You are browsing the archive for Civiel Recht.

Did we know? Horror Judges? Secret Courts for … Child Matters? Judges creating their own foster childs? Dutch Governemental Organisations exceed the Horror of Dutroux!

2013/05/20 in 200 Jaar Ongewijzigd, Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Civiel Recht, Kind-Ouder-dossiers, Onafhankelijk Toezicht, Trias Politica, Vervreemdingssyndroom, Waarheidsvinding

– Arnhem – Netherlands – In the district of Gelderland a child-judge proudly tells she takes care of a foster child. It’s a documentary. A film crew is allowed to see some parts of her hidden work. That’s better for children she tells. We have to add: although there hasn’t been scientific or reasonable proof for the need of this secrecy. Youtube and Google will lead you to the documentary.

The judge, Mrs. mr Weijers van der Marck, turns out not to have any hesitation to cut contacts between children and their fathers. Even when it turns out mothers have an alibi for allegations because they prepare departure to a foreign country. Even when she can conclude herself a mother has deceived her by assuring her that she wasn’t preparing an emigration with her children. We as law-activists have all the written facts. This judge even cuts contacts between a father and his children, although the judge not even knows were the children are. The mother isn’t in court but abroad at the moment the judge does her investigation and rules her rule.

Yes. Fathers even get a civil order that they should stop having every kind of contact with their children. Even when they are not even charged with any wrong doing. Nowadays there is no way for fathers not to pay for their children, and that’s OK, of course. But on the other hand judges deny to implement the Dutch laws. The law says that it’s default that mother and father share their parental duties and “rights” likewise.

International organizations have confronted the Netherlands with a long existing illegal habit to use real “secret courts” for some subjects. In dutch: achter gesloten deuren. For example fiscal affairs and affairs about family and child matters. This is one of the reasons the “horror justice” could be kept secret for such a long time. Journalists, Quality Auditors, interested family and friends, they are not allowed to get the questions to the judge that parties in a procedure make. They are not allowed to see or hear the process of analyzing and weighing “facts” that the judge leads to his (very often her) final ruling. It’s nearly impossible for them to get the result from the legal process. Only procedure-results that have big attention in society are anonymized and publicized for a broader audience.

We would be very glad to have made some mistakes (cynical). We would be even more glad to correct them.

Without any parliamentary or civil control it’s allowed to judges to take children away from parents with manipulated, imaginary “proof of misconduct”. One unproven source (e.g. a complaining mother) is enough to hold away children from a father. For several years or even a complete childhood!

It turns out that judges even start to take care for children they “stole from parents” first. They become foster parents for children they steal themselves. Please convince us that this isn’t truth. This is exactly the same that happened to the children of the murdered opposition of the junta in Argentina under dictator Videla. People within the government and administration showed their “humanity” by taking care of children with “incapable parents”. Bureaucratic for … murdered. That they had their part in guilt for murdering fathers (and mothers!) they didn’t dare to tell. It resembles the illegal trade in Ethiopia in stolen children that were adopted in the West. A lot of people and organizations made nice profits by real selling of stolen children. At the end of the line some innocent (?!) people that wanted to care for those children became foster parents. African governments are trying to repatriate some of these stolen children.

Please, start with some fact finding. We know … our judges simply deny. Even written! Even in front of gathered journalists. They did the same after the Second World War. They denied and we should have trust in them. We liked to have. We liked to trust in a fairy tail of better people. Nobody can show what correctional actions were undertaken against nazified judges and their products during the German Occupation of the Netherlands. We have to assume … nearly nothing has been done to undo juridical wrong doing. A very despicable argument was used. Jewish judges were often overrepresented in the total population of judges. It had been a Jewish judge in the highest Dutch court that had been removed by the Germans … even after remarkable collaboration between him and the Germans. Afterwards several lower ranked Jewish judges were removed and brought to several concentration camps. Lots of them finally killed. The Non-Jewish majority in the legal system that was left after the war, seemed to misuse the argument of Jewish sacrifices. The “system” had made it’s sacrifices and focus should be on the future. History was history. Let’s not bother with cleaning up and removing “wrong” judges. This kind of reasoning is exactly the same of convicting and disqualifying fathers with their own sacrifices and “punishments”. Don’t talk about children’s rights and fathers role in it. It should be clear that there are fathers killing their children. Did the reader compare that figure to the number of killed children by mothers? He would be astonished.

A standard way of behaving of the Youth Care and Juridical System is: blaming fathers for the punishments they get from the system itself. Contact with children is lessened or even cut of, fathers get feeling insecure and depressive (who wouldn’t). Depressive might according to “professionals” lead to suicide. Fathers sometimes get more angry and frustrated. Depression, anger, frustration … really is suspected to lead to homicide and suicide. So … take away the children completely. This is really standard in the Netherlands. Simply ask fathers to react on internet-messages. And simply ask our editors and you will be provided by tens … even by hundreds of cases. Somebody who writes the above and rereads, will be questioning his own mental well being. This can’t be truth. But it is.

The normal habit in family tragedies like the one of Julian, Ruben and Jeroen, would have been: blame the father! Case closed. To many people have heard and seen what really happened in this case. For to many people it’s clear … the perpetrator … plays victim.

Stop this play.

How many proofs do we have to suffer … to convince that judges really can’t control themselves?

A system that helps making false allegations about fathers being:
– mistreating their children
– sexual abusing children and partners
– stalking their ex-partners (when they have to get from and bring their children to the mother)

… being suspected of having suicidal thoughts …

is a real criminal system.

It’s really driving fathers into suicide. A system that makes it’s own truth.
Murdering fathers and letting them dig their own graves first.

A system that’s there for it’s own sake. Even assuring criminal income and profit to many people and organizations.
Not for the sake of children.
Not for the sake of fathers.
Not for the sake of family and society in general.

Sometimes perpetrators get names. As victims do. Sometimes they are remembered for ever and around the world. Sometimes they change roles after better reading and rereading. In this case mother Iris van der Schuit asked for sympathy as a mother in deep grief. She doesn’t mention the killed father, she doesn’t mention his family. She was only occupied with having to have her children as exclusive possession with not having to share them with her ex-partner, the father of Ruben en Julian van der Schuit. Pure selfishness. Now she has nothing. We don’t agree to this deed of Jeroen Denis. But we can understand his desperation. Sometimes the perpetrator is victim and the victim … might be the real perpetrator.

How many more avoidable family tragedies we can stand ?

Please Dutch Government
Please Dutch Parliament
Please European Parliament
Please United Nations

… do something.

Familie Jeroen Denis spreekt dank uit voor steun. Meer en meer twijfel over rol van Iris van der Schuit. Oplopende tijd om uw reacties te beantwoorden.

2013/05/17 in Achter gesloten Deuren, Civiel Recht, Deskundigen, Kind-Ouder-dossiers, Onafhankelijk Toezicht, Waarheidsvinding

de redactie

De redactie van deze site wil zich niet neerzetten als de spreekbuis voor de familie van Jeroen Denis. Graag zouden we de reacties via e-mail allemaal aan u op korte termijn 1 op 1 willen beantwoorden. Bij deze enorme aantallen van berichten gaat dat niet lukken.

Er is tot nu maar een paar keer kort contact geweest met de familie van Jeroen. Die contacten waren echter zeer intens en zeer informatief. En helaas zeer veel herkenning van wat er “standaard” gebeurt.

De familie (van Jeroen) is beloofd om alle betrokkenen die via deze site van meeleven met de familie van Jeroen hebben getuigd de dank van de familie over te brengen. De familie en de vriendin van Jeroen zijn lamgeslagen en niet tot veel contact in staat. Dat terwijl heel Nederland bereid is om de moeder van de broertjes, Julian en Ruben, te ondersteunen. Het ene ondersteuningsinitiatief na het andere.

Zelfs de burgemeester van Zeist spreekt met geen woord over het verdriet van de opa en oma “van de andere kant”. Schande!

Enkele dagen geleden gaf de familie aan nog over diverse dingen te willen nadenken. Mogelijk wenst de familie ook bij de uitvaart van Jeroen volledig met rust gelaten te worden. Duidelijk is dat de familie zich enorm in de steek gelaten voelt.

We kunnen niet anders doen dan te herhalen. We wensen u als familie en betrokkenen allemaal heel veel sterkte. Vanzelfsprekend wensen we ook moeder Iris van der Schuit en haar familie alle sterkte met het hanteren van angst en verdriet. Dat neemt niet weg dat we Iris en andere betrokkenen op de meest indringend mogelijke manier willen confronteren met het misdrijf dat zij blijken te hebben gepleegd. Dat opzettelijke kind-ouder-vervreemding een misdrijf is, is bij veel mensen een beetje weggezakt. Helaas is er deze gruwelijke zaak voor nodig om dat weer meer onder de aandacht te krijgen.

Hier is geen sprake van een vechtscheiding. Het is een eenzijdige actie van de moeder geweest om de vader bij zijn kinderen weg te gaan houden. Met een dodelijke afloop voor … Graag zouden we ons als redactie van iets anders hebben laten overtuigen. Wij dragen bijna alle moeders op handen, maar we moeten helaas uitzonderingen maken. Net zo goed dat er ook vaders zijn die niet deugen. We vragen iedereen die feiten kan aandragen die het verzoek aan de rechter van Iris ondersteunen en rechtvaardigen die feiten te overleggen.

Het moet duidelijk zijn dat hier sprake is van een strafzaak. Formeel is zelfdoding niet strafbaar meer, maar daarnaast zal vanaf begin deze week gesproken kunnen worden van ontrekking aan het ouderlijk gezag door een onbekende (ontvoering). Art. 279 Sr.

De term vechtscheiding wordt opvallend vaak als eerste door BJZ (en Raad voor de Kinderbescherming) en Justitie gebruikt. Het geeft hen een gemakkelijke basis om zelf uit de wind te blijven en op voorhand op te kunnen schalen naar maximale inmenging en maximale dwang. De statistiek zegt: meestal maximale dwang richting vaders. Of zijn we de Dwaze Vaders en Fathers for Justice ondertussen vergeten? Deden deze vaders het voor hun kinderen of alleen voor zichzelf?

Graag brengen we ook onder de aandacht dat de familie van Jeroen is onderworpen aan diverse onderzoekshandelingen en beslagen van bijvoorbeeld computers. Aan de kant van de moeder en haar familie hebben we nog niets vernomen. Dat moet ons ook bevreemden.

Graag zouden we ook in contact komen met Iris van der Schuit en haar familie. In het bijzonder wordt er ook meer en meer gesproken over de polariserende rol van de vader van Iris. Als dat allemaal geruchten zouden zijn, laat het ons alstublieft snel weten. Graag zouden we haar gelegenheid tot weerwoord willen bieden. Liefst zouden we onze standpunten volledig willen herzien. Nog liever zagen we de kinderen gezond weer terug.

slachtoffersjustitie.nl

 

 

Ruben, Julian en Jeroen Denis. Kinderrechter, BJZ en ex-partner maken weer 3 nieuwe slachtoffers. Wie kwam er op voor Julian en Ruben van der Schuit? Fijn als je moeder, Iris van der Schuit, je je vader niet gunt.

2013/05/10 in Achter gesloten Deuren, Civiel Recht, Deskundigen, Kind-Ouder-dossiers, Onafhankelijk Toezicht

een redacteur

Het wordt tijd dat we met elkaar (mannen en vrouwen) voor vaders op gaan komen. Weer een oma en een nieuwe vriendin slachtoffer van bizar kindonvriendelijk kudde-gedrag. Weer een vader de dood in gedreven. Hoe lang gaat dit door?

De jeugdzorg (net als de politie) creeert steeds haar eigen gelijk. Ze doen dingen om een vader radeloos te maken. Vervolgens constateren ze dat de vader minder geschikt is om voor kinderen te zorgen, omdat hij radeloos en/of depressief is. Ofwel reden voor politie en jeugdzorg om in actie te komen. “Kijk ons eens voortvarend de zaken oppakken!”, wil men dan als beeld scheppen. Wij als redactie hebben ook diverse voorbeelden van de dood in gedreven moeders! Maar moeders die werkelijk suicide plegen zijn zeldzamer, is ons beeld.

Politie en jeugdzorg maken zich voortdurend schuldig aan het criminaliseren van mannen. Aan de andere kant proberen ze zaken die ze niet denken op te kunnen lossen, dood te zwijgen of te bagatelliseren. Er zijn geen problemen … en als ze er wel zijn dan komt het door boeven … ofwel (bijna altijd) mannen.

In een bij onze site bekend persoonlijk geval maakte Jeugdzorg Apeldoorn het zo bont dat ze achter de rug van een vader om, naar zijn moeder belden, dat ze zich zorgen om hem maakten. De betreffende moeder heeft dus toen inderdaad een vraag als antwoord teruggegeven. Zij gaf als antwoord: “Waarom hebben jullie mijn zoon dan met leugens en onwil zo radeloos gemaakt?” Toen werd het stil en liet de gezinsvoogd niets meer van zich horen.

De betreffende vader is zijn ouderlijk gezag ontnomen op voordracht van BJZ. Binnen een week is moeder naar het buitenland vertrokken om zich te herenigen met haar nieuwe echtgenoot. De kinderen mochten niet eens afscheid nemen van vader en niet van het grootste deel van hun familie. Dat de kinderrechter op zitting door de moeder was voorgelogen over het voornemen om naar het buitenland te vertrekken met de kinderen, boeide de kinderrechter totaal niet. Op een volgende zitting meldde BJZ zelfs … ja … wij waren wel op de hoogte. Vader heeft zijn kinderen al meer dan een jaar niet gezien. Hij weet alleen dat ze in het buitenland zijn, maar niet waar.

BJZ onpartijdig? BJZ komt ook voor de kind-vader-belangen op? De wetgever heeft ondertussen duidelijk in de wet opgenomen dat BJZ en kinderrechter ook voor het kind-vader-contact op moeten komen. De praktijk is echter dat de rechter de wet aan zijn laars lapt en blindelings de leugens van BJZ opvolgt. BJZ vindt het om heel veel redenen veel gemakkelijker om erin mee te gaan dat moeders de uiteindelijke baas over kinderen moeten kunnen zijn. Er zijn ons uitzonderingen bekend, ja. Dan zitten er vaak automatismen achter dat moeder al eerder kinderen uit huis geplaatst heeft zien worden, zich prostitueert, drugs gebruikt of b.v. bekend is met een behandeling voor een geestelijke stoornis. Een aantal academici bijt al een groot aantal jaren zijn tanden stuk op de vraag hoe het toch kan dat BJZ en Raad voor de Kinderbescherming zo gemakkelijk van leugens en onkunde gebruik maken. Voor “normale” mensen is dat niet te bevatten. Dat er zoveel gelogen wordt is volstrekt ongeloofwaardig. Maar helaas … het is waar. Een steeds groter deel van Nederland weet ook dat de Jeugdzorg volstrekt ziek is. De verantwoordelijke provinciale politiek heeft haar controle taak totaal niet uitgeoefend. Het is de vraag of het na de transitie van de jeugdzorg naar de gemeenten snel beter zal worden. De meeste gemeenteraden blijken ook niet toegerust om een goede controle uit te voeren. Veel van de discussies rond de kwaliteit van jeugdzorg zullen straks ogenblikkelijk worden dood geslagen met: “Ja dat was vroeger, de situatie is nu totaal anders. Laten we toch naar verbetering in de toekomst kijken en niet meer naar de oude koeien.” Ofwel de crimineel ondeskundige jeugdzorgers en gelieerde kinderrechters blijven gewoon zitten.

In onze beleving zitten er verantwoordelijke “ratten” achter het in de dood drijven van Jeroen Denis. Die mensen zouden ter verantwoording geroepen moeten worden. Blijkbaar heeft Iris van der Schuit niet voor het belang van haar kinderen op willen komen. Het belang was dat de kinderen hun vader in hun leven wilden houden. Iris is absoluut medeschuldig aan de dood van Jeroen. Indirect … dat is heel hard gesteld … is ze medeschuldig … aan wat haar kinderen is overkomen. Het is zeer onfris dat zij zich zo gemakkelijk in de onschuldige slachtoffer rol probeert te manoevreren. Het is haar verzoek aan de rechtbank geweest om Jeroen minder zorg aan zijn kinderen te laten geven! BJZ blijkt daar moeders steeds blind te ondersteunen !!! Sterker nog. BJZ ziet er vaak een belang in om moeder daarin aan te moedigen. Daarmee wordt de zorgverlening namelijk overzichtelijker en hoeft door de jeugdhulpverlener nog maar met 1 ouder zaken te worden gedaan.

In onze beleving is Iris van der Schuit inderdaad ook slachtoffer in de zin dat ze zich op heeft laten jutten door de jeugdzorg en haar omgeving. Met zeer dramatische gevolgen. Onze ervaring leert dat wanneer moeders niet door derden zo worden “gesteund” ze anders handelen. Dan blijkt een moeder haar ex-partner als vader nog dingen te blijven gunnen. Juist omdat ze dat haar kinderen gunt.

Het is zeker zo dat je kan stellen dat Jeugdzorg en kinderrechter ouders de dood in drijft.

Het is belangrijk om te benadrukken dat de meerderheid van kindermishandelingen en een zeer groot aandeel van de kinderdodingen op naam komen van moeders! Het algemene gevoel is dat mannen steeds de daders zijn. Dat is volgens de statistieken absoluut onjuist.

Kinderen zijn hier steeds het slachtoffer… ook vooral slachtoffer van Justitie.
Nu dus … Ruben en Julian.

Ps:
De redactie probeert in contact te komen met ouders en familie van Jeroen.
Wij vinden het schandalig dat hij in de reguliere media al niet meer bestaat en liefst verder onbesproken wordt gelaten. Laat iemand even een e-mail sturen naar justitieslachtoffers@gmail.com. Wij denken wel veel aan Jeroen en zijn familie! Voor hen is er sowieso een dubbel gemis. Wat er ook gebeurt … verder contact met hun kleinkinderen zal hen niet gegund worden. Ook als de kinderen nog leven zal moeder en (op voordracht van) jeugdzorg dat niet in het belang van de rust van de kinderen achten.
Helaas: dat blijkt standaard protocol !!

Vaststellen zelftoegebracht belagingstrauma (selfinflicted threat trauma)

2013/04/18 in Civiel Recht, Psychische Mishandeling

een verslaggever

Het was aangrijpend om (bijna) live getuige te zijn van “shell shock” bij een kind. Het gebeurde vannacht bij de ontploffing van een kunstmestfabriek in Texas. Blijkbaar was men daar het slachtoffer geworden van een hoop “niet te voorkomen” toevalligheden. Een brand bij een opslag van ammoniumnitraat (kunstmest) had tot een explosie geleid. Wat betreft keten-problemen zou daar op zich een heleboel meer over te zeggen zijn.

Ik noem het als inleiding om het als duidelijk voorbeeld van onmiddelijke mentale traumatisering te geven. Getraumatiseerd raken is tot op zekere hoogte onderdeel van een hanteer-mechanisme, van overlevingstactiek en overlevingsstrategie. Door de harde knal was het jongetje even doof en gedesoriënteerd. Hij raakte in volledige paniek. Zijn vader raakte in een onmiddellijke “flee response”. Aangezien hij de brand met zijn telefoon aan het filmen was, had hij een getemperde reactie. Tot op zekere hoogte was hij niet volledig verrast.

Vandaag constateerde ik op een aantal momenten ontbrekend ketenmanagement met dodelijke gevolgen. En ja de hoogste in rang behoort voor mismanagement daarvoor uiteindelijk de verantwoordelijkheid te dragen en te nemen. Dat is tenminste sinds eeuwen de benadering van het leiden van complexe sociale samenwerkingshandelingen. Het begint nu ondertussen steeds meer mensen op te vallen dat in alle landen van de wereld het ministerie van justitie voor zichzelf een status aparte ziet. Het Noord Nederlandse en het Zuid Nederlandse ministerie van Justitie zijn geen uitzondering. Ook in Belgie wordt er geworsteld met de strijd tussen democratie, rechterstheocratie, terreur van ambtelijke onverschilligheid, onwetenheid, onkunde en onwil. Met name de verantwoordelijke rechters … weten wederom buiten de discussie te blijven. Een prestatie van formaat.
(1) in Belgie de zaak van Jonathan Jacob; in zijn cel doodgeslagen door een doorgedraaide “politie-knokploeg” die “volgens het boekje” had gehandeld. Ambtelijke valsheid in geschrifte en corruptie om verkeerd handelen toe te dekken. De Nederlandse televisie besteedde ook vandaag aandacht aan deze zaak.
(2) moeders blijken op grote schaal kinderen te ontvoeren naar het buitenland; de enkele vader die het doet, schept een onjuist beeld dat we veel liever willen zien: vaders zijn agressief en zullen kinderen vast ontvoeren. De Volkskrant publiceerde er vandaag over.
(3) de zaak Dolmatov, waarom Teeven zou moeten vertrekken; inderdaad hij vond dat hij er weinig aan kon doen. Hij heeft er blijkbaar inderdaad weinig aan gedaan om te voorkomen wat hij had kunnen voorkomen. De ombudsman had het hem midden 2012 notabene op een presenteerblaadje aangerijkt. Feitelijk zijn al eerder 2 andere bewindslieden op het zelfde “keten-dossier” heengezonden, waaronder minister Donner.
(4) de moeder van de omgebrachte Wassenaarse jongen, Anass, die op extreme wijze Nederlandse onderzoekers bij haar ex, de vader probeert weg te houden. Gedrag dat helaas slechts enkele deskundigen snel menen te kunnen vaststellen. De moeder van Anass heeft gedrag dat sterk overeen komt met moeders die kinderen als hun exclusieve bezit zien, en zonder wroeging een kind ook mee naar hun buitenland denken te kunnen meenemen, met achterlating van de vader. Een vader die teruggaat naar zijn vaderland of daar blijft, verspeelt voor deze moeders vanzelfsprekend ieder recht op zorg voor zijn levende kind. Zelfs … ieder recht op zorg voor zijn overleden kind.

“Natuurlijk” was niet de vader van Jonathan Jacob slachtoffer van overheidfalen. De moeder van Dolmatov evenmin. De moeder van Jonathan kreeg wel degelijk een rol, hoewel zelfs minder dan van een figurante. Mogelijk had ze daar zelf voor gekozen, dat kan zijn. Ze werd slechts eenmaal door de vader genoemd. Jammer vind ik dat wel. Dolmatov zal geen vader hebben die om hem rouwde, want die werd niet eens ergens genoemd. De brief van moeder Dolmatov aan Beatrix kreeg ruim aandacht.

Is het raar dat de vader van Jonathan Jacob zegt het vertrouwen in Justitie en Politie volledig te zijn verloren? Ik wil de lezers van harte aanraden om de uitzending van De Vijfde Dag van de EO van 17 april zelf ook eens te bekijken. Het pijnlijke is dat overmatig politiegeweld bij aanhouding en bij verblijf in de cel ook in Nederland een verzwegen reuzen-probleem is. Maar … reuzen zijn bijna altijd mannen. Mannen zijn altijd potentiëel agressief. Dus mannen vragen om zo’n behandeling. Tenminste … de politie doet weinig moeite om dat vooroordeel te ontkrachten of te weerleggen. De politie en justitie vinden het reuze handig dat dit vooroordeel makkelijk in stand wordt gehouden. Als je als Nederlandse man groot bent … heeft dat dus niet altijd voordelen. Als je als vader … man bent … en groot, blijkt dat ook regelmatig een ongelukkige combinatie.

Voor de beschouwing waar het nu om moet gaan, wil ik niet verder op het 3e voorbeeld ingaan. De zaak Dolmatov is minder een goed direct voorbeeld voor problemen rond een belagingstrauma. Op sociaal groepsniveau is het weer zeker als een goed voorbeeld te hanteren van hoe een groep in een circulair proces kan komen van een waarheid maken die geen waarheid is. Gebaseerd op het conformiteitsbeginsel werkend in een grote groep. Al schrijvend stel ik mijn eigen standpunt al meer en meer ter discussie. Het gevoel van belaagd te worden was natuurlijk voor Dolmatov objectief bewijsbaar en zeer omvangrijk, zeer logisch.

Waarnemen, leidinggeven en proportioneel reageren is niet altijd een van nature al aanwezige vaardigheid voor politie-functionarissen. Laten we voorop stellen dat zij daar toch vaak al beter in zijn dan niet getrainde burgers. Naarmate de politie daarin beter slaagt, is haar professionaliteit op een hoger niveau. Er is dus een volstrekte vanzelfsprekenheid dat ook de politie deze vaardigheden met veel opleidingsinspanningen probeert te verbeteren.

Een goede “belagingstaxatie” is ook het cruciale probleem in de “line of command” binnen het leger en binnen de politie, maar ook binnen de jeugdzorgketen en de vreemdelingenketen.

Als in de uitvoering onderin de bevelsstructuur men al te automatisch bevelen opvolgt en steeds naar “worst case scenario’s” wenst te vertalen, onstaan er onherroepelijk problemen.

In het optreden van het politie-arrestatie-team in de cel van de Belgische Jonathan Jacob was het helder. De groep werd niet duidelijk geleid en “maakte elkaar” door het eigen gedrag wijs dat er ingeslagen moest worden op een bedreigend monster. Een heel pijnlijk “praktijk experiment” tot wat conformiteitsbeginsel (Asch), groepsloyaliteit en strafbereidheid (Milgram) kan leiden. Er bleek geen leider te zijn die afdwong dat eerst de redelijkheid van een vermeend bevel werd getoetst. Eerst waarnemen, de toestand beoordelen en vervolgens de mogelijkheid beoordelen van de vertaling van een abstracte instructie (bevel) naar operationeel handelen. Het moeten vaststellen dat die vertaling onmogelijk is, is wel degelijk ook een opgevolgd bevel. Precies daar wordt door velen een hoop verwarring geschapen. Angst om de positie leidt tot een hoop leugen en corruptie in groepsprocessen.

Bij de voorbeelden (2) en (4) neemt het ontbreken van leiderschap en opleggen van “herbezinning” ook een centrale plaats in.

Zodra een moeder weet dat zij “in het belang van de kinderen” iets doet dat weerstand bij de vader oproept, maakt zij zich vanzelf zorgen over de reactie van de betreffende vader. Een moeder die voor extreme “diefstal” van haar ex en zeer zware “valse beschuldigingen” kiest, vermoedt op zijn minst dat dat weerstand bij haar ex-partner kan oproepen. Het is waar dat vaak een aanmoediging tot “onjuist gedrag” vanuit de omgeving rond de betreffende moeder kan worden gezien.

Het is een cirkelvormig (circulair) proces. De moeder uit angst, zij ontvangt vervolgens bevestiging en medelijden voor haar gedrag en de moeder wordt nog sterker aangemoedigt om weerstand bij de vader te gaan creëren. Bijna nooit wordt er op de moeder gestuurd, dat zij het ontstaan van weerstand bij haar ex-man beter kan voorkomen. Waarom houdt zij de kinderen bij hun vader weg? Waarom gaat zij accoord met het financieel te gronde laten richten van een ex-partner. Laat duidelijk zijn: er zijn ook mannen die hun ex-vrouwen diskwalificeren en soms zelfs criminaliseren. Helaas is de situatie in het algemeen zo dat het voor vrouwen veel eenvoudiger blijkt om in een slachtoffer rol te gaan zitten. Laat ten slotte ook duidelijk zijn dat er situaties zijn waarin mannen dader zijn van geweld of seksueel ontoelaatbaar gedrag.

Het leiderschap om de vicieuze cirkel bij de moeder te gaan doorbreken, ontbreekt op dit moment in onze samenleving. Terecht kan de moeder zichzelf beschouwen als een slachtoffer van een proces. Maar … wel een proces dat zij zelf in gang heeft gezet.

We zijn erg makkelijk in het aanmoedigen van anderen “om hun gelijk” te gaan halen. Zolang we daar zelf maar geen last van hebben.

Maar wie denkt er nu aan het belang van onze kinderen?

Jonathan Jacob, wordt gemist door zijn ouders.

De door (overwegend) moeders ontvoederde kinderen, missen hun vaders. Tegelijkertijd zeggen deze moeders te gronde te gaan aan angst.

Waarom wil de moeder van Anass de vader van Anass, zijn eigen zoon ontzeggen?
Zelfs nu Anass niet meer onder ons is?

Waarom is er niemand professioneel of gewoon betrokken, die anderen tot de orde durft te roepen?

Ja meneer Teeven. Als de ambtenaren het gedaan hebben, … moet u aftreden. Voor velen is dat onbegrijpelijk, maar dat is het wezen van zelf “schone handen hebben” en politiek verantwoordelijk zijn. Als u blijft zitten, bent u dan bereid om ambtenaren ermee te confronteren dat ze zich niet aan wet- en regelgeving hebben gehouden. Dat ze onverschillig, onprofessioneel en onrechtmatig hebben gehandeld. Uw specialiteit: dat ze in georganiseerde vereniging zich hebben schuldig gemaakt aan dood door schuld? Ik mag aannemen dat van doodslag of moord geen sprake kan zijn geweest. In het geval van Jonathan Jacob was tenminste sprake van doodslag.

Waarom … omdat u zich geen leider getoont heeft. U heeft het criminaliseren van mensen tot uw core business gemaakt. U was geen crime fighter die kan laten zien dat een hij officier van justitie was die ook werkelijk probeerde de “ontlastende stukken” voor de verdachte in zijn dossier bij de rechter te krijgen.

Ik daag u uit om van de bovenstaande stelling het tegendeel te bewijzen. Toont u ons eens een zaak dat u trots was dat u een verdachte niet veroordeeld heeft gekregen?

Wanneer krijgen we eens een minister en staatssecretaris die het inlevingsvermogen van geinterneerde leiders kunnen paren aan strenge, rechtvaardige toepassing van de wet? Het waren niet de 60-er jaren die tot wijsheid bij de magistraten leidde. Het was meer de internering van vele vooraanstaande Nederlandse leiders en notabelen in Vught.

Meneer Teeven, ik wens u toe om eens te mogen ervaren wat het is om valselijk van iets beschuldigd te worden. Als uw “straf” wens ik u volledige rehabilitatie.

Verdere studie van “threat trauma” confronteerde mij met Google-humor. Google wilde mij doen geloven dat het waarschijnlijker was dat behandeling (treat) en trauma bij elkaar horen. Ik bedoel maar. Het belagingstrauma blijkt nog nauwelijks onderwerp van wetenschappelijke studie te zijn. Mogelijk heet het anders. Dus aan de lezer om mij als auteur op een beter spoor te zetten.

In mijn naïviteit veronderstelde ik dat we toe konden zijn aan het objectief vaststellen van zelfgeindiceerd belagingstrauma. Helaas, er is nauwelijks wetenschappelijk consensus over het maken van van onderscheid tussen bedreiging en trauma. Laat staan consensus over trauma door korte of langere bedreiging.

Alleen de ervaringsdeskundigen van bedreiging en valse beschuldiging weten wat ze zich voor kunnen stellen bij zelfgeindiceerde belagingstrauma’s. Aleen zij kennen het PTSS ziektebeeld meer van de andere kant. Zij werden op gruwelijke wijze geconfronteerd met ex-communicatie. Ik verzeker de lezer, dat dat zeer sterk traumatiserend is. Dat weet de katholieke kerk al vele eeuwen. Alleen … momenteel werkt een ban-vloek averechts. De gemeenschap (groep) is al zo klein geworden, dat het bijna als een welkom argument wordt ervaren om de kerk te kunnen verlaten. Niet alleen de katholieke kerk is vaardig met valsheid in geschrifte. Helaas ontmoeten we bij justitie-ambtenaren ook veel vaardige mensen. Hoe lang laten we dat ongestoord doorgaan?

In een aantal gevallen doen we zelfgeindiceerd belagingstrauma onmiddellijk af als “toneelspel”. Vervolgens blijkt daarna een wonderbaarlijke genezing te kunnen plaatsvinden.

Wanneer staat er eens een goede toneelrecensent op?
Eentje die ook nog weet gelezen te worden?

Anders dan de lezer misschien ondertussen verondersteld, ben ik als auteur zeker van mening dat belagingstrauma als een zinvol mentaal ziektebeeld kan worden onderscheiden. Wel heb ik de indruk dat het goed inpasbaar is in de al bestaande kennis rond PTSS (PTSS/D = Post Traumatic Stress Sydrom/ Disorder). Ik kom dan echter in een bijna niet te onderdrukken verleiding om iets te gaan zeggen over de deskundigen. En iets te zeggen over het lobyistenhandboek “DSM 5”. En nee dan bedoel ik niet een handboek om lobyist te worden of te blijven. Als psychiaters en psychologen zelf een te duidelijke stem van de farmaceutische industrie horen, wie ben ik dan om dat ter discussie te stellen? Pijnlijk, pijnlijk … om dan te moeten onderkennen dat het in het geval van Jonathan Jacob … ging om misbruik van een medicijn, amfetamine. Je gaat als gewone burger op deze manier bijna geloven in complexe samenzweringstheorieën. Helaas … of is het gelukkig(?) … gaat het hier om veel eenvoudiger menselijk gedrag en leiding geven daaraan. Het gaat steeds om proberen te laten herhalen dat je hetzelfde waarneemt als dat wat een ander zegt waar te nemen. Met een “vies” woord heet dat wetenschap. Zo simpel is het.

Wij leren langzaam, we weten ondertussen dat het niet raadzaam is om in een woonwijk veel vuurwerk op te slaan. Kunnen we kinderen andere “shelll shocks” misschien besparen?

Gepest in de Zorg. Volhouden om Kwaliteitsonderzoek te doen.

2013/02/20 in 200 Jaar Ongewijzigd, Advocatuur, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Beperking Toegang Recht, Civiel Recht, Deskundigen

Er blijkt bij hulpverleningsorganisaties en zorgverleningsorganisaties in het algemeen een schijnopenheid te zijn. Zogenaamd vindt men het belangrijk om klantvriendelijk en open met vragen en klachten om te willen gaan.

Recent bleek mij door afstemming met klokkenluiders in de geestelijkgehandicaptenzorg dat de wijze van pesten van clienten en zorgers van clienten vrijwel identiek is als de wijze van pesten in de jeugdzorg. Er zijn zelfs al aanwijzingen dat in de ouderenzorg en geestelijke gezondheidszorg voor volwassenen hetzelfde te zien is. Tot mijn grote ontsteltenis blijkt de wijze van ketencorrumpering in de tbs-inrichtingen en penitentiaire inrichtingen vrijwel identiek te verlopen. De bureacratische ongevoelige, routinematige goedkeuring van tbs-verlengingsverzoeken door de rechter, blijkt een exact evenbeeld van de bizarre, routinematige goedkeuring van verzoeken voor verlenging van OTS. Het grote verschil bij de OTS voor jeugdigen is dat de initiele toekenning ook een routineuse, kritiekloze handeling is van de rechter. Vele studenten in HBO en WO-onderwijs zien hier meteen de getoonde video van Milgram. Als we ons niet te veel met een slachtoffer hoeven te identificeren, dan zijn we bijna zonder uitzondering allemaal in staat tot het toebrengen van dodelijk letsel. We praten meer goed naarmate er meer mede-pesters in onze groep hetzelfde zeggen en doen (Asch).

Toen ik de voormalige president van de rechtbank Zutphen over waarheidsvinding en de eindverantwoordelijkheid van de kinderrechter interviewde kwam mr. G. Vrieze met het argument van de “lijdelijke rechter in het civiel recht”. Op dit moment staat dat zelfs op de site rechtspraak.nl. Deze site blijkt ook oorspronkelijk erg veel het geesteskind van Vrieze te zijn geweest. Eerlijk is eerlijk, daarvoor wil ik persoonlijk Vrieze heel veel lof toezwaaien.

Maar het verhaal van de “lijdelijke rechter” klopt totaal niet. Het is waar dat de rechter niet mag weigeren om recht te spreken. Ook al vind een rechter een wet onuitvoerbaar, hij moet een uitspraak over de voorgelegde rechtsvraag doen. Zoals eerder beschreven, heeft hij een noodprocedure waarbij hij jurisprudentie mag creeren of mag volgen om tot een uitspraak te komen.

Met “lijdelijke rechter” wordt bedoeld dat het aan de partijen is om (al dan niet via een verplichte advocaat) de werkelijkheid bij de rechter onder de aandacht te brengen. Belangrijk in een college van Vrieze was: iedere partij dient gelijke toegang tot de rechter te hebben. Daar houdt Vrieze zich dus bewust weer geheel van de domme. Hij probeert eraan voorbij te gaan dat in de jeugdzorg de Raad voor de Kinderbescherming en BJZ steeds een 24-uurs toegang tot de kinderrechter hebben. Niets gelijke toegang dus. In de sfeer van TBS en penitentiare inrichtingen is er ook een 24-uurs toegang tot de rechter via het OM. Ook daar weer niet een gelijke toegang tot de rechter.

Het OM heeft directe toegang tot een rechter-commissaris, maar een verdachte of veroordeelde niet. De rechter-commissaris heeft geheime gesprekken met politie-functionarissen. De rechter-commissaris kan onderzoeken zo inrichten als het hem goed dunkt. Hij mag er zo lang over doen als hij wil. Hij mag het zo lang laten liggen als hij wil. Hij mag er de personenen in betrekken die hij wil. Het wordt een verdachte of veroordeelde niet toegestaan om bij een verhoor van een politiefunctionaris aanwezig te zijn. Als hij geluk heeft, is zijn advocaat bij een verhoor of andere onderzoekshandeling aanwezig. Advocaten blijken daar allerlei diensten gewoon simpelweg te kunnen weigeren. Advocaten weten heel goed dat de Orde van Advocaten bij klachten daarover zich feitelijk niet in de zaak wil gaan verdiepen. Met een schitterend eufemistisch woord voor “niet de zaak inhoudelijk willen bekijken”, noemt men dat: marginaal toetsen. Dhr. mr. Hoeksema heeft hierover al het nodige aan het parlement gerapporteerd. Over gelijke toegang tot de rechter gesproken. De rechter-commissaris stelt zijn onderzoeksbevindingen in de mij bekende gevallen niet eens aan de verdachte of veroordeelde (of diens advocaat) in afschrift ter beschikking. Alleen de collegiale rechter die in de hoofd-procedure heeft te oordelen, krijgt de bevindingen.

Ofwel advocaten kunnen hun gang gaan. Kan je disfunctioneren van advocaten dan aan de rechter voorleggen? In theorie ja. Maar ik beschik persoonlijk over een concrete procedure bij de kantonrechter, waarin de rechter “niets doen en niet communiceren (tussen advocaat en zijn client)” goedkeurt. Betreffende rechter keurde zelfs de hoogte van de declaratie goed waarin meer dan 24 uren in een etmaal werden gedeclareerd. Ik kende alleen het grapje onder advocaten. Dat een rechter dit ook werkelijk zou besluiten, had ik natuurlijk uitgesloten. Dat alles dus in het kader van de “lijdelijke rechter” die zich niet al te druk mag maken om actief op zoek te gaan naar de waarheid. Het aantal beschikkingen van procespartijen waar al op basis van oppervlakkige studie bepaald kan worden dat het civiele dwalingen zijn, is enorm. Heel veel partijen gaan niet in beroep in verband met gebrek aan vertrouwen of in verband met het ontbreken van de middelen daarvoor. Hoogleraren die studenten werkelijke beschikkingen laten nalopen op juistheid komen tot schokkende bevindingen.

Zodra iemand met een verweer gaat komen dat iedereen weer een eigen waarheid kan hebben, is de werkelijke reden meestal dat de echte argumenten tekort schieten. Dat is een argumentatie voor een gelovige dat God toch echt zou kunnen bestaan, hoewel we nooit harde bewijzen te zien krijgen als we erom vragen. Het is het argument van wetenschappers die geen hard, empirisch onderzoek op basis van herhaalbare waarnemeningen kunnen doen. Dhr. Stapel, andere sociaal-psychologen en andere gedragswetenschappers neigen wel eens tot dit argument. Beta-wetenschappers … halen hier veelal hun neus voor op.

De meting van een snelheidsovertreding is echt 1 waarheid. De rechter heeft geen boodschap aan uw eigen andere waarheden. Een niet betaalde rekening van 100 Euro, blijft een bedrag van 100 Euro. De som van 1 en 1 blijft 2. Als uw waarheid een andere is dan doet die er niet toe.

De rechter is vaak erg eerlijk en duidelijk. De waarheid van een politie-agent is voor hem meer waar dan uw waarheid. De agent is daar zelfs voor beedigd. De waarheid van medewerkers van zorg-instelingen blijkt voor het gemak door de rechter ook een hoger waarheidsgehalte te hebben gekregen. Niet voor niets wordt er voor gepleit om gezinsvoogden ook een eed te laten afleggen. Krijgen we meer integere bankiers als ze een eed hebben afgelegd? Zijn politie-agenten zorgvuldiger geworden in hun processen verbaal? Zijn beeidigde taxateurs juistere waardebepalingen gaan afgeven? Is er ooit onderzoek naar gedaan?

Alle medewerkers weten dat de rechter blind vaart op hun rapportages. Vanuit kwaliteitsmanagement is het een absoluut gegeven dat daar een zeker “oprekken van de waarheid” gaat ontstaan. Dat is een statistische zekerheid, niet een geringe waarschijnlijkheid. Iemand die vrijelijk kan verklaren en daar nooit enige controle op ontmoet, zal een grote vrijheid gaan nemen. De algemene zekerheid is steeds: er zal gejokt gaan worden.

Volksvertegenwoordigers hebben duidelijk gemaakt dat de rechter goed moet checken of deskundigen en andere medewerkers bij ketenpartners van justitie de waarheid spreken en naar waarheid (volledig, tijdig en juist) over bijvoorbeeld kinderen verklaren.

Nu blijkt dat in diverse ketenprocessen de rechter weigert om de wet uit te voeren. Als laatste in de keten durft zelfs de rechter te verklaren dat hij zich niet (meer) geroepen voelt om waarheidsvinding te doen.

In mijn colleges rechten heette dat nog: de rechter begaat een onrechtmatige daad, subsidiair een strafbaar feit, meer subsidiair een ambtsdelict, meest subsidiair … het halsdelict voor een rechter.

Nu begint mij duidelijk te worden waarom diverse hoogleraren niet zo’n hoge pet op hebben van advocaten en van rechters. Dat is erg jammer. Ik had heel graag nog een poosje in dat sprookje willen blijven geloven. In geschrift zal ik hier geen namen van hoogleraren noemen. In klein commite zal ik even vrij durven spreken als de betreffende hoogleraren. Dit is een moment dat ik me realiseer hoe ongelofelijk kostbaar vrije meningsuiting is. Van de andere kant realiseer ik me hoe enorm uit de hand gelopen de terreur in de ketenprocessen met de rechter zijn.

Zonder volledig te zijn, wie zij slachtoffer van deze gecorrumpeerde ketens? Ik noem:
– onze kinderen in de jeugdzorg
– onze (geestelijk) gehandicapte medemens in een zorginstelling
– onze veroordeelden in tbs- en penitentiaire inrichtingen
– onze patienten in medische zorginrichtingen (zoals ziekenhuizen)
– onze clienten in instellingen voor geestelijke gezondheidszorg
– …

Het inrichten van toezicht moeten we echt ter hand nemen. We moeten er niet alleen over praten.

Met deze wetenschap verbaast het mij niet meer dat de president van de rechtbank Zutphen zonder enige collegiale gene liet passeren dat de veroordeelden in de Puttense moordzaak op basis van ondeugdelijk deskundigen onderzoek, onschuldig een levenslang uitzaten.

Bij nuchter onafhankelijk kwaliteitsonderzoek mag van mij een eed of belofte verder achterwege blijven. Laten we gewoon blijven herhalen dat jokken niet mag. En pesten ook niet!

Radeloze vader
oscar1966@live.nl

Tuchtrechtuitspraken tegen Jeugdrechtadvocaat

2013/01/30 in Advocatuur, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Belangen Advocaten, Civiel Recht, Deskundigen, Kind-Ouder-dossiers

anonieme auteur,
bekend bij de redactie.

In december is door de Orde van Advocaten een nogal lugubere beslissing genomen tegen advocaat Jan van Ruth. Niet alleen Bram Moszkowicz wordt hard aangepakt door een deken, zo blijkt. Op 21 mei 2012 had Jan van Ruth ook al een veroordeling van de Orde gekregen. Zie daartoe de link: voorw_schorsing_4wkn_$YA2921$

In de laatste maand van 2012 is echter zelfs een volledige schorsing als advocaat opgelegd. Van collega’s heeft Jan van Ruth dus absoluut geen hulp gekregen om door een wellicht moeilijke tijd heen te komen. Kan de orde niet onderzoeken of er gezondheids- of familie-omstandigheden kunnen zijn die collegiale hulp vereisen? Kan een advocaat zich daar voor verzekeren?

Het definitieve verbod om nog als advocaat op te treden blijkt uit: def_schorsing_$YA3578$

Het Eindhovens Dagblad bracht ook het bericht. Jan van Ruth had het al zien aankomen dat de Orde hem aan de kant wilde zetten. Hij had zichzelf al laten schrappen van het tableau.

Voor verzorgers die hij bijgestaan heeft in zaken rond Bureau Jeugdzorg is het heel pijnlijk.
Velen weten hoe medewerkers van BJZ de meest vreselijke dingen tegen kinderen en tegen verzorgers zeggen. Dat er zelfs op grote schaal misdrijven tegen kinderen worden toegedekt, worden uitgelokt of zelfs door BJZ-medewerkers zelf worden gepleegd.

In zijn praktijk heeft Jan van Ruth alleen al 2 clienten bijgestaan die voor de rechter werden geconfronteerd met een “gekverklaring” van een deskundige, waarbij de deskundige bezwoer nooit die “gekverklaring” te hebben afgegeven. Ik wil het nog niet eens hebben over de kinderen die de BJZ werden ingezogen en die plotseling ineens ADHD en autisme zouden hebben. In Italie noemt men dat gewoon corruptie.

Hoe de gang van zaken in het tuchtrecht voor advocaten moet worden genoemd? Ik laat het aan de lezer.

Als je voor BJZ nog niet gek was, dan zul je het er bijna van moeten worden. Als je nog niet gek was dan maken ze je dat wel.

Sterkte Jan, we hopen dat je je snel herpakt en ons in onze strijd tegen BJZ niet in de steek laat! OK, U heeft gelijk … de strijd moet zich richten op de corrupte rechters. Willens en wetens zonder tegenonderzoeken deskundigen tegen betaling voor je laten jokken, mag dat corruptie heten? Als advocaat moet je natuurlijk nog voorzichtiger zijn in de bewoordingen die je gebruikt bij het disfunctioneren van rechters.

Moeilijk … zo niet onmogelijk vak, het vak van advocaat.

Nieuwe website familie Hokke voor slachtoffers keten-criminaliteit rond kindvervreemding

2013/01/05 in Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Civiel Recht, Forum

De redactie kan van harte aanbevelen om eens een kijkje te gaan nemen op de volgende website.

Beleefdheid van onze kant blijkt vaak misplaatst. Dat zullen vele ervaringsdeskundigen in de Jeugdzorg en Echtscheidingsindustrie maar al te goed weten.

Momenteel hebben wij ons sterk laten triggeren door het probleem van PTSS bij bedrogen kinderen en hun vervreemde “achterblijver-verzorgers”. Bij kinderen blijkt vervreemdingscriminaliteit een serieus probleem … maar zeker ook bij de vervreemde achterblijvers.

Kinderen zelf … en achterblijvers … spelen vaak op z’n minst met gedachten aan zelfdoding en homocide. Waarom doet onze samenleving hier niets aan? Het kost kapitalen in geld … maar belangrijker … in mensenlevens. Verwoeste levens … en gestopte levens.

Zelf introduceert de site zich met:
Prouder. De site voor trotse ouders, die vals beschuldigd zijn
en voor opa’s en oma’s, broers, zussen en vrienden die er ook last van hebben dat dit in Nederland kan.

http://www.prouder.nl/category/view/missie-en-visie

Deze website wil zich ontwikkelen tot een platform voor verzorgers van kinderen die zijn gecriminaliseerd door onprofessionele hulpverleners in de Jeugdzorg en onprofessioneel handelen van politie en anderen. Velen blijken zich te laten misleiden door toneelstukken over de hoofden van kinderen.

Het probeert met positieve actie … in de geest van deze website … verzorgers van kinderen (niet alleen biologische ouders!) zich niet in de eerste plaats slachtoffer te laten voelen. Maar juist samen anderen wakker te willen schudden.

ACTIE dus !!!
justitieslachtoffers.nl

Zware aanklachten tegen Bureau Jeugdzorg met diverse voorbeelden van slachtoffers

2012/12/28 in Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Bronnen, Civiel Recht, Deskundigen, Internationaal Recht, OJN, Onafhankelijk Toezicht, Onderlinge Jeugdzorgvereniging Nederland, Parlementaire Enquete Jeugdzorg, Waarheidsvinding

Het onderstaande filmpje van TV Gelderland geeft weer een aantal cases van kinderen die door Bureau Jeugdzorg sterk zijn getraumatiseerd … en dus zwaar zijn mishandeld.

In Gelderland is ook actief: oudernetwerk.nl
http://www.oudernetwerkjeugdzorg.nl/

Zij krijgen ondersteuning van:
zorgbelang.nl http://www.zorgbelang.nl/
en in het bijzonder van Zorgbelang Gelderland http://www.zorgbelanggelderland.nl/

http://www.youtube.com/watch?v=sFT3MwMkRaA&feature=endscreen

Hoeveel bewijzen zijn er nu nog nodig om maatregelen tegen BJZ te gaan nemen?Waarom laten zoveel politici en media dit steeds liggen?

justitieslachtoffers.nl

Corrupte sport, corrupte wetenschap, corrupte rechtspleging …of valt het ons nu pas op?

2012/12/01 in Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Bronnen, Civiel Recht, Onafhankelijk Toezicht, Parlementaire Enquete Rechtspleging, Rechterlijke Organisatie, Trias Politica, Uncategorized, Waarheidsvinding

Weer eens een goed bericht in deze donkere dagen voor kerst. Ik bekijk de gebeurtenissen met de volgende hoedanigheden: journalist, econoom, ICT’er en kwaliteitstoezichthouder binnen het ministerie van Justitie.

Slechts 1 van de 100 onderzoeken binnen de sociale psychologie wordt door collega’s gecontroleerd door het over te doen. In de rechtspleging is de score nog beroerder. Geen enkele civiele procedure wordt door (onafhankelijke) derden nagelopen op juistheid. Niet door collega rechters niet door anderen. OK … het recht is een geleerdheid en geen wetenschap.

Eigenlijk komt het steeds neer op het algemene verschijnsel dat personen en organisaties vaak door druk in de verleiding worden gebracht om toe te gaan werken naar een gewenst resultaat. Dat gewenste resultaat blijkt voor andere betrokkenen vaak heel anders te zijn.

Sporters die alles laten wijken voor het maar winnen. Dat doel heiligt alles. Rechters die het landsbelang en de maatschappelijke wenselijkheid moeten bevorderen. Dat doel heiligt alles. Wetenschappers die op het schild willen worden gehesen als top-producenten van kennis. Dat doel heiligt alles. De politie die zelf haar prioriteiten wel bepaald en zelf wel zal bepalen wanneer zij aangifte (verzoek om werkzaamheden) zal toestaan.

Het wetenschapsproces kan gewoon worden weergegeven als een algemeen proces van taakuitvoering door personen en organisaties:

(1) taakopdracht, waarvoor betaalt en algemeen beloont wordt; GEWOONLIJK NIET ZELF TE BEPALEN
(2) verzamelen van waarnemingen als data (en middelen)
(3) analyseren van data in het kader van de taakopdracht (verwerken van de middelen)
(4) vervaardigen van conclusie/ uitspraak (eindresultaat)
(5) presenteren van de uitspraak (eindresultaat)

(6) toegankelijk maken en houden van de tussen- en eindresultaten voor controle en procesherhaling
(7) toegankelijk houden van processtappen/ analysestappen
(8) permanent dragen van proces- en resultaatverantwoordelijkheid

Politie en justitie blijken in grote mate wel zelf hun “taakopdracht” te mogen (her-)formuleren. De politie bepaalt zelf haar werklast door in veel gevallen geen aangifte (meer) op te nemen. “Er is geen capaciteit dus uw aangifte zou anders toch maar op de stapel blijven liggen.” Meer dan eens is deze uitspraak door politiemensen aan onwetende burgers gedaan.

De rechter veroorlooft zich ook meteen bij aanvang van zijn werkproces om een aan hem voorgelegd probleem zelf te herdefiniëren en desnoods een andere vraag te beantwoorden dan door een procespartij naar voren wordt gebracht.

De rechter krijgt de vrijheid om de taakstellende wet (die de democratie hem dient te verschaffen) als jurisprudentie ter zijde te leggen. Niemand die hem daarop kan aanspreken. Iedere volgende rechter mag zich vervolgens op deze onstane jurisprudentie baseren als “hogere wet” dan de wet van onze volksvertegenwoordiging. De rechter maakt gewoon steeds zijn eigen spelregels.

Ziet de rechter geen mogelijkheid om de spelregels in de richting van een gewenst resultaat (uitspraak) te buigen dan bedient hij zich veelvuldig van het aanpassen van de basisdata waarop hij zich moet baseren. Een aantal soorten data (dossier) manipulatie die ook in het frauduleuze wetenschapsbedrijf zeer gangbaar zijn:

(1) laat data die niet dienstig is aan het gewenste resultaat buiten het dossier
(2) ontken dat data ooit aangekomen is en waargenomen kon worden
(3) schakel een stroman in die aan het gewenste resultaat dienstige data wil produceren tegen betaling; Bijvoorbeeld een deskundige. In het strafrecht valt ook te denken aan de “kroongetuige”.
(4) voeg gewenste data toe of wijzig data in gewenste richting

Als naar een resultaat moet worden toegewerkt en de data kan niet meer worden gemanipuleerd dan:

(1) zal de rechter (griffier) zich nog kunnen bedienen van manipulatie in de analysestappen, ookwel drogredeneren te noemen.
(2) hoe de rechter analyseert en concludeert hoeft hij niet op een verifiëerbare wijze te melden; er wordt geschermd met het geheim van de raadkamer en met de onafhankelijkheid van de rechter.

Komt een civiele rechter er helemaal niet meer uit dan kan hij hetzelfde doen als zijn ingehuurde deskundigen en stellen:

… de civiele rechter hoeft geen waarheidsvinding te doen.

Dit kon in het bijzijn van een collega-journalist worden opgetekend uit de mond van mr Vrieze, voormalig rechtbankpresident te Zutphen. Dezelfde magistraat die in kort geding een burgemeester verbood aan naburige graven voorbij te lopen tijdens een dodenherdenking.

De werkwijze in de rechtspleging is vele eeuwen in de meeste landen (jurisdicties) bijna hetzelfde.

Meer en meer pikt de burgerij het niet meer dat er beroepsbeoefenaren zijn die zich boven de wet plaatsen. Zelfs niet van rechters. De burger eist openheid en toezicht. De vooruitgang is te zien aan het aanpakken van bijvoorbeeld pedofiele geestelijken, niet functionerende medici, zelfverrijkende bankiers, introverte politici, losgeslagen eigengereide eurofielen, doping gebruikende sportlieden, frauderende wetenschappers. Ze waren er altijd al … maar ze worden nu ondertussen beter aangepakt.

Wat gedaan wordt is meestal helemaal niet iets nieuws. Maar nu met snelle communicatie en goede registratie kan een burger zelf ook de analyse en conclusie maken.

Het goede nieuws … er is nu internet.

Toezicht en burger initiatieven worden een klein beetje makkelijker.

In god willen velen van ons niet meer geloven … ondanks geleerden in de gods-geleerdheid. Willen we in de plaats daarvan geloven in de waarheid … of vinden we geloof in leugens en bedrog comfortabeler. Is er geloof in de waarheid … of een overtuiging in de noodzaak van waarheid? In de huidige rechtspleging willen steeds meer mensen ook niet langer geloven … ondanks de rechtsgeleerden. Daarvoor in de plaats wil de burgerij een transparante open op waarneembare waarheid gebaseerde rechtspleging. Dus rechtspleging op een objectievere, wetenschappelijker basis.

Een wetenschapper die nog durft te stellen dat iedereen zijn eigen waarheid mag hebben, verdient verguisd te worden. Het zal duidelijk zijn dat er 1 waarheid is, maar dat ieder daar selectief van waarneemt wat hem goed uitkomt. Niemand is in staat de gehele waarheid op ieder willekeurig moment te kunnen bevatten. Bescheidenheid zou ons passen.

Er zijn ondertussen steeds meer professionals die kiezen voor de waarheid als de basis voor hun professie. Professionals behoren op basis van de universele vereisten voor professionaliteit zich in de eerste plaats te baseren op harde, zuivere wetenschap.

Boeven … wees gewaarschuwd!

justitieslachtoffers.nl

==================================

Primeur: Nederlandse rechter stelt vast dat oma’s recht op zorgtaak hebben, als … Oproep aan alle oma’s: Dien verzoek tot omgangsregeling in!!!

2012/03/27 in 200 Jaar Ongewijzigd, Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Bronnen, Civiel Recht, Kind-Ouder-dossiers, Vervreemdingssyndroom, Waarheidsvinding

Een heel erg verdrietige uitspraak voor … in de eeste plaats Jori, de (klein-)zoon van Johan Claus en zijn moeder Thalia.

Deze uitspraak geldt als jurisprudentie. Als er wel meer zorg mogelijk was geweest voor oma aan haar kleinzoon, dan had de rechter niet anders gekund dan het verzoek toe te wijzen. Zo stelt deze rechter als schaamlap … en kluitje in het riet.

Ik ben heel benieuwd welke argumentatie andere rechters aan hun afwijzing van omgang voor oma’s hebben gegeven.

Wanneer we andere beschikkingen boven water krijgen waaruit een andere argumentatie in de zelfde omstandigheden kunnen vinden, stellen we dus door kwaliteittoetsing op de eindproducten van de rechtspleging vast:

Jurisprudentie wordt vaak onrechtmatig, inconsistent, ongrondwettig, in strijd met beginselen van behoorlijk bestuur, in strijd met geratificeerde internationale verdragen … in strijd met goede zeden … enz. enz … MISBRUIKT.

Niemand roept de rommelende rechter tot de orde. De wet is de wet … ook voor de rechter. De rechter heeft helemaal nooit de ruimte gekregen in het civiele recht om een EIGEN WET over de Wet heen te gaan leggen. De civiele rechter blijkt vaak zelf “eigen rechter te spelen”. De rechter is niets anders dan een natuurlijke persoon die recht spreekt vanuit het instituut De Rechter. Vele rechters blijken De Rechter te minachten. Volgens De Rechter is dat strafbaar. De rechter blijkt vaak niet goed met zijn meervoudige persoonlijkheid(sstoornis) om te kunnen gaan. Velen blijken zich inderdaad met De Rechter te vereenzelvigen zonder enige … zelfreflectie en zelfkritiek. Met welke stoornis een scherp observerende psycholoog of psychiater dan op de proppen denkt te moeten komen, zal de oplettende lezer zelf kunnen vaststellen. De redactie verwijst graag door naar waardevolle informatie op andere sites, zoals: http://www.moeilijkemensen.nl/

Kleine noot nog. De meervoudige persoonlijkheidsstoornis, is uit. Het wordt nu gezien als een wetenschappelijke misleiding van een scoringsgerichte, zelfgenoegzame Amerikaanse psychologe. In de psychologie is kennis niet zo spijkerhard als in de andere wetenschappen. Het goede nieuws: na dwaling vind men toch het goede of het betere pad weer terug. Er kan toegegeven worden: We zaten er met velen naast. Excuses!

Laten we hopen dat de rechters ook wat vaker de grootsheid van De Rechter hebben en toegeven: Sorry, we hebben de wet nog niet durven uitvoeren. We hebben niet kunnen begrijpen. Het excuus met: Sorry, we hebben niet WILLEN begrijpen … is wat veel gevraagd. Laten we dat excuus maar niet vragen.

Weer een duidelijke illustratie … werk aan de winkel voor de Autoriteit Toezicht Rechtspleging.

De redactie.

 

Dit artikel:http://www.slachtoffersjustitie.nl/wordpress/?p=532

Gerefereerde beschikking: http://www.slachtoffersjustitie.nl/wordpress/?p=526

Eerder artikel: http://www.slachtoffersjustitie.nl/wordpress/?p=523

Citaat van een in functie zijnde Nederlandse rechter: “De rechter hoeft niet actief zijn best te doen om waarheidsvinding plaats te laten vinden.” (Bron is bij de redactie bekend.)

 

 

 

 

 

Skip to toolbar