You are browsing the archive for Psychische Mishandeling.

Vaststellen zelftoegebracht belagingstrauma (selfinflicted threat trauma)

2013/04/18 in Civiel Recht, Psychische Mishandeling

een verslaggever

Het was aangrijpend om (bijna) live getuige te zijn van “shell shock” bij een kind. Het gebeurde vannacht bij de ontploffing van een kunstmestfabriek in Texas. Blijkbaar was men daar het slachtoffer geworden van een hoop “niet te voorkomen” toevalligheden. Een brand bij een opslag van ammoniumnitraat (kunstmest) had tot een explosie geleid. Wat betreft keten-problemen zou daar op zich een heleboel meer over te zeggen zijn.

Ik noem het als inleiding om het als duidelijk voorbeeld van onmiddelijke mentale traumatisering te geven. Getraumatiseerd raken is tot op zekere hoogte onderdeel van een hanteer-mechanisme, van overlevingstactiek en overlevingsstrategie. Door de harde knal was het jongetje even doof en gedesoriënteerd. Hij raakte in volledige paniek. Zijn vader raakte in een onmiddellijke “flee response”. Aangezien hij de brand met zijn telefoon aan het filmen was, had hij een getemperde reactie. Tot op zekere hoogte was hij niet volledig verrast.

Vandaag constateerde ik op een aantal momenten ontbrekend ketenmanagement met dodelijke gevolgen. En ja de hoogste in rang behoort voor mismanagement daarvoor uiteindelijk de verantwoordelijkheid te dragen en te nemen. Dat is tenminste sinds eeuwen de benadering van het leiden van complexe sociale samenwerkingshandelingen. Het begint nu ondertussen steeds meer mensen op te vallen dat in alle landen van de wereld het ministerie van justitie voor zichzelf een status aparte ziet. Het Noord Nederlandse en het Zuid Nederlandse ministerie van Justitie zijn geen uitzondering. Ook in Belgie wordt er geworsteld met de strijd tussen democratie, rechterstheocratie, terreur van ambtelijke onverschilligheid, onwetenheid, onkunde en onwil. Met name de verantwoordelijke rechters … weten wederom buiten de discussie te blijven. Een prestatie van formaat.
(1) in Belgie de zaak van Jonathan Jacob; in zijn cel doodgeslagen door een doorgedraaide “politie-knokploeg” die “volgens het boekje” had gehandeld. Ambtelijke valsheid in geschrifte en corruptie om verkeerd handelen toe te dekken. De Nederlandse televisie besteedde ook vandaag aandacht aan deze zaak.
(2) moeders blijken op grote schaal kinderen te ontvoeren naar het buitenland; de enkele vader die het doet, schept een onjuist beeld dat we veel liever willen zien: vaders zijn agressief en zullen kinderen vast ontvoeren. De Volkskrant publiceerde er vandaag over.
(3) de zaak Dolmatov, waarom Teeven zou moeten vertrekken; inderdaad hij vond dat hij er weinig aan kon doen. Hij heeft er blijkbaar inderdaad weinig aan gedaan om te voorkomen wat hij had kunnen voorkomen. De ombudsman had het hem midden 2012 notabene op een presenteerblaadje aangerijkt. Feitelijk zijn al eerder 2 andere bewindslieden op het zelfde “keten-dossier” heengezonden, waaronder minister Donner.
(4) de moeder van de omgebrachte Wassenaarse jongen, Anass, die op extreme wijze Nederlandse onderzoekers bij haar ex, de vader probeert weg te houden. Gedrag dat helaas slechts enkele deskundigen snel menen te kunnen vaststellen. De moeder van Anass heeft gedrag dat sterk overeen komt met moeders die kinderen als hun exclusieve bezit zien, en zonder wroeging een kind ook mee naar hun buitenland denken te kunnen meenemen, met achterlating van de vader. Een vader die teruggaat naar zijn vaderland of daar blijft, verspeelt voor deze moeders vanzelfsprekend ieder recht op zorg voor zijn levende kind. Zelfs … ieder recht op zorg voor zijn overleden kind.

“Natuurlijk” was niet de vader van Jonathan Jacob slachtoffer van overheidfalen. De moeder van Dolmatov evenmin. De moeder van Jonathan kreeg wel degelijk een rol, hoewel zelfs minder dan van een figurante. Mogelijk had ze daar zelf voor gekozen, dat kan zijn. Ze werd slechts eenmaal door de vader genoemd. Jammer vind ik dat wel. Dolmatov zal geen vader hebben die om hem rouwde, want die werd niet eens ergens genoemd. De brief van moeder Dolmatov aan Beatrix kreeg ruim aandacht.

Is het raar dat de vader van Jonathan Jacob zegt het vertrouwen in Justitie en Politie volledig te zijn verloren? Ik wil de lezers van harte aanraden om de uitzending van De Vijfde Dag van de EO van 17 april zelf ook eens te bekijken. Het pijnlijke is dat overmatig politiegeweld bij aanhouding en bij verblijf in de cel ook in Nederland een verzwegen reuzen-probleem is. Maar … reuzen zijn bijna altijd mannen. Mannen zijn altijd potentiëel agressief. Dus mannen vragen om zo’n behandeling. Tenminste … de politie doet weinig moeite om dat vooroordeel te ontkrachten of te weerleggen. De politie en justitie vinden het reuze handig dat dit vooroordeel makkelijk in stand wordt gehouden. Als je als Nederlandse man groot bent … heeft dat dus niet altijd voordelen. Als je als vader … man bent … en groot, blijkt dat ook regelmatig een ongelukkige combinatie.

Voor de beschouwing waar het nu om moet gaan, wil ik niet verder op het 3e voorbeeld ingaan. De zaak Dolmatov is minder een goed direct voorbeeld voor problemen rond een belagingstrauma. Op sociaal groepsniveau is het weer zeker als een goed voorbeeld te hanteren van hoe een groep in een circulair proces kan komen van een waarheid maken die geen waarheid is. Gebaseerd op het conformiteitsbeginsel werkend in een grote groep. Al schrijvend stel ik mijn eigen standpunt al meer en meer ter discussie. Het gevoel van belaagd te worden was natuurlijk voor Dolmatov objectief bewijsbaar en zeer omvangrijk, zeer logisch.

Waarnemen, leidinggeven en proportioneel reageren is niet altijd een van nature al aanwezige vaardigheid voor politie-functionarissen. Laten we voorop stellen dat zij daar toch vaak al beter in zijn dan niet getrainde burgers. Naarmate de politie daarin beter slaagt, is haar professionaliteit op een hoger niveau. Er is dus een volstrekte vanzelfsprekenheid dat ook de politie deze vaardigheden met veel opleidingsinspanningen probeert te verbeteren.

Een goede “belagingstaxatie” is ook het cruciale probleem in de “line of command” binnen het leger en binnen de politie, maar ook binnen de jeugdzorgketen en de vreemdelingenketen.

Als in de uitvoering onderin de bevelsstructuur men al te automatisch bevelen opvolgt en steeds naar “worst case scenario’s” wenst te vertalen, onstaan er onherroepelijk problemen.

In het optreden van het politie-arrestatie-team in de cel van de Belgische Jonathan Jacob was het helder. De groep werd niet duidelijk geleid en “maakte elkaar” door het eigen gedrag wijs dat er ingeslagen moest worden op een bedreigend monster. Een heel pijnlijk “praktijk experiment” tot wat conformiteitsbeginsel (Asch), groepsloyaliteit en strafbereidheid (Milgram) kan leiden. Er bleek geen leider te zijn die afdwong dat eerst de redelijkheid van een vermeend bevel werd getoetst. Eerst waarnemen, de toestand beoordelen en vervolgens de mogelijkheid beoordelen van de vertaling van een abstracte instructie (bevel) naar operationeel handelen. Het moeten vaststellen dat die vertaling onmogelijk is, is wel degelijk ook een opgevolgd bevel. Precies daar wordt door velen een hoop verwarring geschapen. Angst om de positie leidt tot een hoop leugen en corruptie in groepsprocessen.

Bij de voorbeelden (2) en (4) neemt het ontbreken van leiderschap en opleggen van “herbezinning” ook een centrale plaats in.

Zodra een moeder weet dat zij “in het belang van de kinderen” iets doet dat weerstand bij de vader oproept, maakt zij zich vanzelf zorgen over de reactie van de betreffende vader. Een moeder die voor extreme “diefstal” van haar ex en zeer zware “valse beschuldigingen” kiest, vermoedt op zijn minst dat dat weerstand bij haar ex-partner kan oproepen. Het is waar dat vaak een aanmoediging tot “onjuist gedrag” vanuit de omgeving rond de betreffende moeder kan worden gezien.

Het is een cirkelvormig (circulair) proces. De moeder uit angst, zij ontvangt vervolgens bevestiging en medelijden voor haar gedrag en de moeder wordt nog sterker aangemoedigt om weerstand bij de vader te gaan creëren. Bijna nooit wordt er op de moeder gestuurd, dat zij het ontstaan van weerstand bij haar ex-man beter kan voorkomen. Waarom houdt zij de kinderen bij hun vader weg? Waarom gaat zij accoord met het financieel te gronde laten richten van een ex-partner. Laat duidelijk zijn: er zijn ook mannen die hun ex-vrouwen diskwalificeren en soms zelfs criminaliseren. Helaas is de situatie in het algemeen zo dat het voor vrouwen veel eenvoudiger blijkt om in een slachtoffer rol te gaan zitten. Laat ten slotte ook duidelijk zijn dat er situaties zijn waarin mannen dader zijn van geweld of seksueel ontoelaatbaar gedrag.

Het leiderschap om de vicieuze cirkel bij de moeder te gaan doorbreken, ontbreekt op dit moment in onze samenleving. Terecht kan de moeder zichzelf beschouwen als een slachtoffer van een proces. Maar … wel een proces dat zij zelf in gang heeft gezet.

We zijn erg makkelijk in het aanmoedigen van anderen “om hun gelijk” te gaan halen. Zolang we daar zelf maar geen last van hebben.

Maar wie denkt er nu aan het belang van onze kinderen?

Jonathan Jacob, wordt gemist door zijn ouders.

De door (overwegend) moeders ontvoederde kinderen, missen hun vaders. Tegelijkertijd zeggen deze moeders te gronde te gaan aan angst.

Waarom wil de moeder van Anass de vader van Anass, zijn eigen zoon ontzeggen?
Zelfs nu Anass niet meer onder ons is?

Waarom is er niemand professioneel of gewoon betrokken, die anderen tot de orde durft te roepen?

Ja meneer Teeven. Als de ambtenaren het gedaan hebben, … moet u aftreden. Voor velen is dat onbegrijpelijk, maar dat is het wezen van zelf “schone handen hebben” en politiek verantwoordelijk zijn. Als u blijft zitten, bent u dan bereid om ambtenaren ermee te confronteren dat ze zich niet aan wet- en regelgeving hebben gehouden. Dat ze onverschillig, onprofessioneel en onrechtmatig hebben gehandeld. Uw specialiteit: dat ze in georganiseerde vereniging zich hebben schuldig gemaakt aan dood door schuld? Ik mag aannemen dat van doodslag of moord geen sprake kan zijn geweest. In het geval van Jonathan Jacob was tenminste sprake van doodslag.

Waarom … omdat u zich geen leider getoont heeft. U heeft het criminaliseren van mensen tot uw core business gemaakt. U was geen crime fighter die kan laten zien dat een hij officier van justitie was die ook werkelijk probeerde de “ontlastende stukken” voor de verdachte in zijn dossier bij de rechter te krijgen.

Ik daag u uit om van de bovenstaande stelling het tegendeel te bewijzen. Toont u ons eens een zaak dat u trots was dat u een verdachte niet veroordeeld heeft gekregen?

Wanneer krijgen we eens een minister en staatssecretaris die het inlevingsvermogen van geinterneerde leiders kunnen paren aan strenge, rechtvaardige toepassing van de wet? Het waren niet de 60-er jaren die tot wijsheid bij de magistraten leidde. Het was meer de internering van vele vooraanstaande Nederlandse leiders en notabelen in Vught.

Meneer Teeven, ik wens u toe om eens te mogen ervaren wat het is om valselijk van iets beschuldigd te worden. Als uw “straf” wens ik u volledige rehabilitatie.

Verdere studie van “threat trauma” confronteerde mij met Google-humor. Google wilde mij doen geloven dat het waarschijnlijker was dat behandeling (treat) en trauma bij elkaar horen. Ik bedoel maar. Het belagingstrauma blijkt nog nauwelijks onderwerp van wetenschappelijke studie te zijn. Mogelijk heet het anders. Dus aan de lezer om mij als auteur op een beter spoor te zetten.

In mijn naïviteit veronderstelde ik dat we toe konden zijn aan het objectief vaststellen van zelfgeindiceerd belagingstrauma. Helaas, er is nauwelijks wetenschappelijk consensus over het maken van van onderscheid tussen bedreiging en trauma. Laat staan consensus over trauma door korte of langere bedreiging.

Alleen de ervaringsdeskundigen van bedreiging en valse beschuldiging weten wat ze zich voor kunnen stellen bij zelfgeindiceerde belagingstrauma’s. Aleen zij kennen het PTSS ziektebeeld meer van de andere kant. Zij werden op gruwelijke wijze geconfronteerd met ex-communicatie. Ik verzeker de lezer, dat dat zeer sterk traumatiserend is. Dat weet de katholieke kerk al vele eeuwen. Alleen … momenteel werkt een ban-vloek averechts. De gemeenschap (groep) is al zo klein geworden, dat het bijna als een welkom argument wordt ervaren om de kerk te kunnen verlaten. Niet alleen de katholieke kerk is vaardig met valsheid in geschrifte. Helaas ontmoeten we bij justitie-ambtenaren ook veel vaardige mensen. Hoe lang laten we dat ongestoord doorgaan?

In een aantal gevallen doen we zelfgeindiceerd belagingstrauma onmiddellijk af als “toneelspel”. Vervolgens blijkt daarna een wonderbaarlijke genezing te kunnen plaatsvinden.

Wanneer staat er eens een goede toneelrecensent op?
Eentje die ook nog weet gelezen te worden?

Anders dan de lezer misschien ondertussen verondersteld, ben ik als auteur zeker van mening dat belagingstrauma als een zinvol mentaal ziektebeeld kan worden onderscheiden. Wel heb ik de indruk dat het goed inpasbaar is in de al bestaande kennis rond PTSS (PTSS/D = Post Traumatic Stress Sydrom/ Disorder). Ik kom dan echter in een bijna niet te onderdrukken verleiding om iets te gaan zeggen over de deskundigen. En iets te zeggen over het lobyistenhandboek “DSM 5”. En nee dan bedoel ik niet een handboek om lobyist te worden of te blijven. Als psychiaters en psychologen zelf een te duidelijke stem van de farmaceutische industrie horen, wie ben ik dan om dat ter discussie te stellen? Pijnlijk, pijnlijk … om dan te moeten onderkennen dat het in het geval van Jonathan Jacob … ging om misbruik van een medicijn, amfetamine. Je gaat als gewone burger op deze manier bijna geloven in complexe samenzweringstheorieën. Helaas … of is het gelukkig(?) … gaat het hier om veel eenvoudiger menselijk gedrag en leiding geven daaraan. Het gaat steeds om proberen te laten herhalen dat je hetzelfde waarneemt als dat wat een ander zegt waar te nemen. Met een “vies” woord heet dat wetenschap. Zo simpel is het.

Wij leren langzaam, we weten ondertussen dat het niet raadzaam is om in een woonwijk veel vuurwerk op te slaan. Kunnen we kinderen andere “shelll shocks” misschien besparen?

Conflictanalyse op basis van Cognitieve Dissonantie Theorie (deel 1: cognigrammen)

2013/02/05 in Persoonlijke Verhoudingen, Psychische Mishandeling

De cognitieve dissonantie theorie (CDT) is een van de meest waardevolle theorien van de psychologie gebleken. Door vergelijkbaar met de historische wetenschappen belangen en feiten als geheugen-bouwstenen (cognities) aan personen te koppelen, is gedrag vaak goed te verklaren. Zelfs paradoxaal gedrag blijkt na inventarisatie vaak heel logisch.

Casus 1
Op een eenzame landweg met weinig passerend verkeer blijken mensen met pech vaak eerder geholpen te worden. Hoe is dat te verklaren?

Oplossing Casus 1

persoon A —- (+) —- persoon (die straks pech met zijn auto krijgt) C_1

—- (+) —- auto C_2

—- (+) —- auto (staat van onderhoud) C_3

—- (+) —- route (goed op weg) C_4

—- (+) —- tijd (goed op schema om tijdig aan te komen op afspraak) C_5

Een uitgangspunt in de theorie is dat een persoon steeds zal proberen een positieve verbinding met de verschillende cognities te houden. Ook zal de persoon proberen om de verbanden tussen de cognities positief te houden.

Als er negatieve verbanden blijken te bestaan, dan zal een individu dingen doen om de dissonantie tussen zaken te reduceren. Het individu probeert de zaken te laten kloppen, zodat hij een zo possitief mogelijk gevoel kan blijven koesteren.

Een relatie tussen cognities heeft een richting en een intensiteit (ofwel gewicht).

Wanneer er een negatieve verbinding of negatieve cognitie manifest wordt dan zal het individu proberen om met meer positieve cognities te compenseren. Ook ontkenning kan optreden, dat zou een alternatieve positieve cognities genoemd kunnen worden misschien.

De werkwijze om meer positieve cognities te gaan koppelen, wordt bolsteren genoemd.
Het activeren van geheugeninhoud in organismen is niet discreet. Bedoeld wordt dat ook iets een beetje meer en een beetje minder kan worden onthouden. Van helemaal bewust kan het verdwijnen tot helemaal vergeten. Met andere worden in organismen is het een continue grootheid.

In de meeste automatiserings-middelen, zoals computers, is onthouden wel discreet. Het is onthouden of het is niet onthouden. Er zit niets tussen.

Het zal meteen opvallen dat cognigrammen zich goed lenen om volledig als model en als tabellen in een computerprogramma te zetten. Het kan ook niet verbazen dat cybernetica en psychologie elkaar dicht gaan naderen bij toepassing van deze theorie.

Hoe mensen staan tegenover de cognities in hun geheugen is heel persoonlijk, maar toch zijn er duidelijke algemeenheden te bepalen. Ook daar geldt een soort democratisch: meeste stemmen gelden.

Na optreden van pech en stil komen te staan zal het “persoonlijke beeld” veranderen.

persoon A —- + —- persoon (die straks pech met zijn auto krijgt) C_1
Als pech niet zelf verwijtbaar is dan blijft dit een positieve relatie.
Stel dat met koud weer met een oude accu is doorgereden, dan wordt het
zelfbeeld mogelijk wel (-)

—- (+) —- auto C_2
Als de persoon nooit problemen met deze auto heeft zal het best (+) blijven.

—- (+) —- auto (staat van onderhoud) C_3

—- (+) —- route C_4

—- (-) —- tijd C_5
Bij pech is in veel gevallen het te laat kunnen komen op een afspraak een eerste zorg.

Persoon B rijdt met zijn auto langs en ziet dat Persoon A stilstaat met pech.

persoon B —- (+) —- persoon B C_

—- (+/-) —- Ik ga NIET helpen C_

—- (+/-) —- Ik ga WEL helpen C_

Hoe gaat Persoon B in gedachten redeneren om uit zijn dilemma te komen. Persoon B wil eruit komen met zo min mogelijk niet rijmende cognities in zijn hoofd.

Welke cognities zal Persoon B erbij gaan halen en intensiever in zijn denken centraal gaan plaatsen? Meest waarschijnlijk is dat iemand snel gaat denken: “Als ik nu niet help dan kan het wel eens heel lang duren voordat er weer iemand voorbij komt die zou kunnen helpen!”

Op een drukke weg “vergoeilijkt” iemand zijn niet helpen waarschijnlijk veel makkelijker en veel sneller. “Er zijn genoeg anderen die kunnen helpen, waarom zou ik het doen?”, kan gedacht worden.

Voorlopig zal ik niet verwijzen naar allerhande literatuur over Cognitieve Dissonantie Theorie. Te zijner tijd wil ik graag een aantal titels aanhalen.

Tot slot is het goed om te weten dat de Cognitieve Gedragstherapie ook op deze theorie is gebaseerd.

Het met veel mensen in een gecorrumpeerd systeem samen blijven werken is enerzijds op de CDT te baseren maar anderzijds is het te verhelderen met Speltheorie. Eigenlijk is de speltheorie ook weer te herleiden tot CDT. Bij speltheorie moeten we bijvoorbeeld denken aan Prisonnersdilemma en Chickengame. Ook de motivatietheorie is belangrijk. Te denken is dan aan Milgram en Asch. Gedrag wordt erg beinvloed door conformiteit met gedrag van anderen (Asch) en bereidheid om onder sociale druk te straffen (Milgram) of te belonen.

Gezamelijke aangifte tegen pesten Tim Ribberink

2012/11/07 in Beperking Toegang Recht, Diversen, Psychische Mishandeling, Rechterlijke Organisatie, Strafrecht, Te Volgen en Gevolgde Zaken

Naar aanleiding van de ONJUISTE berichten over het niet kunnen vervolgen van pesten het volgende.

Het is beslist onjuist dat er niets strafrechtelijk tegen pesten is te ondernemen.
Het is echter wel begrijpelijk dat de officier van justitie niet steeds direct uit zichzelf “een aangifte” gaat doen. Dat zou namelijk kunnen. Zelfs zonder aangifte kan een officier vervolgen. Ondertussen kan er zelfs vervolgd en veroordeeld worden zonder lichaam van een slachtoffer voor het geweldsdelicht doodslag cq. moord.

Het is mogelijk om als groep burgers samen naar de politie te gaan en aangifte te doen van smaad en/ of laster en/ of valsheid in geschrifte.
Het zich uitgeven voor een ander (identiteitsfraude) is bovendien ook strafbaar. Daarnaast zijn er mogelijkheden die zijn te verbinden aan computer-huisvrede-breuk.

Voldoende mogelijkheden dus, maar er moeten wel mensen samen willen werken.
Dat blijkt steeds het grootste probleem. Zo spelen we “pestkoppen” steeds in de kaart.

Heel begrijpelijk dat de ouders van Tim Ribberink nu wel even iets anders aan hun hoofd hebben dan aangifte doen.

Een “class suit” is in Nederland niet mogelijk, maar een gemeenschappelijke aangifte kan wel heel goed.
De ervaring van gebruikers van deze site is in het algemeen:
… de politie probeert aangifte doen … altijd te ontmoedigen …
Wellicht kan dat iets te maken hebben met de problemen van de politie ;-).

De grap is vervolgens dat overeenkomstige vervolgingspogingen door Justitie toch in 1 procedure samengevoegd kunnen worden.
Voorbeelden: rellen Project X in Haren, liquidatie proces Holleeder cs., enzovoort.
Eigenlijk maakt Justitie er dan een soort “class suit” van.

Wie wil samen met ons tot een aangifte tegen de laatste grote pestkop(pen) van Tim Ribberink komen?
Laat het ons graag weten.

De redactie

Zur Elternentfremdung. Over Oudervervreemding.

2012/03/20 in Onderlinge Jeugdzorgvereniging Nederland, Ouderverstotingssyndroom, Psychische Mishandeling, Vervreemdingssyndroom, Waarheidsvinding

Integrale weergave uit de verwezen website.

http://www.vaeterfuerkinder.de/Reich.htm 

VfK Logo

Aus Wilhem Reich “Charakteranalyse” zur Eltern-Kind-Entfremdung

Das Buch “Charakteranalyse” des Wiener Psychoanalytikers Wilhelm Reich erschien erstmals 1933. In Nazideutschland war das Buch verboten, erreichte aber 2006 seine 8. deutsche Neuauflage, entsprechend der U.S. Fassung ab 1945: Kiepenheuer &Witsch, Köln, 8te Auflage, 1971, 1989, ISBN 10: 3-462-01982-1, ISBN 13: 978-3-462-01982-7.
 
 Im Kapitel VI. Die emotionelle Pest  (Seiten 330.-372 ), geschrieben 1945, finden sich Beschreibungen, in denen wir heute Fälle erkennen, die unter den von Richard Gardner etwa 1985 eingeführten Begriff ” Parental Alienation Syndrome (PAS)” fallen würden.
   
Auf Seite 335 ist eine kurze Bemerkung:
Eine Mutter etwa, die sich der Methoden der Politik bediente, um ihr Kind dem Gatten zu entfremden, fiele unter diesen erweiterten Begriff der politischen emotionellen Pest; ebenso ein streberischer Wissenschaftler, der sich nicht durch sachliche Leistungen, sondern mittels der Methoden der Intrige zu einer hohen sozialen Stellung emporarbeitet, die in keiner Weise seinen Leistungen entspricht.

Auf Seite 341:
Ein Vater, der aus Haß gegen seine Frau, die ihm, sagen wir, untreu wurde, das gemeinsame Kind fur sich in Anspruch nimmt, handelt aus ehrlichster Überzeugung »im Interesse des Kindes«; aber er erweist sich als völlig unzugänglich jeder Korrektur, wenn das Kind unter der Trennung von der Mutter leidet oder sogar zugrunde geht; der pestkranke Vater wird sekundär allerhand Begründungen finden, um seine Überzeugung aufrecht zu erhalten, daß er es mit dem Kinde »gut meine«, wenn er es von der Mutter fernhält; er ist nicht zu überzeugen, daß das wirkliche Motiv sadistische Bestrafung der Mutter ist..

 Das erscheint hoch relelevant, weil es einen Aspekt beschreibt, den man immer in schweren PAS Fällen findet, seltsamerweise meist sogar bei entfremdenden Elternteilen, die auf Grund ihres Bildungsstandes oder sogar zusätzlich noch Berufsausbildung eigentlich in der Lage sein müssten die ernsthaften Auswirkungen ihres Verhaltens auf das Kind zu erkennen.
Diese Beschreibung entspricht übrigens auch genau der Geschichte die Theodor Fontane in seinem berühmten Roman  “Effi Briest” (1894-95) erzählt. Fontane beschreibt auch das mechanische Verhalten des entfremdeten Kindes bei den wenigen Kontakten mit seiner Mutter. [Der von Reich eingeführte Begriff ,,pestkrank” für solche Persönlichkeitsstörungen, wie hier beim entfremdenden Vater, hat sich allerdings nicht durchgesetzt, auch nicht andere seiner vielen sehr originellen Ideen.]  

Seiten 348-349: Typischer Kampf ums Kind in Scheidungsfällen :
Versuchen wir nun, diese Differenzierungen an einfachen Beispielen aus dem Alltagsleben zu überprüfen: Nehmen wir als erstes Beispiel den Kampf ums Kind, der sich bei Ehescheidungen in typischer Weise
abzuspielen pflegt.
Wir haben drei verschiedene Reaktionen zu erwarten: die rationale, die charakterneurotisch-gehemmte and die emotionell pestkranke Reaktion.
a. Rational: Vater and Mutter kämpfen um gesunde Entwicklung des Kindes mit rationalen Begründungen and Mitteln. Sie können prinzipiell einig sein, dann ist es leicht; sie können aber auch sehr verschiedener Meinung sein. Sie werden in jedem Falle im Interesse des Kindes es vermeiden, hinterhältige Methoden zu benützen. Sie werden mit dem Kinde offen sprechen und es entscheiden lassen. Sie werden ihr eigenes Interesse am Besitz des Kindes ausschalten. Sie werden sich von den Neigungen des Kindes führen lassen. Wenn der eine oder andere Ehepartner Trinker oder geisteskrank ist, wird diese Tatsache dem Kinde unter größtmöglicher Schonung als ein tapfer zu tragendes Unglück in entsprechender Weise vermittelt werden. Das Motiv ist immer Vermeidung einer Schädigung des Kindes. Die Haltung ist bestimmt durch Opferung der persönlichen Interessen.
b. Charakterneurotisch: Der Kampf ums Kind ist durch Rücksichten aller Art, durch Scheu vor Öffentlichkeit etc., gebremst. Die Führung im Konflikt hat nicht so sehr das Interesse des Kindes als die Anpassung an die öffentliche Meinung. Die charakterneurotischen Eltern fügen sich dem üblichen Brauch in solchen Dingen, also etwa der Ansicht, daß das Kind unter allen Umständen bei der Mutter bleibt, oder sie ziehen einen Gerichtsbeschluß zu Rate. Wenn einer der Ehepartner Trinker oder geisteskrank ist, dann besteht die Neigung zur Aufopferung, zur Verhüllung der Tatsache mit dem Resultat, daB das Kind sowohl wie der andere Ehepartner leiden und gefährdet werden: Die Ehescheidung wird vermieden. Das Motiv des Verhaltens ist durch den Satz »Wir wollen kein Aufsehen erregen« geprägt. Die Haltung ist bestimmt durch Resignation.
c. Emotionell pestkrank: Die Rettung des Kindes ist regelmäßig ein vorgeschobenes und, wie das Ergebnis zeigt, unerfülltes Motiv. Das wahre Motiv ist die Rache am Partner durch Beraubung der Freude am Kinde. Der Kampf ums Kind bedient sich daher der Diffamierung des Partners, gleichgültig, ob er gesund oder krank ist. Das Fehlen jeder Rücksicht auf das Kind kommt darin zum Ausdruck, daß seine Liebe zum anderen Elternteil nicht in Rechnung gestellt wird. Dem Kinde wird, um es vom anderen Partner zu trennen, beigebracht, daß der Betreffende Trinker oder geisteskrank ist, was nicht der Wahrheit entspricht. Das Ergebnis ist Schädigung des Kindes, das Motiv ist Rache am Partner und seine Vernichtung sowie Herrschaft über das Kind und nicht Liebe für das Kind.

Seiten 359-360:
Ich möchte hier ein klinisches Beispiel aus meiner ärztlichen Erfahrung einschalten.
Bei einer Ehetrennung hatte die Mutter mit dem Vater der Kinder die Vereinbarung getroffen, daß die Kinder zunächst bei der Mutter verbleiben, daß sie aber, wenn sie das 14. Lebensjahr erreichten, sich selbst freiwillig entscheiden sollten, bei wem sie weiterleben wollten. Eines der Kinder äußerte schon mit 12 Jahren den Wunsch, beim Vater zu leben. Daraufhin griff die Mutter zum Mittel der Diffamierung des Vaters, der abwesend war. Dem Kinde wurde die Überzeugung beigebracht, daß der Vater ein Mensch wäre, der andere Menschen beherrschen wollte, man müßte vor ihm auf der Hut sein, denn man könnte sich seinem Einfluß nicht mehr entziehen, wenn man einmal unter ihn geraten wäre. Diese Diffamierung war um so unverständlicher, als der Vater an der genau entgegengesetzten Schwäche litt, Menschen seiner Umgebung uneingeschränkte Freiheit zu lassen. Das Argument der Pestreaktion  wurde erst einige Jahre später verständlich: Die Entfremdung des Vaters war offenbar nicht völlig geglückt, denn die Mutter griff zu einem schärferen Mittel. Sie brachte den Kindern die Uberzeugung bei, daß der Vater verrückt geworden and daher gefährlich wäre. Dies wirkte. Das Kind entwickelte eine neurotische Selbstversagung. Seine Charakterhaltung begann sich immer mehr dahin zu entwickeln, daß man sich gerade das, was man am sehnlichsten wünschte, zu versagen hatte.Das wurde nun zu einem Zwang. Der Einfluß der Mutter verinnerlichte sich im Kinde in so hohem Grade, daß das Kind sich jahrelang den heißen Wunsch, den Vater zu besuchen, versagte. Obwohl es später einsah, daß die Verrücktheitserklärung des Vaters ein Mittel, es fernzuhalten, gewesen war, behielt es die nun phobisch gewordene Angst, den Vater zu besuchen, bei. Obwohl es nun erwachsen war, war es unfähig, sich von der Mutter zu lösen and sein eigenes Leben zu führen. Es schob seinen Entschluß, das mütterliche Haus zu verlassen, immer wieder hinaus. Es war deutlich, daß eine Zwangshemmung es im Hause der Mutter festhielt. Genau das also, was diese Mutter dem Vater des Kindes zugeschrieben hatte, war komplett gelungen. Im Leben des Kindes hatte sich ein irreparabler Bruch festgesetzt. Die Selbstversagung durchaus rationaler Wünsche war zu einer dauernden Grundhaltung geworden. Obwohl sie den Vater sehr schätzte und liebte, vermochte sie es nicht über sich zu bringen, mit ihm auch nur wenige Tage in den Ferien oder bei ähnlichen Anlässen zu verbringen.

Das ist vielleicht das relevanteste Zitat, da es auch beschreibt was im Kinde passiert, als Folge des entfremdenden Verhaltens seines betreuenden Elternteils  Dass dieser Elternteil dem anderen etwas vorwirft  (hier: andere beherrschen zu wollen) was nur auf ihn selbst zutrifft, nennt man heute in der Psychiatrie “Projektion”.

Zur Homepage von Väter für Kinder  Impressum

Joep Zander over eerste beschrijving Oudervervreemdingssyndroom (PAS)

2012/03/20 in Ouderverstotingssyndroom, Psychische Mishandeling, Uncategorized, Vervreemdingssyndroom, Waarheidsvinding

Verketterd

20 maart 2012

Het ouderverstotingssyndroom werd volgens de gangbare opvattingen in 1985 voor het eerst beschreven door Richard Gardner. In 1992 volgde zijn lijvige hoofdwerk het eerste artikel op. Toen Bernet een paar jaar geleden de geschiedenis van dit begrip uitdiepte kwam hij tot veler verbazing uit bij Wilhelm Reich die in 1949 al min of meer een omschrijving van het begrip had gegeven in zijn boek “Character analysis”. Of al eerder? Het boek stamt immers uit 1933?
Bij het uitwerken van mijn laatste artikel stuitte ik weer op die verwijzing. Ik ontdekte ook dat Bernet deze kennis in een volgend artikel weer had laten zitten en de geschiedenis van de beschrijving van ouderverstoting weer ergens bij Wallerstein liet aanvangen.
Dus besloot ik het zelf een en ander uit te zoeken. De Engelse versie van Reichs boek was volgens het catalogussysteem Picarta alleen in Leiden te vinden. Maar na wat omzwervingen bleek een Duitse versie hier in Deventer in de Atheneumbibliotheek aanwezig. Samen met de bibliothecaresse probeerde ik uit te zoeken hoe het zat met de verschillende drukken. Uiteindelijk kwam ik zelf tot de conclusie dat Reich het oorspronkelijke werk in het Duits had geschreven maar de aanvulling in 1945 in het Engels. Hij verbleef toen in de States. Het kostte wat moeite om het door Bernet aangehaalde citaat te vinden omdat ik dus nu met een andere editie zat. Gelukkig bleek er in Duitsland een vaderorganisatie te zijn ( Väter für Kinder) die het allemaal al eens had uitgezocht. In het Duits dan wel. Ik was zeer verbaasd te lezen hoe precies Reich het ouderverstotingssyndroom had omschreven, preciezer dan ik op grond van het citaat van Bernet verwachtte. Inclusief de vrij essentiële verinnerlijking van de verstoting bij het kind. Gardner verwees niet naar Reich. Bernet eerst wel. Reich werd vele malen verketterd in zijn leven. Door de communisten, de nazi’s de psychoanalytische vereniging, de Amerikanen. Het kon niet op. Toch had hij mooie ideeën die dus zijn tijd soms ver vooruit waren.

Ik citeer het belangrijkste stuk:

Ich möchte hier ein klinisches Beispiel aus meiner ärztlichen Erfahrung einschalten.
Bei einer Ehetrennung hatte die Mutter mit dem Vater der Kinder die Vereinbarung getroffen, daß die Kinder zunächst bei der Mutter verbleiben, daß sie aber, wenn sie das 14. Lebensjahr erreichten, sich selbst freiwillig entscheiden sollten, bei wem sie weiterleben wollten. Eines der Kinder äußerte schon mit 12 Jahren den Wunsch, beim Vater zu leben. Daraufhin griff die Mutter zum Mittel der Diffamierung des Vaters, der abwesend war. Dem Kinde wurde die Überzeugung beigebracht, daß der Vater ein Mensch wäre, der andere Menschen beherrschen wollte, man müßte vor ihm auf der Hut sein, denn man könnte sich seinem Einfluß nicht mehr entziehen, wenn man einmal unter ihn geraten wäre. Diese Diffamierung war um so unverständlicher, als der Vater an der genau entgegengesetzten Schwäche litt, Menschen seiner Umgebung uneingeschränkte Freiheit zu lassen. Das Argument der Pestreaktion wurde erst einige Jahre später verständlich: Die Entfremdung des Vaters war offenbar nicht völlig geglückt, denn die Mutter griff zu einem schärferen Mittel. Sie brachte den Kindern die Uberzeugung bei, daß der Vater verrückt geworden and daher gefährlich wäre. Dies wirkte. Das Kind entwickelte eine neurotische Selbstversagung. Seine Charakterhaltung begann sich immer mehr dahin zu entwickeln, daß man sich gerade das, was man am sehnlichsten wünschte, zu versagen hatte.Das wurde nun zu einem Zwang. Der Einfluß der Mutter verinnerlichte sich im Kinde in so hohem Grade, daß das Kind sich jahrelang den heißen Wunsch, den Vater zu besuchen, versagte. Obwohl es später einsah, daß die Verrücktheitserklärung des Vaters ein Mittel, es fernzuhalten, gewesen war, behielt es die nun phobisch gewordene Angst, den Vater zu besuchen, bei. Obwohl es nun erwachsen war, war es unfähig, sich von der Mutter zu lösen and sein eigenes Leben zu führen. Es schob seinen Entschluß, das mütterliche Haus zu verlassen, immer wieder hinaus. Es war deutlich, daß eine Zwangshemmung es im Hause der Mutter festhielt. Genau das also, was diese Mutter dem Vater des Kindes zugeschrieben hatte, war komplett gelungen. Im Leben des Kindes hatte sich ein irreparabler Bruch festgesetzt. Die Selbstversagung durchaus rationaler Wünsche war zu einer dauernden Grundhaltung geworden. Obwohl sie den Vater sehr schätzte und liebte, vermochte sie es nicht über sich zu bringen, mit ihm auch nur wenige Tage in den Ferien oder bei ähnlichen Anlässen zu verbringen.

Alle citaten bij Väter für Kinder

Met dank aan Joep Zander voor deze academische zoektocht:

http://joepzander.wordpress.com/2012/03/20/verketterd/

Skip to toolbar