrijpen van de kinderrechter en familierechter dan wel? De rechter weet aan wie hij vraagt “te onderzoeken” en voor hem “te gaan jokken”. Normaal gesproken mag je stellen dat als je zaken blijft doen met corrupte, frauduleuze deskundigen, dat je als rechter op enig moment medeschuldig aan deze fraude wordt. Hoe ging het ook alweer bij Lucia de Berk, Ina Post, De Puttense moordzaak en bij de Zes van Breda? Niet de schuld van de rechter natuurlijk, maar van zijn deskundigen! (cynisch). De rechter kiest en bepaalt zijn eigen deskundigen. Alleen al daardoor krijgt hij extra verantwoordelijkheid voor toetsing van hun kwaliteit. Er zijn diverse verzoeken hiertoe aan diverse rechters gericht om dat beter te doen. Ze blijven weigeren. Niet gek dus dat je dan op enig moment als rechter zelf ter verantwoording wordt geroepen. Heel Nederland beklaagt zich over de kwaliteit van de jeugdzorg, maar de rechter ziet geen wezenlijke problemen. Hij gaat voort met de ketenpartners waar hij al zo lang “goed” mee samenwerkt.

Rechters hebben tot principe verheven dat zij ook nooit mogen terugkijken op hun eigen “goddelijke” beschikkingen. Zij mogen niet onderzoeken of wat zij beoogden te bereiken met hun beschikking, ook werkelijk is gelukt.

Een rechter is verboden te leren van zijn eigen fouten. Zelfs als in een incidenteel geval een rechter zijn eigen dwaling wil gaan rechtzetten, dan wordt hem dat onmogelijk gemaakt. Hij krijgt niet eens de middelen om te zien wat het effect van zijn handelen is. Toegegeven, dikwijls lijkt het er ook op dat hij wil voorkomen dat hij die middelen krijgt.

… welke kinderen worden het slachtoffer van de volgende “goddelijke” fouten?

HELP! HELP!

Dolmatov’s Dood bevestigt Rechtspleging in Vreemdelingenketen volstrekt onder de Maat. Diverse dodelijke slachtoffers door falende bureaucratie.

2013/04/16 in 200 Jaar Ongewijzigd, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Beperking Toegang Recht, Waarheidsvinding

Parlementair verslaggever

Dat het systeem van 2 keer hoger beroep absoluut geen garantie geeft op een goede rechtspleging bleek weer heel duidelijk uit de volstrekt Kafkajaanse gang van zaken rond de Russische activist Dolmatov. Een keer het systeem blind vertrouwen en niet tijdig de registratie doen en iemand wordt de dood in gedreven. Vele zaken zijn door het lange tijdsverloop bij moeten toepassen van rechtsmiddelen (hoger beroep) volstrekt niet meer ongedaan te maken. De gevolgen zijn bijna nooit met geld te compenseren. Daar komt ook nog bij dat de mogelijkheid van 2 keer hoger beroep al steeds vaker los gelaten blijkt te worden.

Het is beslist geen toeval dat het buitenland ons wijst op onze levensverwoestende jeugdzorg en onze levensverwoestende vreemdelingenbehandeling en asielprocedures.

Er is ondertussen een forse lijst van vermoorde en de dood in gedreven vreemdelingen ontstaan. Als je mensen in een ongeschikt gebouw opsluit en dat gebouw vliegt in brand met een aantal dodelijke slachtoffers dan draagt Nederland daar natuurlijk een verantwoordelijkheid. Mensen die notabene waren opgesloten zonder dat zij een strafbaar feit hadden gepleegd. Dan komen daarbij de mensen die tot zelfmoord komen, omdat geen enkel individu de onverschilligheid, de onzekerheid en de fouten van disfunctionerende ambtenaren in deze situaties kan verdragen. De vreemdelingen zijn al vaak extra kwetsbaar en gekwetst als zij hier in een procedure belanden. Vanzelfsprekend hebben we het dan niet over de economische avonturiers en gelukszoekers. Van Dolmatov kan bijvoorbeeld niemand betogen dat die voor economische verbetering zich in Rusland had geengageerd.

De Nederlandse overheid probeert angstvallig onderzoek naar vermoorde vreemdelingen tegen te werken en te verzwijgen. Het gaat daarbij om moorden in Europa door buitenlandse agenten, maar ook om moorden na vrijwillige en gedwongen terugkeer naar het land van herkomst. Nederland gebruikt een beproefde aanpak. Als je het niet onderzoekt, kan je met enig gemak zeggen dat het er niet is.

Naar analogie wil Justitie alle onderzoek tegenhouden naar kinderen die door de jeugdzorg in grote problemen zijn gebracht in plaats van geholpen.

De Inpectie Justitie en Veiligheid moet samen met de Ombudsman een soort laatste redmiddel kunnen vormen. Het is opvallend hoe volstrekt onbeschoft er met de Ombudsman wordt omgegaan door de huidige bewindslieden. Men zegt hem gewoon ronduit dat men hem maar lastig vindt.

Toen nog voor de zelfdoding van Dalmatov de ombudsman, Alex Brenninkmeijer schriftelijk het ministerie van Opstelten en Teeven (Veiligheid en Justitie) tot spoed maande om wat te doen aan de onhoudbare behandeling van vreemdelingen in vreemdelingenbewaring te gaan doen, kreeg hij geen reactie. Na telefonisch contact zei men hem toe dan maar een brief als reactie aan hem te zenden. Enige tijd later, bleek het duidelijk te laat. Wederom was er iemand in uiterste geestelijke nood gebracht. Dalmatov had een einde aan zijn leven gemaakt.

Hij had in verband met zijn net gestarte hogerberoep helemaal niet in vreemdelingenbewaring gezet mogen worden.

Wie gaat deze ambtelijke terreur stoppen? Hoeveel ministers moeten hier nog op worden heen gezonden?

Waarom zijn er nog geen ministers op het dramatisch slecht functioneren van de kinderrechters en de jeugdzorg heen gezonden?
Komt dat omdat een deel van het niet functioneren is toe te schrijven aan ketenpartners uit andere ministeries?
Zijn we ondertussen zo gewend geraakt aan het levensverwoestende functioneren van de rechter en zijn jeugdzorgdeskundigen?
Of is het echt zo simpel, dat we het vergeten te onderzoeken?

Waarom wordt geaccepteerd dat rechters met enige gewichtige trots verkondigen dat zij niet de effectiviteit van hun beschikkingen behoren te gaan volgen?
Welke functionaris kan daar nog mee wegkomen? Ik weet niet of ik het goed doe, want ik hoor niet te weten of ik het goed doe, is wat rechters zonder gene betogen. Waarom worden werknemers die strafbare nalatigheid en bedrog plegen vervolgd … maar ambtenaren nooit?

Waarom moeten ministers opstappen, maar ambtenaren nooit?

Rechters die als eindverantwoordelijken vreemdelingen in vreemdelingenbewaring plaatsen al helemaal … nooit?
Rechters die als eindverantwoordelijken kinderen aan mishandelende en frauderende personen en organisaties toevertrouwen al helemaal … nooit?
Rechters die als eindverantwoordelijken onschuldige verdachten tot levenslang veroordelen en … afschuiven op falende deskundigen … nooit?
Waarom vindt de ombudsman geen gehoor?
Waarom vindt mr Pieter van Vollenhoven geen gehoor?
Waarom vinden honderdduizenden gewone burgers geen gehoor?

Hoe lang moet dit nog zo doorgaan?

Tweede Kamer legt structurele Ketencorrumpering in Jeugdzorg bloot bij Zorg aan Loverboy-slachtoffers. Constatering: Toezicht faalt.

2013/04/10 in Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging

een parlementair verslaggever
 
De redactie van justitieslachtoffers.nl en de lezers wil ik attent maken op de volgende brief van het ministerie van Volksgezondheid Welzijn en Sport aan de Tweede Kamer. Het zijn antwoorden op vragen van het tweedekamerlid Kooiman.
 
brief 27 mrt 2013 VWS aan TK.pdf

Voor een getrainde organisatie-auditor is het heel duidelijk. Er is een groepsprobleem rond de jeugdzorg gaande. We weten met elkaar niet de grootheden te formuleren waarop we de jeugdzorg willen afrekenen. Vervolgens zijn we nog helemaal niet op het idee gekomen dat we moeten gaan meten of de instelniveau’s voor deze grootheden in de dagelijkse uitvoering ook worden bereikt. We zijn natuurlijk ook vergeten om dergelijke niveau’s af te spreken. Het zogenaamde contract-management ontbreekt totaal. Begin jaren ’90 van de vorige eeuw was daar veel aandacht voor. Er waren wilde ambities om duidelijk de doelen naar te meten resultaten te laten vertalen. Managers zouden zich daar dan “graag” op aan laten spreken.

Verbaast het de lezer dat managers zich op een complexe manier vooral hebben gefocust op het maken van rookgordijnen over hun geleverde prestaties?

De jeugdzorg is geen uitzondering. Het management bij de politie heeft zich met dezelfde rookgordijnen bezig gehouden.

In 1991 deed ik verslag over een debat van de TK met minister Ien Dales over de reorganisatie van de politie. Het betrof de vraag: hoeveel blauw loopt er nu op straat? De minister moest het antwoord schuldig blijven. Enige tijd later zou de VVD-minister het allemaal veel beter gaan doen. Wederom reorganisatie. Wederom dezelfde vraag: hoeveel blauw is er op straat aan het werk? Weer hetzelfde ministeriele antwoord: geen idee.

Wie is er nu de baas? De boef, de agent, de ambtenaar … of de minister? Of misschien de betrokken burger? Of is de burger misschien niet betrokken genoeg? Of komt het velen wel heel goed uit dat de burger niet betrokken is?

Controleren als burger is wellicht niet een recht … maar een plicht.

Slachtoffers boycotten Herdenking Schiet-incident Alphen aan den Rijn

2013/04/10 in Autoriteit Toezicht Rechtspleging

verslaggever in Zuid Holland

Het is opvallend dat ook slachtoffers van geweldsmisdrijven zich structureel ernstig door Justitie in de kou gezet voelen. De slachtoffers en hun nabestaanden hebben heel veel moeite moeten doen om informatie verstrekt te krijgen. Sommige informatie hebben ze tot de dag van vandaag nog niet ontvangen.

De politie liet steken vallen bij het beoordelen van de wapenvergunning. De ouders van Tristan hebben zelf aan de bel getrokken dat zij het niet verstandig vonden dat hun zoon een wapenvergunning zou hebben.

Zijn de burgers plotseling zo veeleissend geworden? Of is hier Justitie met zijn ketenpartner(s) weer aan het toedekken van onvermogens en fouten gaan werken, in plaats van op te komen voor het algemene maatschappelijke belang?

Er lopen nog diverse kwesties tussen de belanghebbenden en anderzijds Justitie en Politie. Een advocaat van de belanghebbenden zei gisteren nog dat een aantal zaken nog steeds niet zijn opgelost. Er waren zelfs 2 belanghebbenden die een poging hebben ondernomen om zich van het leven te benemen. Men wil ondermeer betere hulp kunnen ontvangen. Als blijk van protest hebben een aantal slachtoffers aangegeven dat zij op 9 april 2013 niet bij de herdenking zullen zijn. Dan is het 2 jaar geleden dat Tristan van der Vlis in winkelcentrum De Ridderhof in Alphen aan den Rijn een groot aantal mensen.

De ouders van Tristan van der Vlis zijn wel op een zeer bijzondere manier slachtoffer van Politie en Justitie geworden. Hoeveel hulp en begrip hebben zij in de afgelopen 2 jaren mogen ontvangen? Het is heel invoelbaar hoe het het voelt als je je kind toch moet verliezen, … terwijl je alles gedaan hebt om dat te voorkomen.

Gewaardeerd Bezoekje Televisie-kerk VPRO. Zondagmorgen.

2013/03/10 in 200 Jaar Ongewijzigd, Autoriteit Toezicht Rechtspleging

zondagmorgen 10 maart 2013 (Nederland 1)

Vrije Geluiden, VPRO muziekprogramma
Bariton Klaus Mertens en pianiste Tini Mathot voerden in januari en februari Winterreise van Schubert uit. Klaus en Tini vertolken een aantal Schubert liederen. Ook nu in deze uitzending wordt een lied van Schubert ten gehore gebracht. Claus heeft nu al 2 keer een uitvoering van Winterreise gemaakt. Nu is samengesteld een CD met 21 liederen van Schubert. Niet uit de cycli van Schubert! Dat zou namelijk aan individuele liederen onrecht doen.

Klaus verhaalt over Schubert. Het was een erg eenzame man. Hij vond nooit de ware liefde. Hij was steeds arm en leefde heel bescheiden. In zijn eigen tijd kreeg hij nooit de erkenning als kunstenaar.

Boeken, VPRO boekenprogramma met Brands
Hierin is als eerste te gast Tineke Cleiren (rechter) met het boek: Strafrecht.
Zij vertelde bijvoorbeeld dat de officier van justitie wordt geacht ook vooral de ontlastende bewijzen voor een verdachte aan te voeren voor de rechter. Door het slachtoffe weer een centralere plaats te geven

De rechter behoort de zaken van grote afstand te bekijken, stelt mw. Cleiren.
Haar engelstalige cv.

Volgens de mening van mijzelf als auteur van dit artikel: Dat is waarschijnlijk het grote probleem. Naarmate de rechter een dossier zelf uitgebreider en evenwichtiger heeft kunnen samenstellen blijkt de rechter anders te oordelen. Als we het niet als onmogelijk zouden zien, dan hadden we het liefst dat de rechter in staat zou zijn om alle details overal weg te kunnen halen en op basis van volledige en tijdige informatie tot een 100% juist oordeel te kunnen komen.Op voorhand wordt in het systeem ingebouwd dat de rechter kan zeggen: “Ik heb niet anders kunnen besluiten, want de hoofdlijnen zijn mij niet anders voorgelegd.”

Brands sluit met haar af dat hij hoopt dat haar volgende boek gaat over de introductie van leken in de rechtspraak.

Terechte kritiek van Ton Derksen op Cleiren wil ik de lezer niet onthouden. Van Ton Derksen staat al het een en ander op deze site. Graag verwijs ik de lezer in het algemeen naar de webstek drogredenen.nl.

Theodor Holman is te gast met zijn boek: “De grootste truuk aller tijden.” (Roman met veel autobiografische elementen) Als het ware de verdwijntruuk op traumatische ervaringen. Tijdens een speech op een herdenking kreeg Holman een schok. “Ik weet eigenlijk helemaal niets van de ontberingen van mijn ouders in de Jappen-kampen.” De vader van Theodor werkte aan de Birma-spoorlijn. “Mijn dochter deed de Indische geschiedenis meer, dan dat het mij deed. Dat is raar.”

“Ik probeerde er altijd verre van te blijven als mijn ouders met elkaar aan de oorlogservaringen probeerden te refereren.” Zij wilden er meestal ook niet over praten. Hij stelde weleens de vraag: “Hoe was het in de concentratiekampen in Indie?” Dan kreeg hij een antwoord als: “Niet fijn, maar je moet je brood nu eindelijk eens op eten.”

Theodor heeft als een soort relikwie meegenomen het dagboek van zijn vader over een periode binnen de tijd dat zijn vader aan de Birma-spoorweg moest werken als dwangarbeider. “Toen het potloodje op was, moest mijn vader noodgedwongen stoppen.”

Reclameblok
Vervolgens volgt er een reclameblok. Er komt een “commercial” voorbij van het Liftinstituut (sinds 1933). Veiligheid is niet vanzelfsprekend. We staan er onvoldoende bij stil. We vertrouwen “heel mechanisch” op mensen die daar verantwoordelijk voor zijn gemaakt. Volgens de opdrachtgevers voor het spotje is het goed om daar toch aandacht voor te vragen. Veiligheid en controle komen niet vanzelf. Daar moet iedereen af en toe bij stil staan.

Cleiren over Gill, Derksen en Israëls

2013/03/10 in 200 Jaar Ongewijzigd, Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Rechtspleging

Cleiren over Gill, Derksen en Israëls

Dit artikel is eerder gepubliceerd op drogredenen.nl
Als redacteur van justitieslachtoffers.nl was ik enkele maanden geleden bij de boekpresentatie van Ton Derksen: Leugens over Louwes. Ofwel de rechterlijke dwaling van de Deventer-moordzaak. Als wetenschappelijk van een dwaling gesproken kan worden, dan is daar niet ook nog een “hogere” rechter voor nodig. Dat is in ieder geval de mening van mij als redacteur voor deze website.
Prof. dr. Ton Derksen
De Maastrichtse rechtspsycholoog Han Israëls, de Leidse hoogleraar statistiek Richard Gill en de wetenschapsfilosoof Ton Derksen hebben zich onlangs beziggehouden met rechterlijke dwalingen. Prof. Tineke Cleiren (commissielid Ina Post-zaak, hoogleraar in Leiden en raadsheer) erkent dat er zwaktes zitten in het juridische bewijsstelsel. Maar ze heeft ook kritiek op de wetenschappers omdat ze met ‘onjuridische blik’ kijken (NRC, 28.6.08). Hoe ziet dat juridisch bewijsstelsel er dan uit? “Stel dat het slachtoffer een blauwe plek heeft en een verdachte aanwijst. Die combinatie wordt geaccepteerd door de rechter. Anders kun je zo iemand nooit aanpakken. Als er nou ook spermaonderzoek was, dan heb je een hard gegeven. Die blauwe plek alleen zegt dat er iets gebeurd is. Niet dat hij het heeft gedaan. Dit type delicten heeft er mede toe geleid dat het strafrecht nog soepeler is geword en met bewijs.”
De kritiek op (onder andere) de eerder genoemde wetenschappers heeft te maken met de verschil tussen een juridische blik enerzijds en een sociaalwetenschappelijke en wiskundige blik anderzijds. Hieronder volgen enkele beschuldigingen
“Als zij met getuigen spreken zijn er geen waarborgen voor de betrouwbaarheid van die verklaringen. Die biedt het strafproces wel. Zij kijken niet-juridisch.”
“Je kunt een zaak bederven met een vals beeld. Alle bescherming die het recht biedt voor betrouwbaarheid en behoorlijkheid valt dan weg. De contra-expertise bij de zitting, de cautie (waarschuwing dat de verdachte niet tot antwoorden is verplicht), het verbod druk uit te oefenen, etcetera. Als er te veel ophef ontstaat, kan een rechter niet meer oordelen. De verdachte krijgt dan geen eerlijk proces meer. De rechter kan niet meer onafhankelijk tot een overtuiging komen. Die is bevooroordeeld geraakt.”
“Ze zouden alleen moeten beseffen dat wat zij doen niet altijd tot een betere waarheid leidt. Je kunt ze hoogstens aanspreken op hun wetenschappelijke integriteit. Men begint vanuit een academische belangstelling, maar gaat zich vereenzelvigen met één van de partijen. Daar is geen zelfrelativering te merken.”
“Men beseft evenmin hoe het wettelijke bewijsstelsel in elkaar zit. De rechter moet een overtuiging hebben, op basis van een minimale hoeveelheid bewijs. Er zijn ook gevallen waarin daaraan is voldaan, zelfs met veel bewijs, maar de rechter toch twijfelt en vrijspreekt. Dat past vaak niet in hun perceptie. Maar het is wel de kern van ons bewijsstelsel. Die overtuiging is een discretionaire bevoegdheid van de rechter, een persoonlijke waardering. Externe deskundigen kunnen die bevoegdheid vaak niet op waarde schatten.”
Analyse. Cleiren verwijst naar de kritiek van Gill, Derksen en Israël en ik zal haar kritiek dan ook in relatie tot deze drie wetenschappers bespreken. Als hun analyses tekort zouden schieten, moet Cleiren ook exact kunnen aangeven waar de analyses van de genoemde drie tekortschieten. Dat doet ze echter niet. Ik zal de beschuldigingen één voor één behandelen.
1. “Als zij met getuigen spreken zijn er geen waarborgen voor de betrouwbaarheid van die verklaringen. Die biedt het strafproces wel. Zij kijken niet-juridisch.” Derksen, Israels en Gill hebben beweringen geanalyseerd (en gefileerd). Hun argumentatie is transparant, helder en navolgbaar. Wat moet er dan nog meer gebeuren als het gaat om waarborgen? Het punt is nu juist dat Cleirens ‘juridische’ waarborgen in een aantal gevallen structureel tekortschoten.
2. “Je kunt een zaak bederven met een vals beeld.” Wie schetst dan precies welk vals beeld? Zowel bij Lucia de B. als de Schiedammerparkmoord werd het ‘valse beeld’ door het OM geschetst.
3. “Alle bescherming die het recht biedt voor betrouwbaarheid en behoorlijkheid valt dan weg.” Ook bij deze beschuldiging geeft Cleiren – weer – geen enkel voorbeeld.
4. “Als er te veel ophef ontstaat, kan een rechter niet meer oordelen. De verdachte krijgt dan geen eerlijk proces meer. De rechter kan niet meer onafhankelijk tot een overtuiging komen. Die is bevooroordeeld geraakt.” De genoemde drie wetenschapppers analyseerden de zaak na de veroordeling. Deze beschuldiging heeft dus in elk geval niet betrekking op de genoemde drie wetenschappers. Mocht dat wel het geval zijn, dan dient te worden opgemerkt dat het in de zaak Lucia de B. juist om de bevooroordeelde houding jegens de verdachte ging. Lucia de B. kreeg géén eerlijk proces.
5. “Ze zouden alleen moeten beseffen dat wat zij doen niet altijd tot een betere waarheid leidt. Je kunt ze hoogstens aanspreken op hun wetenschappelijke integriteit. Men begint vanuit een academische belangstelling, maar gaat zich vereenzelvigen met één van de partijen. Daar is geen zelfrelativering te merken.” Ton Derksen heeft zelfs nadrukkelijk aangegeven Lucia de B. niet meer dan één keer te willen ontmoeten om te voorkomen dat er een band zou gaan optreden. Bovendien komt de rechterlijke macht schoorvoetend terug op hun eerdere veroordeling van Lucia de B. Met andere woorden, er is wat Lucia de B. betreft inmiddels geen verschil van mening meer tussen de opvatting van de rechters en de wetenschappers. Feitelijk komt Cleiren niet veel verder dan een directe persoonlijke aanval richting Gill, Derksen en Israël.
6. “Men beseft evenmin hoe het wettelijke bewijsstelsel in elkaar zit. (…) Externe deskundigen kunnen die bevoegdheid vaak niet op waarde schatten.” Maar is dat wettelijk bewijsstelsel dan een heilig axioma? Zo is de statistische berekening die Gill en Derksen aanvielen, fout en dat staat los van welk bewijsstelsel dan ook.
Kortom, een weinig overtuigende kritiek van prof. Cleiren.
Naschrift:
Inmiddels heeft Ton Derksen in het NRC (5.7.08) gereageerd op de kritiek van Cleiren.
Cleirens verwijt dat de verdachte door alle ophef geen eerlijk proces krijgt, wijst Derksen resoluut van de hand. “Dat verwijt is een gotspe van formaat.”, stelt Derksen. “Het is alleen door de inzet van mijn zus en mij geweest dat er nu aandacht voor de zaak Lucia de B. is en dat de Hoge Raad zich nu buigt over een herzieningsverzoek van het parket van de Hoge Raad. Alleen dankzij de inzet van academici is er nu (de mogelijkheid van) een eerlijk proces.”
Over het verwijt van vooringenomenheid zegt Derksen, dat hij op basis van uitgebreide studie en zorgvuldige argumentatie ervan overtuigd is geraakt dat Lucia de B. geen moorden heeft gepleegd, en niet op basis van vooringenomenheid. “Dit is een misverstand, zowel een raadsheer als een hoogleraar strafrecht onwaardig.”
Het punt is dat Cleiren zo vaag in haar kritiek is, dat dit – bewust of onbewust – alle deuren opent voor de immuniseringsstrategie. Elk weerwoord van Derksen kan Cleiren desgewenst afdoen met een ‘ik-had-een-andere-zaak-op-het-oog’. Cleiren hanteert argumentatieve ‘hit-and-run’-strategie: na een vage kritiek wordt snel een ander punt aan de orde gesteld. Elke onderbouwing en nuancering ontbreekt.

1 opmerking via het artikel-forum op de site:

Anoniem zei
De zaak Lucia de B. was ooit juridisch interessant. Omdat delict en dader niet onafhankelijk van elkaar vastgesteld zijn, zou een rechter zonder verder te kijken naar het bewijsmateriaal de zaak van de rol af hebben kunnen hameren. Dat is niet gebeurd, en het zal ook niet meer kunnen gebeuren. In plaats daarvan is de zaak Lucia de B. een speelplaats geworden waarop iedereen mag spelen.Het probleem met deze analyse van de vermeende drogredenen van Cleiren is dat Cleirens tekst niet integraal is weergegeven. De ‘beschuldigingen’ van Cleiren aan het adres van bepaalde wetenschappers kunnen dan zelf weer uit verband zijn geciteerd enz. Ook kan Ton Derksen selectief hebben gereageerd enz. enz. Doordat persoonlijkheden, al dan niet huns ondanks, als persoon ‘partij’ zijn geworden (zie bv. hoe Derksen zijn rol en die van zijn zus in de herzieningsverklaring aanzet) kan zoiets bijna niet anders dan ontaarden in het over en weer in twijfel trekken van elkanders ‘papieren’ of ‘geloofwaardigheden’.Dat Ton Derksen inmiddels een tweede boek heeft geschreven over ‘juridische dwalingen’ doet de discussie over Lucia de B. ook niet veel goed. Waar het boek over Lucia de B. – en dan met name het middenstuk – en sterk staaltje was van het weergeven van feiten en het transparant duiden daarvan (je kunt als lezer besluiten de duiding niet te volgen), lijkt Ton Derksen nu op hol geslagen te zijn en zich te beschouwen als een nieuwe autoriteit als het gaat om rechterlijke dwalingen. Zijn analyse van de andere zaken die hij in zijn tweede boek bespreekt, is echter zwak en waar die sterk is, niet origineel. De context (Mega-manco’s van het OM) is weinig overtuigend en komt – ook vanwege de term ‘mega-manco’ – soms bijna infantiliserend-belerend over. Als Cleiren de kritiekpunten die zij geformuleerd lijkt te hebben over de inbreng van wetenschappers in de zaak Lucia de B. zou maken over het nieuwe boek van Ton Derksen, dan zou die kritiek slaapverwekkend triviaal zijn. In het tweede boek is duidelijk iemand aan het woord die denkt dat een juridische argumentatie vergelijkbaar is met een wetenschappelijke argumentatie.Bovendien lijkt Ton Derksen niet te beseffen dat het OM en andere in het recht betrokken instanties in personen niet de luxe hebben dat zij vier, vijf of twintig jaar kunnen uittrekken om een wetenschappelijk onderwerp te bestuderen. Uitzonderingen daargelaten (zoals de exorbitante investering in tijd en middelen die gestopt is in het onderzoek naar de zaak Seveke in Nijmegen) hebben de verantwoordelijke instanties beperkte tijd en beperkte middelen. Dat daardoor bepaalde stukjes bewijsmateriaal niet goed of eenzijdig geduid worden, of geheel over het hoofd gezien worden, mag niet verbazen. Dat hoeft niemand ervan te weerhouden daar waar de gelegenheid zich voordoet daarop te wijzen. Maar om nu vanaf de zijlijn met het vingertje wat te gaan mopperen over de Mega-Manco’s, dat lijkt me wat overdreven.Dat met het instellen van een onafhankelijke Herzieningscommissie deze “mega-manco’s” geneutraliseerd zouden kunnen worden, is onwaarschijnlijk. Hier geldt ook niet “als het niet baat, dan schaadt het niet”. Het instellen van een toetsingscommissie is zinloos als dit niet gepaard zou gaan met een herijking van de functie van bepaalde bestaande instituties. Met name de ‘spelregels’ rond de toetsing van het bewijsmateriaal op de verschillende gremia zou heroverwogen moeten worden. Het is NIET zonder maatschappelijk risico beroepsgremia in de rechterlijke hierarchie het recht tot een herijking van het bewijsmateriaal te (blijven) ontzeggen om dan naast de rechterlijke hierarchie een ‘onafhankelijke’ commissie in te stellen die het bewijsmateriaal wel vanaf nul door zou kunnen gaan nemen. (Wat niet wil zeggen dat dit risico niet aanvaardbaar zou kunnen zijn.)Om hier een (hachelijke) analogie-redenering te gebruiken: het instellen van een onafhankelijke herzieningscommissie is vergelijkbaar met het instellen van een onafhankelijke, tweede promotiecommissie in het universitair onderwijs om proefschriften nog eens extra te toetsen (vgl. affaire Cabbolet). Wie een dergelijk voorstel in het universitaire wereldje zou doen, zou met pek en veren worden buitengekegeld, en als het voorstel zou worden aangenomen zou mening hoogleraar zich twee, drie of tien keer gaan bedenken alvorens in een promotiecommissie zitting te nemen.

11 augustus 2008 19:48

Waarom krijgen milieucrimelen alle politieke en ambtelijke steun, terwijl duizenden Apeldoorners faliekant tegen Fibroned zijn?

2013/03/08 in Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Ingezonden Berichten

Lid van Bezorgde Burgers

Via een verslaggever voor deze site kreeg ik een alarmerend telefoontje. Fibroned zou zich toch nog in Apeldoorn kunnen vestigen. De zogenaamd milieubewuste electriciteitscentrale op industrieterrein De Ecofactorij in Apeldoorn.

Enkele jaren geleden heb ik vele uren onder andere met Edwin Kuipers gespendeerd aan het voor het voetlicht krijgen van de misleiding van Apeldoorn en de Apeldoorners door Fibroned.

Recent hadden we in Apeldoorn nog de afaire “Gat van Zevenhuizen”. Daaruit blijkt dat het bestuur van een gemeente of provincie helemaal niet in staat zijn om tijdig op een goede manier te controleren. Laat staan om na goede controle ook goed te gaan handhaven. Minstens zo duidelijk is de zwakke rol van de provincie als “onwetende vergunnningverlener” en “onwillige handhaver”. Bij de vuilstortplaats “Gat van Zevenhuizen” loste de provincie het gewoon op de bekende, veel gebruikte wijze op. Het probleem werd “weg gedefinieerd”. Als we stellen dat het niet aan de criteria voor te volgen stortplaatsen valt, dan scheelt dat weer een kostenpost voor gemeente … en provincie.

Ondertussen is het de Bezorgde Burgers meer dan duidelijk geworden dat de directie van Fibroned allerlei leugens hanteerde om te misleiden.

Biomassa … groen … goed voor het milieu?
(1) verbranden is NOOIT milieubewust en duurzaam
(2) er is geen controle apparaat dat aan- en afvoer van te verbranden mest bewaakt
(3) er is geen controle apparaat dat de uitstoot goed in de gaten houd en meteen kan ingrijpen
(4) kippenmest? de bijstook-brandstoffen worden steeds verder opgerekt. Ook al houtafval, cacao-doppen, etc.
(6) de provincie-vergunning gaf in feite de rechten voor een forse kolencentrale
(7) als het groene brandstof zou betreffen, waarom dan uitstootrechten voor kilo’s kwik ?

De basisschool naast het indusstrieterrein heeft vanwege de zware industrie-specificaties al moeten verhuizen. Moeten de burgers van Apeldoorn hetzelfde gaan doen? Grote gezondheidsschade is niet een mogelijkheid, maar een zekerheid.

Veel gemeente-ambtenaren hebben zo veel uren in het dossier Fibroned gestoken, dat ze alleen al daarom graag blijken te willen zien dat er ook een resultaat op al die inzet gaat volgen. Ook al is het niet rationeel, toch willen ze de sterk vervuilende centrale.

De site van ons actie-collectief is: Bezorgde Burgers Apeldoorn
Bij controle van deze link op 3 februari 2014 bleek deze link niet meer te werken. Deelnemers in deze groep kunnen ook via de redactie weer contact met elkaar zoeken. De redactie beschikt over diverse mail-adressen en telefoonnummers van mensen die over het onderwerp Fibroned contact met elkaar willen houden. Begrijpelijk is het ook dat sommige deelnemers het boek om diverse redenen toch liever op een bepaald moment willen sluiten. Een andere site die de status van de zaak Fibroned goed aangeeft, is: http://www.fibronot.nl/contact-2 (redactionele aanpassing van 3 februari 2014)

Waarom worden nettere bedrijven, zoals Reesink, op allerlei manieren tegen gewerkt en krijgen de “ondeugende ondernemers” alle steun?
Waarom is de gemeente Apeldoorn min of meer failliet? Had dat ook iets te maken met het grondbedrijf en de Ecofactorij? En met Reesink?

Wat vindt U als Apeldoorner hier nu van?
Laat het ons graag weten aan justitieslachtoffers@gmail.com Of door uw bijdrage op deze site.

Skip to toolbar