You are browsing the archive for Trias Politica.

Did we know? Horror Judges? Secret Courts for … Child Matters? Judges creating their own foster childs? Dutch Governemental Organisations exceed the Horror of Dutroux!

2013/05/20 in 200 Jaar Ongewijzigd, Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Civiel Recht, Kind-Ouder-dossiers, Onafhankelijk Toezicht, Trias Politica, Vervreemdingssyndroom, Waarheidsvinding

– Arnhem – Netherlands – In the district of Gelderland a child-judge proudly tells she takes care of a foster child. It’s a documentary. A film crew is allowed to see some parts of her hidden work. That’s better for children she tells. We have to add: although there hasn’t been scientific or reasonable proof for the need of this secrecy. Youtube and Google will lead you to the documentary.

The judge, Mrs. mr Weijers van der Marck, turns out not to have any hesitation to cut contacts between children and their fathers. Even when it turns out mothers have an alibi for allegations because they prepare departure to a foreign country. Even when she can conclude herself a mother has deceived her by assuring her that she wasn’t preparing an emigration with her children. We as law-activists have all the written facts. This judge even cuts contacts between a father and his children, although the judge not even knows were the children are. The mother isn’t in court but abroad at the moment the judge does her investigation and rules her rule.

Yes. Fathers even get a civil order that they should stop having every kind of contact with their children. Even when they are not even charged with any wrong doing. Nowadays there is no way for fathers not to pay for their children, and that’s OK, of course. But on the other hand judges deny to implement the Dutch laws. The law says that it’s default that mother and father share their parental duties and “rights” likewise.

International organizations have confronted the Netherlands with a long existing illegal habit to use real “secret courts” for some subjects. In dutch: achter gesloten deuren. For example fiscal affairs and affairs about family and child matters. This is one of the reasons the “horror justice” could be kept secret for such a long time. Journalists, Quality Auditors, interested family and friends, they are not allowed to get the questions to the judge that parties in a procedure make. They are not allowed to see or hear the process of analyzing and weighing “facts” that the judge leads to his (very often her) final ruling. It’s nearly impossible for them to get the result from the legal process. Only procedure-results that have big attention in society are anonymized and publicized for a broader audience.

We would be very glad to have made some mistakes (cynical). We would be even more glad to correct them.

Without any parliamentary or civil control it’s allowed to judges to take children away from parents with manipulated, imaginary “proof of misconduct”. One unproven source (e.g. a complaining mother) is enough to hold away children from a father. For several years or even a complete childhood!

It turns out that judges even start to take care for children they “stole from parents” first. They become foster parents for children they steal themselves. Please convince us that this isn’t truth. This is exactly the same that happened to the children of the murdered opposition of the junta in Argentina under dictator Videla. People within the government and administration showed their “humanity” by taking care of children with “incapable parents”. Bureaucratic for … murdered. That they had their part in guilt for murdering fathers (and mothers!) they didn’t dare to tell. It resembles the illegal trade in Ethiopia in stolen children that were adopted in the West. A lot of people and organizations made nice profits by real selling of stolen children. At the end of the line some innocent (?!) people that wanted to care for those children became foster parents. African governments are trying to repatriate some of these stolen children.

Please, start with some fact finding. We know … our judges simply deny. Even written! Even in front of gathered journalists. They did the same after the Second World War. They denied and we should have trust in them. We liked to have. We liked to trust in a fairy tail of better people. Nobody can show what correctional actions were undertaken against nazified judges and their products during the German Occupation of the Netherlands. We have to assume … nearly nothing has been done to undo juridical wrong doing. A very despicable argument was used. Jewish judges were often overrepresented in the total population of judges. It had been a Jewish judge in the highest Dutch court that had been removed by the Germans … even after remarkable collaboration between him and the Germans. Afterwards several lower ranked Jewish judges were removed and brought to several concentration camps. Lots of them finally killed. The Non-Jewish majority in the legal system that was left after the war, seemed to misuse the argument of Jewish sacrifices. The “system” had made it’s sacrifices and focus should be on the future. History was history. Let’s not bother with cleaning up and removing “wrong” judges. This kind of reasoning is exactly the same of convicting and disqualifying fathers with their own sacrifices and “punishments”. Don’t talk about children’s rights and fathers role in it. It should be clear that there are fathers killing their children. Did the reader compare that figure to the number of killed children by mothers? He would be astonished.

A standard way of behaving of the Youth Care and Juridical System is: blaming fathers for the punishments they get from the system itself. Contact with children is lessened or even cut of, fathers get feeling insecure and depressive (who wouldn’t). Depressive might according to “professionals” lead to suicide. Fathers sometimes get more angry and frustrated. Depression, anger, frustration … really is suspected to lead to homicide and suicide. So … take away the children completely. This is really standard in the Netherlands. Simply ask fathers to react on internet-messages. And simply ask our editors and you will be provided by tens … even by hundreds of cases. Somebody who writes the above and rereads, will be questioning his own mental well being. This can’t be truth. But it is.

The normal habit in family tragedies like the one of Julian, Ruben and Jeroen, would have been: blame the father! Case closed. To many people have heard and seen what really happened in this case. For to many people it’s clear … the perpetrator … plays victim.

Stop this play.

How many proofs do we have to suffer … to convince that judges really can’t control themselves?

A system that helps making false allegations about fathers being:
– mistreating their children
– sexual abusing children and partners
– stalking their ex-partners (when they have to get from and bring their children to the mother)

… being suspected of having suicidal thoughts …

is a real criminal system.

It’s really driving fathers into suicide. A system that makes it’s own truth.
Murdering fathers and letting them dig their own graves first.

A system that’s there for it’s own sake. Even assuring criminal income and profit to many people and organizations.
Not for the sake of children.
Not for the sake of fathers.
Not for the sake of family and society in general.

Sometimes perpetrators get names. As victims do. Sometimes they are remembered for ever and around the world. Sometimes they change roles after better reading and rereading. In this case mother Iris van der Schuit asked for sympathy as a mother in deep grief. She doesn’t mention the killed father, she doesn’t mention his family. She was only occupied with having to have her children as exclusive possession with not having to share them with her ex-partner, the father of Ruben en Julian van der Schuit. Pure selfishness. Now she has nothing. We don’t agree to this deed of Jeroen Denis. But we can understand his desperation. Sometimes the perpetrator is victim and the victim … might be the real perpetrator.

How many more avoidable family tragedies we can stand ?

Please Dutch Government
Please Dutch Parliament
Please European Parliament
Please United Nations

… do something.

Corrupte sport, corrupte wetenschap, corrupte rechtspleging …of valt het ons nu pas op?

2012/12/01 in Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Bronnen, Civiel Recht, Onafhankelijk Toezicht, Parlementaire Enquete Rechtspleging, Rechterlijke Organisatie, Trias Politica, Uncategorized, Waarheidsvinding

Weer eens een goed bericht in deze donkere dagen voor kerst. Ik bekijk de gebeurtenissen met de volgende hoedanigheden: journalist, econoom, ICT’er en kwaliteitstoezichthouder binnen het ministerie van Justitie.

Slechts 1 van de 100 onderzoeken binnen de sociale psychologie wordt door collega’s gecontroleerd door het over te doen. In de rechtspleging is de score nog beroerder. Geen enkele civiele procedure wordt door (onafhankelijke) derden nagelopen op juistheid. Niet door collega rechters niet door anderen. OK … het recht is een geleerdheid en geen wetenschap.

Eigenlijk komt het steeds neer op het algemene verschijnsel dat personen en organisaties vaak door druk in de verleiding worden gebracht om toe te gaan werken naar een gewenst resultaat. Dat gewenste resultaat blijkt voor andere betrokkenen vaak heel anders te zijn.

Sporters die alles laten wijken voor het maar winnen. Dat doel heiligt alles. Rechters die het landsbelang en de maatschappelijke wenselijkheid moeten bevorderen. Dat doel heiligt alles. Wetenschappers die op het schild willen worden gehesen als top-producenten van kennis. Dat doel heiligt alles. De politie die zelf haar prioriteiten wel bepaald en zelf wel zal bepalen wanneer zij aangifte (verzoek om werkzaamheden) zal toestaan.

Het wetenschapsproces kan gewoon worden weergegeven als een algemeen proces van taakuitvoering door personen en organisaties:

(1) taakopdracht, waarvoor betaalt en algemeen beloont wordt; GEWOONLIJK NIET ZELF TE BEPALEN
(2) verzamelen van waarnemingen als data (en middelen)
(3) analyseren van data in het kader van de taakopdracht (verwerken van de middelen)
(4) vervaardigen van conclusie/ uitspraak (eindresultaat)
(5) presenteren van de uitspraak (eindresultaat)

(6) toegankelijk maken en houden van de tussen- en eindresultaten voor controle en procesherhaling
(7) toegankelijk houden van processtappen/ analysestappen
(8) permanent dragen van proces- en resultaatverantwoordelijkheid

Politie en justitie blijken in grote mate wel zelf hun “taakopdracht” te mogen (her-)formuleren. De politie bepaalt zelf haar werklast door in veel gevallen geen aangifte (meer) op te nemen. “Er is geen capaciteit dus uw aangifte zou anders toch maar op de stapel blijven liggen.” Meer dan eens is deze uitspraak door politiemensen aan onwetende burgers gedaan.

De rechter veroorlooft zich ook meteen bij aanvang van zijn werkproces om een aan hem voorgelegd probleem zelf te herdefiniëren en desnoods een andere vraag te beantwoorden dan door een procespartij naar voren wordt gebracht.

De rechter krijgt de vrijheid om de taakstellende wet (die de democratie hem dient te verschaffen) als jurisprudentie ter zijde te leggen. Niemand die hem daarop kan aanspreken. Iedere volgende rechter mag zich vervolgens op deze onstane jurisprudentie baseren als “hogere wet” dan de wet van onze volksvertegenwoordiging. De rechter maakt gewoon steeds zijn eigen spelregels.

Ziet de rechter geen mogelijkheid om de spelregels in de richting van een gewenst resultaat (uitspraak) te buigen dan bedient hij zich veelvuldig van het aanpassen van de basisdata waarop hij zich moet baseren. Een aantal soorten data (dossier) manipulatie die ook in het frauduleuze wetenschapsbedrijf zeer gangbaar zijn:

(1) laat data die niet dienstig is aan het gewenste resultaat buiten het dossier
(2) ontken dat data ooit aangekomen is en waargenomen kon worden
(3) schakel een stroman in die aan het gewenste resultaat dienstige data wil produceren tegen betaling; Bijvoorbeeld een deskundige. In het strafrecht valt ook te denken aan de “kroongetuige”.
(4) voeg gewenste data toe of wijzig data in gewenste richting

Als naar een resultaat moet worden toegewerkt en de data kan niet meer worden gemanipuleerd dan:

(1) zal de rechter (griffier) zich nog kunnen bedienen van manipulatie in de analysestappen, ookwel drogredeneren te noemen.
(2) hoe de rechter analyseert en concludeert hoeft hij niet op een verifiëerbare wijze te melden; er wordt geschermd met het geheim van de raadkamer en met de onafhankelijkheid van de rechter.

Komt een civiele rechter er helemaal niet meer uit dan kan hij hetzelfde doen als zijn ingehuurde deskundigen en stellen:

… de civiele rechter hoeft geen waarheidsvinding te doen.

Dit kon in het bijzijn van een collega-journalist worden opgetekend uit de mond van mr Vrieze, voormalig rechtbankpresident te Zutphen. Dezelfde magistraat die in kort geding een burgemeester verbood aan naburige graven voorbij te lopen tijdens een dodenherdenking.

De werkwijze in de rechtspleging is vele eeuwen in de meeste landen (jurisdicties) bijna hetzelfde.

Meer en meer pikt de burgerij het niet meer dat er beroepsbeoefenaren zijn die zich boven de wet plaatsen. Zelfs niet van rechters. De burger eist openheid en toezicht. De vooruitgang is te zien aan het aanpakken van bijvoorbeeld pedofiele geestelijken, niet functionerende medici, zelfverrijkende bankiers, introverte politici, losgeslagen eigengereide eurofielen, doping gebruikende sportlieden, frauderende wetenschappers. Ze waren er altijd al … maar ze worden nu ondertussen beter aangepakt.

Wat gedaan wordt is meestal helemaal niet iets nieuws. Maar nu met snelle communicatie en goede registratie kan een burger zelf ook de analyse en conclusie maken.

Het goede nieuws … er is nu internet.

Toezicht en burger initiatieven worden een klein beetje makkelijker.

In god willen velen van ons niet meer geloven … ondanks geleerden in de gods-geleerdheid. Willen we in de plaats daarvan geloven in de waarheid … of vinden we geloof in leugens en bedrog comfortabeler. Is er geloof in de waarheid … of een overtuiging in de noodzaak van waarheid? In de huidige rechtspleging willen steeds meer mensen ook niet langer geloven … ondanks de rechtsgeleerden. Daarvoor in de plaats wil de burgerij een transparante open op waarneembare waarheid gebaseerde rechtspleging. Dus rechtspleging op een objectievere, wetenschappelijker basis.

Een wetenschapper die nog durft te stellen dat iedereen zijn eigen waarheid mag hebben, verdient verguisd te worden. Het zal duidelijk zijn dat er 1 waarheid is, maar dat ieder daar selectief van waarneemt wat hem goed uitkomt. Niemand is in staat de gehele waarheid op ieder willekeurig moment te kunnen bevatten. Bescheidenheid zou ons passen.

Er zijn ondertussen steeds meer professionals die kiezen voor de waarheid als de basis voor hun professie. Professionals behoren op basis van de universele vereisten voor professionaliteit zich in de eerste plaats te baseren op harde, zuivere wetenschap.

Boeven … wees gewaarschuwd!

justitieslachtoffers.nl

==================================

Nadere informatie over mr Quik-Schuijt

2012/03/11 in Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Civiel Recht, Deskundigen, Kind-Ouder-dossiers, Onafhankelijk Toezicht, Parlementaire Enquete Jeugdzorg, Parlementaire Enquete Rechtspleging, Politiek, Rechterlijke Organisatie, Strafrecht, Trias Politica, Tuchtrecht Jeugdzorg, Waarheidsvinding

Mr. A.C. (Nanneke) Quik-Schuijt

foto Mr. A.C. (Nanneke) Quik-Schuijt Nanneke Quik (1942) is sinds 12 juni 2007 lid van de SP-fractie in de Eerste Kamer. Zij was tot oktober 2007 kinderrechter in Utrecht. Mevrouw Quik is voorzitter van de commissie voor de Verzoekschriften uit de Eerste Kamer.

SP
in de periode 2007-heden: lid Eerste Kamer

 
 

voornamen (roepnaam)

Anna Catharina (Nanneke)

 
 

personalia

geboorteplaats en -datum
Wageningen, 2 november 1942

 

partij/stroming

partij(en)

   PvdA (Partij van de Arbeid), van 1972 tot 2002
   SP (Socialistische Partij), vanaf 2002

 

 

loopbaan

   gerechtssecretaris eerste klasse, Arrondissementsrechtbank te Utrecht, van 1974 tot 1975
   (kinder)rechter-plaatsvervanger, Arrondissementsrechtbank te Utrecht, van 1975 tot 1990
   rechter Arrondissementsrechtbank te Utrecht, van 1 februari 1990 tot oktober 2007
   vicepresident Arrondissementsrechtbank (kinderrechter) te Utrecht, van april 1990 tot oktober 2007
   lid Eerste Kamer der Staten-Generaal, vanaf 12 juni 2007

 

 

nevenfuncties

huidige

   lid bestuur Stichting Expertise Centrum, kind in de pleegzorg
   adviseur Stichting omgangshuis “Tussenthuis” te Utrecht
   plaatsvervangend voorzitter klachtencommissie jeugdzorg, Leger des Heils
   lid discussiepanel voor ‘Novum’ (tijdschrift van de rechterlijke macht)
   panellid radioprogramma ‘Schuld en boete’, Villa VPRO

vorige

   lid bestuur zes katholieke basisscholen
   lid bestuur sportvereniging
   lid parochie vergadering
   plaatsvervangend voorzitter klachtencommissie Nederlandse Vereniging van vrij-gevestigde psychotherapeuten, van 1 januari 2001 tot 1 september 2005
   lid commissie van beroep Vereniging van Advocaat-scheidingsbemiddelaars, van 1 januari 2004 tot 31 december 2004
   docent juridische opleidingen OSR, Utrecht, van 1 februari 2005 tot 1 maart 2006
   docent opleiding Family Mediator Edumonde, vanaf 2001

 

 

opleiding

lager onderwijs

   “Ecole Communale” te Saint Michel-sur-Orge (Frankrijk)

voortgezet onderwijs

   gymnasium-a, R.K. “Edith Stein Lyceum” te ‘s-Gravenhage, van 1956 tot 1961

academische studie

   Nederlands recht, Rijksuniversiteit Leiden, van september 1961 tot 1 maart 1967

post-academisch onderwijs

   opleiding tot rechter (r.a.i.o.), vanaf 1967

overige opleidingen

   opleiding mediator te Haarlem, van 2001 tot 2002

stages e.d.

   stage bij de Raad voor de Kinderbescherming te Utrecht
   stage op een advocatenkantoor

 

 

wetenswaardigheden

verkiezingen

   Stond in 2011 bij de Eerste Kamerverkiezingen op de 9e (onverkiesbare) plaats op de SP-kandidatenlijst

woonplaats
Zeist

hobby’s

   volleybal
   wandelen

 

 

familie/gezin

huwelijk/samenlevingsvorm
gehuwd te ‘s-Gravenhage, 18 maart 1967

kinderen
2 dochters

stief-, pleeg- en/of adoptiefkinderen
1 pleegzoon

vader
W.J. Schuijt, Wilhelmus Johannes

moeder
A. Boom, Antje

familierelaties
Dochter van W.J. Schuijt, Tweede en Eerste Kamerlid 

Bovenstaande gegevens zijn ontleend aan het biografisch archief van het Parlementair Documentatiecentrum (PDC) van de Universiteit Leiden en betreffen vooral de periode waarin iemand politiek en bestuurlijk actief is of was.
Aanvullingen en gemotiveerde correcties ontvangt PDC graag. U kunt hiervoor de “reageer-keuze” aan de rechterzijde van deze pagina gebruiken of uw aanvullingen per post sturen naar PDC, antwoordnummer 10801, 2501 BW Den Haag of per email aan info@biografieen.com.

Noodzakelijke achtergrond bij rechter Anna Catharina (Nanneke) Quik-Schuijt

2012/03/11 in 200 Jaar Ongewijzigd, Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Civiel Recht, Deskundigen, Internationaal Recht, Kind-Ouder-dossiers, Onafhankelijk Toezicht, Parlementaire Enquete Jeugdzorg, Parlementaire Enquete Rechtspleging, Rechterlijke Organisatie, Strafrecht, Trias Politica, Tuchtrecht Jeugdzorg, Waarheidsvinding

Van de Redactie: 

Het onderstaande is de lemma uit Wikipedia in de status van 10 maart 2012. Heel voorzichtig kan de vraag worden gesteld of deze rechter loyaal de wet heeft willen uitvoeren. Daarin staat namelijk al geruime tijd het uitgangspunt van gelijkwaardig ouderschap. Ook in internationale verdragen heeft Nederland zich geconformeerd tot het uitgangspunt dat het ziekteverwekkend is voor een kind om de zorg van slechts 1 ouder te krijgen. Onder andere door Gardner is gewezen op de gevolgen van Parental Alienation Syndrome. Gelijkwaardig ouderschap wordt in het belang van het kind geacht. Er is geen enkele controle op de rechter of de rechter de wet ook werkelijk uitvoert. Zeker in individuele gevallen mag de wetgever dat niet toetsen.  Het mag zeer merkwaardig heten dat na 200 jaar rechterlijke organisatie-ontwikkeling … er nog steeds geen enkel onafhankelijk toezicht op de rechtspleging bestaat. De rechter is ook maar een mens … maakt ook fouten … en begaat onrechtmatige daden … en strafbare feiten. De rechter rijdt ook wel eens te hard (strafbaar feit en delict). Gek genoeg worden rechters bijna nooit ontslagen. Men neme bijvoorbeeld ook kennis van de onderzoeken van RTL TV. Zijn zij werkelijk zo onkreukbaar als we dat met z’n allen wensen? Of zijn we niet in staat inzicht in het functioneren van individuele rechters te verkrijgen? Betekent een onafhankelijke rechter dat hij geen controle verdient? Is het professioneel om te willen functioneren zonder controle? Hoe kan een wetgevende macht toestaan dat het niet eens kan controleren of haar wetten worden uitgevoerd?

De hierboven gestelde vragen willen beslist niet suggeren dat mw. Quik Schuijt steeds in een negatief antwoord geplaatst moet worden. Wel is het zo dat er nogal wat ervaringsdeskundigen slechte ervaringen met haar als rechter hebben gehad.

In debat blijkt zij zich van kwalijke retoriek te bedienen. Zie daartoe onder andere de door mr Peter Prinsen vastgelegde gegevens over haar.

Opvallend is de enorme regelmaat waarmee mw. Quik- Schuijt aan het woord komt als representant van de rechterlijke macht en van kinderrechters in het bijzonder. Recent trad zij nog op de voorgrond bij Vara Ombudsman.

Heel stuitend is het gemak waarmee zij de schuld bij gezinsvoogden legt. De rechter is namelijk eindverantwoordelijk. Een rechter die nooit vragen stelt aan de jeugdzorg is medeschuldig aan veroorzaakte dwaling en bedrog. Een rechter die weigert bewijs hiervan in ogenschouw te nemen pleegt een voor rechters bestaand halsmisdrijf: valsheid in geschrifte in georganiseerde vereniging.

Het is helaas bekend dat de Nederlandse rechter veel moeite heeft om valsheid in geschrifte vast te stellen. Men denke dan ook aan boekhoudfraudes en corruptiezaken. Daarnaast komt de rechter zelden tot een bewezen-verklaring van laster en smaad. Dat zijn precies de thema’s waar het in rapportages van de jeugdzorg en in het familierecht om gaat. Dat deze thema’s civiel recht dadelijk in strafrecht transformeren, ontgaat vele civielrecht-juristen. Of het komt hen beter uit, want dan hoeft er niet omslachtig bewijs geleverd te worden. Je zegt gewoon … ach het is maar civiel. Precies dat is waarschijnlijk ook een reden dat een aantal strafrechtjuristen zich totaal niet in dit civiele recht thuis voelen. Zij blijken zich metname niet thuis te voelen in het jeugd- en familierecht.

Plaagstootje: sinds kort is het extra strafbaar om in georganiseerde vereniging een misdrijf te plegen. Achteloze ontoudering met ontneming van gezag en het opleggen van een contactverbod geldt volgens psychologen, psychiaters en pedagogen als kindermishandeling.

Welke ouder en welke advocaat durven het aan om aangifte van kindermishandeling tegen rechters te gaan doen? Hoe lang blijft het: We hebben het niet geweten? En … de wetgever schreef ons voor dat wij moesten vertrouwen op onderzoek van onze huisdeskundigen … de Raad voor de Kinderbescherming en de Bureau’s Jeugdzorg?

De katholieke kerk bleek meer dan 20 eeuwen nodig te hebben om toe te geven als “barmhartige, godvrezende dienaren” kinderen de meest vreselijke dingen aan te doen.

Wellicht dat een manlijke strafrechtjurist mr Quik Schuijt (en ons allen) uit kan leggen waarom zo weinig mannen zich op hun plek voelen als kinderrechter?

Dit aldus de site-redactie

 

Nanneke Quik-Schuijt

 

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

 

 

 

Ga naar: navigatie, zoeken

 

Nanneke Quik-Schuijt
Afbeelding gewenst
Naam Anna Catharina (Nanneke) Quik-Schuijt
Geboren Wageningen, 2 november 1942
Functie Lid van Eerste Kamer
Sinds 12 juni 2007
Partij PvdA (1972-2002), SP (vanaf 2002)
Politieke functies
2007-heden Lid Eerste Kamer
Parlement & Politiek – biografie
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Anna Catharina (Nanneke) Quik-Schuijt (Wageningen, 2 november 1942) is senator voor de SP en voormalig kinderrechter en vicepresident bij de rechtbank Utrecht. Zij treedt veelvuldig in de media op, op persoonlijke titel dan wel als spreekbuis van de werkgroep Kinderrechters van de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak.

Zij maakt zich herhaaldelijk druk om de kwaliteit van de jeugdzorg en het belang van de rechten van het kind. Zij maakt zich ook zorgen over het geringe aantal mannelijke kinderrechters[1].

Zij huldigde het standpunt dat jonge kinderen voor 100% afhankelijk zijn van moeders en dat gerechtelijke maatregelen om omgangsregelingen af te dwingen meestal niet in het belang van het kind zijn[2]. In april 2007 zei ze in het dagblad De Pers dat het kind hoort bij diegene van de ouders die het kind opvoedt.

Zij ageerde als kinderrechter tegen de invoering van het omgangsrecht in 1990[3]. Deze opvattingen van Quik-Schuijt zijn sinds eind jaren tachtig onderwerp van discussie in de publieke media en de vakpers[4]

Quik-Schuijt nam herhaaldelijk deel aan schaduwkabinetten van de SP. De SP is voorstander van gelijkwaardig ouderschap (verkiezingsprogramma 2006). Ze zit inmiddels in de Eerste Kamer der Staten-Generaal voor de SP, na op 17 maart 2007 door de partijraad op de lijst te zijn gezet[5]. Binnen de rechterlijke macht vindt een discussie plaats over nevenfuncties als deze.

Een commissie van rechters, waaronder leden van de Nederlandse Vereniging van Rechtspraak en rechtbankpresidenten, heeft in een leidraad vertegenwoordigende politieke functies onverenigbaar verklaard met de functie van rechter, teneinde de schijn van belangenverstrengeling te vermijden. Nadat deze kwestie in de pers[6] aan de orde was gesteld deelde Quik-Schuijt mede dat ze zo snel mogelijk na het zitting nemen in de senaat haar rechtersfuncties zal neerleggen.

[bewerken] Familie

Ze is een dochter van oud-KVP-politicus en journalist Wim Schuijt (1909-2009).

[bewerken] Publicaties

  • Vernieuwen & investeren. Innovatief jeugdbeleid en jeugdonderzoek, 1999 Van Gorcum. (medeauteur)
  • De rechter als omgangsregelaar: onmachtig of ongeschikt? In “Het recht of het belang van het kind”, Van Gorcum, 1989, ISBN 9023225082
  • Het Arnhemse Hof en de rechtspositie van pleegouders, 1999 In: Tijdschrift voor Familie- en Jeugdrecht, FJR ; jaargang 21 : nr 4, p. 75-77
  • Children’s Advocates. Schuijt, N., 2001. In I. Sagel-Grande (Ed.), In the best interest of the child. Conflict resolution for and by children and juveniles. Amsterdam: Rozenberg Publishers.

[bewerken] Bronnen, noten en/of referenties

Bronnen, noten en/of referenties:

  1. http://www.emancipatie.nl/_documenten/nws/2006/augustus/NRC060817b.pdf
  2. “En jonge kinderen zijn nou eenmaal 100 procent afhankelijk van hun moeder. Dus als er niet een heel klein beetje medewerking is van die moeder, dan kan het kind niet zonder grote schade voor zijn ontwikkeling naar die vader worden gesleurd.” zie transcript Twee Vandaag, TV-programma Het zwarte schaap op 22-6-2002
  3. “Omdat een door de rechter opgelegde voogdij en/of omgangsregeling een onding is”. A.C. Quik-Schuijt in “Het recht of het belang van het kind”, Van Gorcum, 1989, ISBN 9023225082
  4. Ouder, Kind en Omgang” in Tijdschrift voor Familie- en Jeugdrecht, 1992- 2 waarin Mr. Ir. P.J.A. Prinsen een aantal opvattingen van Quik-Schuijt analyseert
  5. Kandidatenlijst Eerste Kamer vastgesteld, www.sp.nl
  6. Rechters horen niet in de senaat, NRC, 31 maart 2007

Parlementaire Enquete Jeugdzorg

2012/03/10 in Civiel Recht, Kind-Ouder-dossiers, Parlementaire Enquete Jeugdzorg, Parlementaire Enquete Rechtspleging, Politiek, Trias Politica

Afgelopen vrijdag 9 maart was een uitzending te zien van Vara Ombudsman.

Naar aanleiding van de vorige uitzending waarin voor de 2e keer aandacht was besteed aan de gruwelijke misstanden binnen de jeugdzorg, werd nu dit voorgelegd aan politici. De levens van kinderen blijken op een bizarre manier vernield te worden. Kinderen die hard de jeugdzorg nodig hebben, blijven juist in de kou staan. Afgelopen donderdag bleek dat maar weer eens in het programma Opgelicht van de Tros. Daar moest een 16- jarig meisje meehelpen om haar eigen moeder door de politie gearresteerd te krijgen. Moeder had het leven van haar dochter volstrekt kapot gemaakt door leugens en oplichting.

Ongelooflijk moedig van dit 16-jarige meisje. Als BJZ in deze zaak betrokken was geweest, dan had dit meisje hoogstwaarschijnlijk dit niet kunnen doen. Is het niet merkwaardig dat kinderen zelf grote angst hebben voor BJZ? Vergelijk bijvoorbeeld de uitingen van Laura Dekkers (zeilmeisje) en diverse volwassenen die vroeger als kind ervaringsdeskundige waren.

Er wordt ook vaak vergeten dat de kerkelijke organisaties die recent zo hard van hun voetstuk gevallen zijn ook functioneerden onder een mom van Jeugdzorg-organisatie.

Als we voor een bouwfraude en een woningbouwcorporatie-beleggingsfraude wel meteen een parlementaire enquete op zijn plaats vinden, waarom …

… is de gezondheid van onze kinderen niet een parlementaire enquete waard?

Om nog maar niet te spreken over het leed dat rechters (als eindverantwoordelijken!!!) en jeugdzorg over ouders, grootouders en andere betrokkenen bij kinderen uitstorten.

Waarom benoemt mevrouw Quik-Schuijt niet de eind-verantwoordelijkheid van de rechter in de jeugdzorg-dwalingen?

De jeugdzorg verschuilt zich achter de eind-verantwoordelijkheid van de rechter! De rechter verschuilt zich achter … de deskundigen, de jeugdzorg! Dit is al tientallen jaren gaande. Is nu niet de politiek aan de beurt?

Als zo duidelijk door diverse personen kan worden aangetoond dat er door rechters zelfs strafbare feiten worden gepleegd, waarom zijn dan nog geen straf-processen tegen rechters aanhangig gemaakt? Durven ouders niet? Durven advocaten niet? Kunnen ouders of advocaten niet?

Als duidelijk aan te tonen is dat het gebruik van jurisprudentie volstrekt ongrondwettig en in strijd met internationaal recht plaatsvind, waarom gebeurd daar dan niets mee? Moet de wetgevende macht geen betere controle op de rechterlijke macht (als mede-wetgevende macht !!!) uitoefenen? Waar dient de parlementaire enquete ook al weer voor?

Names de redactie van deze site

 

 

Skip to toolbar