You are browsing the archive for Beperking toegang recht door verplichte vertegenwoordiging.

Peiling van de politiek van non-communicatie. Brief redactie aan nieuw “slachtoffer” van Raad voor de Kinderbescherming, afwachtende advocaat en goedgelovige rechter.

2012/03/21 in Achter gesloten Deuren, Advocatuur, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Belangen Advocaten, Beperking toegang recht door verplichte vertegenwoordiging, Civiel Recht, Deskundigen, Forum, Kind-Ouder-dossiers, Strafrecht, Vervreemdingssyndroom, Waarheidsvinding

Heel veel sterkte!

We wensen jou veel sterkte. We hebben een heel groot “lek boven”. Nu nog de grote groep mannen (ook vrouwen!!!!) die het betreft een duidelijk gezicht geven en voor goede samenwerking gaan zorgen.

We zullen met meer begrip en inzicht niet direct het verlies van onze kinderen voorkomen.
Laten we sterk zijn om ze terug te winnen en daarvoor blijven vechten. Advocaten zijn regelmatig meer blokken aan het been dan bijstand … helaas. Ze hebben helaas ook een enorm belang bij het heersende onrecht. Ze zijn er zelfs deel van. Het is als een dokter die nooit zieken krijgt, die in de verleiding komt om mensen zelf eerst ziek te maken.
De brandweerman die het wachten op brand beu is … en zelf fikkie stookt.

Dat lijken idiote voorbeelden, maar helaas komen eigenlijk gebeurd precies dit op grote schaal in de jeugdzorg. Als we niet naar die voorvallen zoeken (door kwaliteitscontrole en onafhankelijk toezicht) dan zullen we ze ook bijna nooit vinden. Heel soms geven betrokkenen het uit schuldbesef toe en laten ons “vinden” wat we niet aan het zoeken waren.
Veel van die “idiote gevallen” roepen een natuurlijk psychologisch proces bij ons op dat we waar mogelijk eerst onze “waarnemingen” proberen te ontkennen. Ontkennen komt dan neer op wel waarnemen, maar niet in het geheugen willen inprenten of willen inprenten met een beter draaglijke “valse/gekleurde herinnering”. Dr. Freud wist ons al te overtuigen dat dat zelfs een overlevingsmechanisme voor individuen is.

Wij zijn er getuige van geweest dat de jeugdzorg eerst onrust bij de kinderen veroorzaakte en vervolgens dat als alibi gebruikte om kinderen naar een jeugd-psychiater toe te sturen. Gezonde kinderen!!!! Van wie is een dergelijke jeugd-psychiater voor zijn inkomen afhankelijk?

Je raadt het al voor indicatiestelling en doorverwijzing zijn jeugdzorginstellingen afhankelijk van … van BJZ!!!!
Ons aangereikte kennis bij Economie Havo-3/4- en VWO-3/4 was:
– een monopolie is ongezond en leidt tot prijs en kwaliteitproblemen! (1 leverancier en meer afnemers)
– een monopsonie is ongezond en leidt tot prijs en kwaliteitproblemen! (meer aanbiediers en maar 1 afnemer)
Het was mogelijk ook stof voor Mavo-3.

Rechters en advocaten lijken geselecteerd te worden voor het sluiten van ogen en oren. Via de voormalige Rijkspsychologische Dienst (RPD) zijn zelfs bewijzen gevonden dat dit inderdaad al speelt bij de toetsing en selectie van kandidaten voor de opleiding tot rechter. Er lijken vrij duidelijk krachten op een rechter te werken om juist te voorkomen dat bewijsmateriaal van “verdachten en slachtoffers” bij de rechter terecht kan komen. Ze moeten bereid zijn het bestaande systeem te willen blijven volgen … en vooral niet zelf kritisch na te denken.

Grappig is nu juist dat functionerende rechters een zelfbeeld presenteren dat zij onafhankelijk en “eigenwijs” denken te zijn. Zij zeggen tot hun uitspraken te komen zonder “last of ruggespraak”.

Het is nog maar kort geleden dat rechters op hun uitspraken de stempel lieten zetten “In naam der koning” of “In naam der koningin”. Juridisch was de laatste stempel zelfs fout. De functie van de koningin was volgens de wet namelijk koning (m/v).

Als erebaan ter genoegdoening voor loyaal optreden werden edellieden en hun kinderen door de koning tot rechter benoemd. Dit werd natuurlijk nooit zo geformuleerd. Bekijkt u eens de namenlijsten bij de rechtbanken en bij juridische publicaties. Nog steeds treffen we een lange lijst met mensen met adellijke titelatuur. Het wordt minder, maar nog steeds is er een oververtegenwoordiging van adellijke mensen in de rechtspleging.

Voor buitenstaanders blijkt het niet kritisch laten plaatvinden van waarheidsvinding ook in het strafrecht een groot probleem te zijn. Vele gevangenen blijken zonder objectief bewezen schuld levenslang te hebben uitgezeten. We zien hier helaas alleen nog maar het topje van de ijsberg. (Vergelijk de onderzoeken van Ton Derksen en anderen). Maurice de Hondt blijkt niet alleen goed te kunnen peilen en te kunnen rekenen, maar helaas heeft hij in veel meer gelijk. Ook hij liet zich in vergaande mate “motiveren” door wat er met een van zijn kinderen gebeurde door de “goede zorgen” van bureaucraten van de verkeerde soort. In het civiele recht is zakkenvullen en jokken een nationale sport !!

Studenten krijgen ook onomwonden te horen dat je alleen in de toptechniek en in het recht een topsalaris kan verdienen. Het gaat hier wel om onze kinderen !!!! Zij blijken niet een gewaarborgd recht op een gezonde opvoeding (met contact met beide ouders en families) te hebben.

Mijn casus (als redactielid) in het kort. Ik was co-ouder. Moeder wilde naar het buitenland kunnen verhuizen met haar partner. De oude vertrouwde list werd van stal gehaald: non-communicatie-strategie en diskwalificatie en criminalisering van de vader. Als iedere leek het ziet … waarom de rechter en de hulpverlening niet? Voor alle duidelijkheid: er zijn ook ratten van vaders die dit op moeders los laten. Resultaat is: achteloze ontvadering door uiteindelijk de rechter. Nog belangrijker:  kinderen met zware psychische beschadiging die vaak eindigt in Parental Alienation Syndrom (PAS).

De rechter maakte zichzelf willens en wetens schuldig aan zware mishandeling in vereniging. Ondertussen wellicht tijd om met een aantal ouders rechters daarvoor op de reguliere wijze aan te spreken: aangifte doen van mishandeling, dwaling, bedrog en plichtsverzuim in vereniging.

Probleempje: alleen als we met heel veel ouders tegelijk aangifte gaan doen tegen de ontspoorde functionarissen (rechters en “deskundigen”) vinden we een advocaat die dat bereid is voor ons op te gaan pakken. In individuele gevallen blijken advocaten zich niet hieraan te willen branden. Ze nemen je zaak simpelweg niet van je aan. Ofwel: de toegang tot het recht blijkt nihil te zijn.

Ook al is het direct vast te stellen dat je als ouder opkomt voor de rechten van je eigen kind, en dat je allerlei mishandeling van je kind kan bewijzen, dan nog zeggen de familie-recht advocaten steeds het volgende. “Als het je werkelijk om je kinderen gaat, dan probeer je je relatie met de andere ouder te normaliseren!” Ze willen blijkbaar niet zien dat in veel gevallen de andere ouder er allerlei belang bij denkt te hebben om: te doen voorkomen dat er “een slechte communicatie bestaat tussen de ouders”. Er zijn blijkbaar maar heel weinig mensen die de juiste definitie van “communicatie” willen vinden en weten toe te passen. Als de intentie van de zender is om een boodschap NIET over te krijgen dan is de communicatie vanuit de positie van de zender (meestal moeders!) nu JUIST OPTIMAAL. De jeugdhulpverlening zou dus moeten melden aan de Raad (Raad voor de Kinderbescherming) dat er in “onze” gevallen “een zeer goede” communicatie plaatsvindt.

Worden kinderen en vaders werkelijk gevolgd, en wordt ook de kwaliteit van de communicatie vanuit hun positie als zender en ontvanger gemeten, dan ontstaat een heel ander beeld. “Leuk om te weten” is dat de Raad voor de Kinderbescherming en BJZ zelf zeggen dat ze niet aan waarheidsvinding doen. Als je als “van kind te vervreemden” ouder doorvraagt dan komt dat “verdedigingsinstrument” tot inzet bij de jeugdzorgmedewerker. Ze zeggen feitelijk: we gaan ook helemaal niet (professioneel) onderzoeken! Feitelijk roepen ze maar iets om bij de rechter hun zin te krijgen en steun te krijgen voor wat ze doen. En belangrijker: later nooit ter verantwoording te kunnen worden geroepen. De rechter zei het immers ook! Het is een al tientallen jaren bestaand agreement tussen rechters en jeugdzorg om “elkaar in een rol te bevestigen”. Verdeel en heers heet dat ook wel. Wie bevestigt onze kinderen in hun rol dat zij graag beide ouders willen behouden?

Waarom doen rechters zaken met deskundigen die onomwonden zeggen niet professioneel deskundig te willen zijn?

In mei 2014 mengde zich eindelijk ook weer eens een andere academicus als kritischer toeschouwer op het bizarre doen en laten van de jeugdzorg. De econonoom emeritus hoogleraar Arnold Heertje kon zijn ogen en oren niet geloven in wat hij opgevoerd zag worden. Toegegeven: wat jeugdzorg en rechter samen te weeg brengen is ook niet te geloven. Je kan het pas geloven als je als ouder met je kind zelf slachtoffer wordt van het systeem. Dan is het dus te laat. Je kan dan niet anders dan proberen er te zijn voor als je kind behoefte krijgt om naar je terug te keren. Wachten en nog eens wachten. Ook het proces van (deels) ongedaan maken van de vervreemding kosten vervreemd kind en vervreemde ouder veel energie … en veel pijn. Deels ongedaan maken, want … de verloren kindertijd … geeft niemand hen terug.

Met een paar kritische vragen is ook meteen vast te stellen dat men weigert om bestaande wetenschappelijke kennis toe te passen. Het is dus ook niet verwonderlijk dat Pieter van Vollenhoven en de ombudsman en vele anderen vaststellen: de jeugdzorg is verre van professioneel … en helaas … de rechtspleging is dat DUS ook niet. Mijn (redactielid, steller dezes) werk was het om de mate van professionaliteit van medewerkers van justitie vast te stellen … gefocust op de ICT-mensen. Nu ik tegen wil en dank dat onderzoek ook moet doen bij mijn collega’s tijdens hun werk in het primaire proces, de rechtspleging zelf … moet ik van de ene verbazing in de andere vallen.

Namens
De onderzoekssite “justitieslachtoffers.nl”:
WILLEN WIJ ONZE KINDEREN ONSCHULDIG LEVENSLANG GEVEN?
Kijk ook eens op onze site:
http://www.justitieslachtoffers.nl/
Of richt uw reactie aan: justitieslachtoffers@gmail.com

Hoogachtend,
Redactie

 

(Bijwerking en aanvulling van dit artikel, op verzoek van lezers, op 1 september 2015. Eerste publicatie op 21 maart 2012.)

Skip to toolbar