Voor Ouders Door Ouders, wie zijn we ?

– Redactie Rotterdam (en omstreken) –

Voor ouders door ouders wil ouders, grootouders en kinderen die te maken hebben met jeugdzorg, ondersteunen. Ook ouders die te maken hebben met WSG of andere instanties kunnen bij ons terecht.

We bieden een luisterend oor, lotgenotencontact, themabijeenkomsten en hulp bij het begrijpbaar maken van rapportages, indicatie-besluiten en rechterlijke uitspraken. We kunnen meegaan naar gesprekken met de gezinsvoogd, de jeugdzorg- of de voogdij-instelling. We willen er ook zijn om te helpen bij opvoedingsvragen en vragen rond omgang.

Het is ons doel om ouders en instanties dichter bij elkaar brengen.

Kan u hierbij helpen? Wij zijn steeds op zoek naar naar “maatjes” om ouders samen met ons te ondersteunen. De kinderen willen we graag voorop stellen.

Voor Ouders Door Ouders ZH

– Redactie Rotterdam (en omstreken) –

We zijn zeer geholpen met meerdere artikelen over ouder-vervreemding.

Het doel van Voor Ouders Door Ouders ZH is het helpen en ondersteunen van ouders, in het belang van de kinderen.

We willen heel breed en compleet ondersteuning bieden en dat steeds verder uitbouwen.

Met vriendelijke groeten,
Hans B.

Enkele Aanbevolen Links voor Ouders Vervreemde Kinderen

– Radeloze Vader –

Vaders zijn nog steeds oververtegenwoordigd als slachtoffer van het delict “Kindervervreemding”. Laat duidelijk zijn dat kinderen zo mogelijk nog meer slachtoffer zijn.

Vaderdag Trofee Vaderkenniscentrum

Facebook Groep Oudervervreemding/ Ouderverstoting

Misschien als uiting van de tijd en van emancipatie worden ook steeds meer moeders slachtoffer van “kindervervreemding” door een expartner en/of ondeskundige personen in de omgeving van hun kinderen. De Jeugdzorg en jeugdzorginstellingen blijken zich juist zelf ook op grote schaal schuldig te maken aan het delict. Wetenschappelijk is in de laatste jaren aangetoond dat jeugdzorg kindermisbruik faciliteert en daarvoor verantwoordelijk moet worden gesteld. De kinderen die aan kindermisbruik ten prooi vallen zijn vaak tevens slachtoffer van PAS (oudervervreemdings- en verstotingssyndroom). Zij worden dus dubbel belast door de mensen die betogen kinderen te beschermen.

In de symptomen bij PAS (bij dader en betreffend kind) komen elementen van andere stoornissen naar voren. Zoals bij alle stoornissen worden symptomen gedeeld met andere stoornissen. Bij PAS zijn overeenkomsten te zien met oude ziektebeelden als:

– PTSS (bij betreffende kinderen)
– Münchausen bij Proxy ( bij daders)
– Stockholm Syndroom (bij betreffende kinderen)
– Narcisme (bij daders)
– Borderline (bij daders)

Door vermoedelijk de extra invloed van farmaceuten en aan farmaceuten gelieerde (metname) psychiaters is PAS in de DSM V niet opgenomen. De DSM geld voor zorgverleners en ziektekostenverzekeraars als leidraad gebruikt voor het stellen en erkennen van diagnoses.

Met de laatste DSM is de discussie omtrent dit handboek enorm aangezwollen. Zorgverleners geven nu zelf aan dat de invloed van medicijn-fabricanten wel erg opzichtig is geworden. Daarmee is het gezag van het handboek enorm terug gelopen.

Voor wetenschappers in andere vakgebieden (b.v. Statistiek, Wiskunde, Methodologie) valt vooral op dat beschrijving van ziektebeelden (stoornissen) steeds na enkele jaren volledig omgegooid wordt. Dat maakt de beschrijvingen dus met terugwerkende kracht onbetrouwbaar. Hele ziektebeelden verdwijnen gewoon weer uit de DSM. Zo zult u ook Borderline niet meer in de DSM vinden. Als we goed geïnformeerd zijn is het nu: Emotieregulatie-stoornis of iets dergelijks. Wetenschapsfraude bij de Sociale Wetenschappen doet de betrouwbaarheid van de wetenschappelijke resultaten ook geen goed. De Meervoudige Persoonlijkheidsstoornis blijkt nu achteraf ook een handig stuk commerciële wetenschapsfraude te zijn die het tot opname in de DSM had weten te brengen.

Ten onrechte probeert de rechtspleging het delict te ontkennen en als een “civiele” zaak neer te zetten. De rechters zijn niet geneigd om dingen zwaar, strafrechtelijk te laten bewijzen. Ze zijn ook niet geneigd om onvrijwillige bewijsvergaring rond slachtoffers en daders in te zetten. Verplicht forensisch psychologisch/ psychiatrisch onderzoek wordt nagelaten. Als de daders zich niet willen laten onderzoeken, dan worden ze niet onderzocht en “moeten ze worden vrijgesproken” van het delict van zware kindermishandeling (en ouder-vervreemding in het bijzonder).

Het onderscheid tussen civiele en strafrechtelijke bewijsvoering blijkt metname een uitvinding van de rechtspleging zelf te zijn. Daarmee kan een hoop extra werk buiten de deur gehouden worden. In het Burgerlijk Wetboek staat nu juist expliciet dat “zwaarwegende feiten” moeten worden aangedragen om te kunnen stellen dat een kind “klem en verloren” komt te zitten. Dit klemcriterium wordt nu juist ook vaak door zorgverleners gebruikt om kinderen geheel of gedeeltelijk aan gezag van 1 of beide ouders te onttrekken. De rechter hanteert het klemcriterium klakkeloos, zonder bewijs en second opion te eisen. Het is voldoende dat daders stellen dat er onrust bij het kind is en dat de ontwikkeling dus gevaar loopt. De rechter onderzoekt bijna nooit of de dader zelf de onrust in belangrijke mate teweeg brengt. Zeer regelmatig zegt een rechter expliciet dat hij blind wenst te varen op de rapporten van de “verzoekende” deskundigen (BJZ en Raad voor de Kinderbescherming). Natuurlijk al onbestaandbaar dat de deskundige gelijktijdig belanghebbende, verzoekende partij kan zijn! Elders in het procesrecht is dat vaak onmogelijk. De verzoeker kan en “mag” dus zijn eigen “bewijs” creëren. Helemaal een gotspe dat de rechter ter zitting BJZ en RvdK als strikt onafhankelijk betiteld. Ook de instellingen zelf laten geen gelegenheid onbenut om onafhankelijkheid te stellen. De bekende regel is: als iemand regelmatig zijn eigen onafhankelijkheid wenst te beklemtonen, dan mag je verwachten dat de onafhankelijkheid dus blijkbaar regelmatig ter discussie wordt gesteld. Toehoorders zijn dan juist gewaarschuwd: onafhankelijk?

Moeders met van hen vervreemde kinderen, die bijvoorbeeld internationale artikelen vertalen:

Steinhaus en De Leeuw

Een site over geestelijke gezondheid en stoornissen:

moeilijkemensen.nl

 

Honderden Euro’s Belastingverhoging en Uitgavenstijging voor Ouders (Parents for Justice?)

– Redactie Economie –

Vanaf  1 januari 2015 gaat het besteedbaar inkomen van ouders die kosten moeten dragen voor aan hun zorg ontrokken kinderen HONDERDEN euro’s dalen.

Met ingang van 1 januari 2015 kunnen ouders betaalde uitgaven voor hun niet thuiswonende kinderen niet meer aftrekken van hun fiscaal inkomen. Kinderalimentatie was al niet meer direct af te trekken van het inkomen. Partneralimentatie daarentegen wel. Elders in de aangifte konden pas de kosten voor kinderen in aanmerking worden genomen.

Van ouders vervreemde kinderen zouden als gelijkwaardig beschouwd dienen te worden met alle andere kinderen. Om die reden hebben we “vervreemde” toch uit de kop bij dit artikel laten weghalen. Inderdaad: er is vast een grote groep ouders die er door het kabinetsbeleid wel op vooruit gaan (volgens het kabinet!). Na enig rekenwerk blijft ook veel minder van die stelling overeind.

Voor lage inkomens en voor hoge inkomens gaat het honderden euro’s verschil uitmaken. Door berekeningsfouten kan het zelfs aan de orde komen voor mensen die denken beschermd te zijn door bijvoorbeeld de bijstandsnorm. Het kan nog geruime tijd duren voordat individuen hun gelijk juridisch hebben bereikt dat instanties een financiële misser hebben gemaakt. Maar hoe kan een rechter achteraf een genoegdoening bieden voor “in de schulden raken” en het “niet meer zien zitten”. Bij “zaken doen met de overheid” is dat een soort “all in the game” moeten we maar geloven. Wellicht dat jurisprudentie rond de uitbetaling van persoonsgebonden budgetten (door SVB) iets kan gaan laten kantelen. Mogen overheidsfunctionarissen alles maar ongestraft fout kunnen doen? Mogen zij zich steeds verschuilen achter “de overheid”. We hebben de overheid nog nooit iets fout zien doen. U wel?

Door een veel hoger fiscaal netto, besteedbaar inkomen zullen de bedoelde belastingplichtigen allerlei lagere toeslagen en tegemoetkomingen gaan krijgen. Ook bij de gemeente zal minder recht ontstaan op ondersteuning voor allerlei uitgaven. Het inkomen is immers veel hoger dan in voorgaande jaren! Vanzelfsprekend geldt dit voor alle bedragen die berekend worden op basis van een netto fiscaal inkomen. Dus wellicht (tzt) ook voor huursubsidie, inkomensafhankelijke huurverhoging en dergelijke. Tenminste in het geval er niet na het bruto inkomen gekeken zou worden. Onbezonnen fiscale maatregelen van politici blijken allerlei domino-effecten op te roepen.

Anderzijds kunnen ouders die effectief hun zorgtaak wel kunnen invullen en “hoofdouder” hebben weten te worden, naast kinderbijslag ook andere kindgebonden toeslagen opstrijken. Daarnaast hoeven ze ontvangen kinderalimentatie niet als inkomen op te geven. De ex-partner mag de belasting over dat inkomen betalen. Heel langzaam onstaat er enige aanpassing bij de Belastingdienst, dat gelijkberechtiging van mensen centraal dient te staan bij co-ouders die ook onderling stellen dat er een 50-50 verdeling tussen hen is en dat zij het als onrechtmatig beschouwen dat een kind bijvoorbeeld niet op 2 adressen bij de gemeente kan worden ingeschreven. De zwart-wit Basisadministratie-inschrijving is een juridisch feit met ook een domino-effect. Een domino-effect dat een ouder staande voor koning Salomo tot onzichtbare ouder maakt. Onzichtbaren die aan hun kind “trekken” zijn op voorhand kansloos. Onzichtbaren zijn bij uitstek geschikt om voor de rechter de zwaarste last te laten dragen. Wie zal de rechter daar ter verantwoording kunnen roepen?

Ouders die geconfronteerd zijn met onttrekking van zorgtaken door instanties en/of ex-partner krijgen van de politiek dus een extra “kado”. Het wordt misschien nu tijd om een actiegroep “Parents for Justice” op te gaan richten?

Er blijken namelijk ook diverse moeders op bizarre wijze van de zorg voor hun kinderen te zijn “beroofd”. Er is aarzeling om beroofd tussen aanhalingstekens te zetten. Er zijn door ons (de redacteuren die voor dit artikel zich durven laten aanspreken!) geen feiten gevonden dat er niet van werkelijke beroving is te spreken. Zelfs beroving met geweld, kan met wetenschappelijke onderbouwing worden gesteld.

Zorginstellingen blijken ook belang te hebben om de aan kinderen te relateren gelden binnen te halen. Zij incasseren bijvoorbeeld indirect de gelden die ouders moeten betalen als onderhoudsbijdrage voor hun kinderen. Het gaat om wat vroeger vaak werd genoemd (kinder-)alimentatie.

Even voor juristen: een rechterlijke beschikking maakt feiten nog niet rechtmatig! Zelfs voor het langere tijd doen dwalen en bedriegen van de rechter is een “verdeel en heers oplossing” gevonden in juridische termen: misbruik van recht. Degene die het eerste misbruikt, misbruikt het best. Voor het zich laten misleiden kan de Nederlandse rechter zich verschuilen achter een verschoningsrecht. Er zijn jurisdicties waar rechters toch al iets meer zijn aan te spreken worden op een soort bewezen onverantwoordelijke onverschilligheid. Nederland denkt voorop te lopen … de waarheid is wel eens anders.

Recht blijkt een zaak van vraag en aanbod. Daarover gaan we nog verder in gesprek met Arnold Heertje. De politiek wentelt bij voorkeur af op maatschappelijke groepen die het minst effectief zich kunnen verweren. Groepen die het zwakst zijn. Curieus genoeg blijken dat vaak de midden-inkomens. Ook zonder gene laat men hogere lasten terecht komen bij ouderen, zieken en slachtoffers van misdrijven. Is een groep niet in staat om zich te verenigen en in harmonie met 1 mond te gaan spreken dan is het politieke lot van de zwakkeren bezegeld. De niet georganiseerden bepalen de prijs.

Vervreemde kinderen moeten overleven door zo veel mogelijk te ontkennen. Je organiseren als kind is dan wel het laatste dat gaat lukken. Wie komt er op voor vervreemde kinderen?

 

Belasting gaat juist sterk omhoog. Reguliere media geven leugens van regering en politici kritiekloos door.

– Redactie Economie –

Van een aantal redacteuren hebben we nogal onthutsende berichten ontvangen. In de berichten over de belastingherziening wordt het belangrijkste niet verteld. Radio, tv en grote kranten staan erbij en blijven in diepe slaap. Een redacteur vat het werk van zijn collega’s voor u samen.

In de afgelopen jaren blijkt voor veel doelgroepen de belastingdruk enorm te zijn toegenomen. Er blijkt ook hier regelmatig sprake van dictatuur van de meerderheid. De hogere belastingdruk is vooral op kleinere en vaak zwakkere groepen afgewenteld. De belasting betaald door chronisch en langdurig zieken is geexplodeerd. Er is om de rust te bewaren enkele jaren invulling gegeven aan de belofte om zieken en gehandicapten er niet op achteruit te laten gaan. Er werd daar een geldverslindende uitvoeringsorganisatie speciaal voor opgezet, onder andere het CAK (Centraal Administratie Kantoor). Het compenseren van zieken door onder andere het CAK is nu aan de gemeenten overgedragen. De gemeenten geven aan dit niet te gaan doen. Het “ervoor ontvangen” geld zeggen de gemeenten noodgedwongen voor andere posten te moeten gaan besteden. Als private partijen dit zouden doen dan zou het diefstal subsidiair verduistering worden genoemd.

Door als rijks-bestuurder en rijks-politicus allerlei kosten over de muur te gooien naar de gemeente zijn kosten bij anderen terechtgekomen. De gemeenten mogen de aanstaande “opstanden” gaan neerslaan. Ze hebben veel minder geld gekregen dan de rijksoverheid daarvoor moest uitgeven. De gemeenten hebben echter wel een zelfs groter wordend probleem op hun bord geschoven gekregen.

De belastingverlaging waar kabinet en politieke partijen landelijk goede sier mee maken, wordt kritiekloos door gegeven als “waar” bericht door veel media. De analyse is voor economen echter zeer simpel. Er blijft van de beschreven belastingverlaging op de Inkomstenbelasting helemaal niets over, omdat de volgende belastingen sterk stijgen:

(a) Gemeentebelastingen gaan sterk omhoog. Daar heeft de nationale politiek expliciet meer ruimte voor gemaakt.

(b) Meer en meer overheidsorganisaties mogen als het ware winst gaan maken op de bijdragen die ze van burgers vragen.

(c) Geprivatiseerde bedrijven uit de afgelopen jaren willen zich nu ondertussen echt commercieel mogen gedragen. Vuilophaaldiensten en bijvoorbeeld verzekeringsmaatschappijen blijken ondertussen veel hogere bijdragen te vragen dan in de tijd dat de dienst bij de overheid zelf lag. Private bedrijven worden geacht winst te maken.

(d) De wanpraktijken in de sociale huursector leiden tot sterk stijgende huren. De overheid stuurt daar zelfs nog extra op aan door grepen in de kas van de corporaties en door opleggen van inkomensafhankelijke huurverhogingen. Door verstrekken van huursubsidie voor onredelijke huren, subsidieert de overheid monopolisten. De sociale huursector is tenslotte toch eigenlijk een monopolie of op zijn best een oligopolie (enkele aanbieders en vele vragers). Wat de ene hand geeft wordt vervolgens met de andere met grepen in de kas weer teruggehaald.

(e) In de afgelopen jaren is de belastingdruk voor zzp’ers al enorm toegenomen. Er lijkt een politiek draagvlak te zijn om selectief deze groep als sterke, rijke ondernemers te beschouwen. Er lijkt een meerderheid bereid om bijvoorbeeld in investingsaftrek en zelfstandigenaftrek te gaan snijden. Selectief, want bij gelegenheid wordt de zzp’er dan plotseling weer als een soort werknemer beschouwd. De Belastingdienst is de zzp’ers in de afgelopen jaren steeds minder als ondernemers gaan zien. De Belastingdienst is zzp’ers min of meer al lang als werknemers gaan zien. Het aantal liep zo hoog op dat de Belastingdienst vond dat ze zzp-schap als een belastingontwijkingsfiguur moest gaan beschouwen.

(f) De privatisering en automatisering in het openbaar vervoer hebben tot vaak sterke stijging van kosten voor de burger geleid. Voor een deel worden deze kosten nog steeds gedragen vanuit belastingopbrengsten van bijvoorbeeld de provincies.

(g) De kosten voor burgers voor boetes en administratieve bijdragen in het algemeen voor overheidsdiensten hebben mogen stijgen in de afgelopen jaren. Ondanks vele protesten van ambtenaren die de “klappen” van het boze publiek mochten opvangen.

(h) De kosten van nuts-voorzieningen als bijvoorbeeld drinkwater gaan meer dan verdubbelen, zo is het plan. Vervuilers mogen straffeloos hogere kosten krijgen berekend. Parkeerkosten zijn gewoon (ook volgens de wet!) (gemeente-)belastingen. Kosten voor milieuvignetten om met bijvoorbeeld dieselauto’s toch in binnensteden te komen, zijn ook gewoon belastingen.

(i) Door het sterk versnipperen van de verschillende plaatsen waar belasting en vergoedingen bij de burgers worden geheven, is het voor de landelijke politiek steeds meer onmogelijk om de totale belastingdruk bij burgers te beinvloeden. De rijksoverheid blijkt eigenlijk helemaal niet eens meer in staat te zijn om de totale belastingdruk te meten. Het oude fiscale beginsel van zo mogelijk maar 1 keer inkomensafhankelijk belasting heffen naar redelijke draagkracht blijkt helemaal te zijn verlaten. Het is te verwachten dat over een aantal jaren de figuur weer precies andersom gemaakt gaat worden. Over enkele jaren zal de rijksbestuur en politiek stellen dat alle diensten op 1 plaats centraliseren met 1 administratie veel goedkoper en economischer is. In de voorgaande decenia is deze figuur en de tegengestelde figuur als reactie steeds opnieuw aan de orde geweest. Niets nieuws onder de zon dus.

(j) Waar ook totaal over wordt gezwegen is dat de rijksoverheid aan de Europese overheid meer ruimte probeert te geven om Europese belastingen en vergoedingen te gaan heffen bij Europese burgers. Laten we ook eens denken aan lidstaten die toch aan andere Europeanen tol gaan vragen, terwijl eigen onderdanen zijn of worden gecompenseerd.

(k) Eigenlijk met als argument dat andere Europeanen het ook niet krijgen, zal stap voor stap de hypotheekrente aftrek worden beperkt. Europa levert dus niet louter voordelen voor de Nederlanders.

(l) Door een hogere BTW zou het zelfs zo kunnen zijn dat zelfs aan de kant van de nationale overheid helemaal geen belastingverlaging wordt bereikt. Voor velen kan het goed zo zijn dat zij als burgers aan BTW meer moet gaan betalen dan dat zij in Inkomstenbelasing als vermindering krijgen.

Wie moet er nu nog meer argumenten hebben om ervan te worden overtuigd?

De Nederlandse burger wordt door landelijk bestuur en politiek leugenachtig om de tuin geleid. Veel media lijken er een belang bij te hebben om daar niet op te wijzen in de berichtgeving. Ingang bij de macht in Den Haag weegt blijkbaar zwaarder dan het bevorderen van zuivere en kritische berichtgeving.

Wat heeft de Nederlandse burger aan een nationale overheid die belastingen verlaagd maar anderzijds willens en wetens bewust uitgaven voor burgers laat stijgen?

Zelfs als economen zich volledig beperken tot posten die ook werkelijk belasting worden genoemd, dan nog zal juist de belasting voor de Nederlandse burger sterk stijgen.

Oproep Lotgenotencontact GGZ (Geestelijke Gezondheidszorg)

– Redactie Gezondheidszorg –

Kent u mensen die een naaste hebben verloren in een zorginstelling door een niet-natuurlijke dood? Loopt u tegen muren op om onderzoek gedaan te krijgen?

Een aantal lezers wil graag een lotgenotencontact oprichten om samen op te treden tegen misstanden in de Geestelijke Gezondheid Zorg.

De redactie brengt u graag in contact met initiatiefnemers voor dit lotgenoten contact in de GGZ. Uw e-mail zullen we doorzenden. In overleg verstrekken we ook telefoonnummers.

Een lezeres wil ook heel specifiek in contact komen met anderen die een naaste verloren hebben door een niet-natuurlijke dood in een GGZ-zorginstelling. Er zijn ook diverse andere personen die hun zaak bij ons onder de aandacht hebben gebracht en graag met lotgenoten contact willen hebben.

We brengen via de redactie u ook graag in contact met andere lotgenoten die zich al tot ons gewend hebben met een verzoek om contact.

Mailt u naar justitieslachtoffers@gmail.com onder vermelding van:

Lotgenotencontact Geestelijke Gezondheidszorg

Discussies over Kwaliteitstoezicht op de Geestelijke Gezondheidzorg (GGZ)

– Redactie Gezondheidszorg –

Het Ministerie van Justitie heeft zich er sterk voor gemaakt dat in de GGZ men zoveel mogelijk zelf “eerstelijns rechtpleging” organiseert. Ook daar dus weer de slager die zijn eigen vlees mag keuren. Binnen de mogelijkheden om de “eerste lijn” zelf te mogen invullen, wordt tijd verspeeld en bewijs te niet gedaan. Er worden getuigen onder druk gezet. Als er opschaling mag plaatsvinden naar een “tweede of volgende lijn” dan is onderzoek en reactie eigenlijk al niet meer goed mogelijk. Over een strafrechtelijk onderzoek en een werkelijke veroordeling hoeft al helemaal niet te worden gesproken. Op een vergelijkbare manier blijkt de politie (ook mede een eerstelijns organisatie!) meer bezig te zijn om onderzoek onmogelijk te maken voor de toekomst. Om reden van geldgebrek, tijdgebrek en andere gebreken wenst de politie geen werkelijke dienstbaarheden aan waarheidsvinding te bewijzen. Excuses van schrijver dezes voor de formulering.

De rechter zal in veel gevallen zijn straatje proberen schoon te houden door  zelfs te voorkomen dat er op zijn straatje geveegd hoeft te worden. De meubelbranche moet met een klachtenbehandelingsorganisatie de grote bulk aan ontevreden consumenten maar te woord staan en recht doen. De reisorganisaties moeten met een eigen geschillenorganisatie het gros van de ontevreden reis-consumenten bij de rechter zien weg te houden.

Ziekenhuizen en andere zorginstellingen moeten met een eigen klachtenregeling voorkomen dat zorg-belanghebbenden niet meteen bij de gewone rechter terecht kunnen komen. Omdat de overheid deze klachten “zo belangrijk” vindt, betaalt ze graag een aantal faciliterende organisaties die “onafhankelijk” zijn. De minste verwijzing naar onafhankelijkheid is de nadrukkelijkste uiting dat die onafhankelijkheid snel ter discussie is komen te staan. Men weet dan zeker dat er in de toekomst nieuwe twijfel zal ontstaan over die onafhankelijkheid. De Inspectie voor de Gezondheidszorg is zo’n organisatie met een heel dubieuze reputatie bij slachtoffers. Het Medisch Tuchtcollege is een tweede organisatie met een nogal teleurstellende reputatie. Bijzonder is de rol van rechters. Voorzitters bij zittingen van het Medisch Tuchtcollege zijn ook gewoon rechters. Het democratisch toezicht en de transparantie zijn meestal ver te zoeken. Tussen Inspectie en Medisch Tuchtcollege worden allerlei ondoorzichtige regelingen getroffen. Het is ook zeer schimmig wanneer het OM ingeschakeld wordt. Politieagenten blijken medici nog steeds als een soort onschendbare autoriteiten te benaderen. Op zeer korte termijn zal een nieuw dossier als voorbeeld hiervan op deze website verschijnen.

Er is een “natuurlijk” mechanisme dat een vakgebied als eerste bereid is om leden voor een toezichtsorganisatie te leveren. Gewone burgers zonder enige affiniteit met een vakgebied voelen zich niet direct geroepen om toe te treden. Zou een “niet-deskundige” zich toch kandideren dan krijgt hij een standaard reactie: “Hij/zij heeft toch geen verstand van de materie, hoe zou hij dan moeten oordelen over juistheid van zaken?” Zet hij/zij het kandideren toch door dan zal veelal in toenemende mate diskwalificatie en tegenwerking volgen. Als een beroepsorganisatie een rol van betekenis in het organiseren van kwaliteitstoezicht heeft gekregen dan is het buiten werken van “klanten en niet-vakgenoten” altijd de eerste inspanning. Inbreng van niet-vakgenoten blijkt vaak iets kunstmatig legitimerends te hebben: een soort “excuus-deelnemers”. De excuus-deelnemers worden min of meer geselecteerd en in ere gehouden op een belangrijke hoedanigheid. Van excuus-deelnemers wordt in de eerste plaats passiviteit en stuurbaarheid gevraagd. Zodra excuus-deelnemers een eigen agenda durven volgen, dan zullen vak-beoefenaars de “zondaars” graag naar de uitgang begeleiden.

Vakorganisaties en toezichtsorganisaties die deelname van anderen (dan de vakbeoefenaren) juist aanmoedigen om kritisch mee te kijken, zitten op de hogere niveau’s van professionaliteit. Het vergt moed en incasseringsvermogen om goed naar klanten en andere betrokkenen (stakeholders) te luisteren.

Wie is er verbaast dat de directeur van de IGZ (Kingma) later directeur van het Slingeland ziekenhuis werd? Wie is er verbaast dat het ziekenhuis het nodige gedaan heeft om een doofpot te koesteren rond haar neuroloog Ernst Jansen Steur? Tot op zekere hoogte verdienen we dit als burgers omdat we ons te bescheiden en te passief opstellen. Wie zijn wij wel om iets te kunnen zeggen over de kwaliteit van een ziekenhuis? Zo denken we als burgers vaak zelf.

En ja … het zijn vaak de verkeerde mensen die hun bescheidenheid hebben afgelegd. Mensen zonder enige zelfkritiek en zelfreflectie zijn niet het makkelijkst als toezichthouder te respecteren. Zij beschikken dan min of meer over dezelfde eigenschap als de vakbeoefenaren die bloot staan aan de zwaarste kritiek: gebrek aan kwetsbaarheid, zelfreflectie en dienstbaarheid.

Nu blijken juist medewerkers in overheidsorganisaties vooraan te staan in professionaliteit-vermijdend gedrag. Binnen overheidorganisaties is ook te zien dat zelfs het woord zoveel mogelijk uitgebannen moet blijven. We komen andere alternatieve termen tegen als: beroepsmatig betrokkenen, geleerdheid, onafhankelijkheid (die het dan vaak juist niet is!), deskundigeheid, beëdiging, certificering, benoeming, vertrouwelijkheid en dergelijke.

Professionaliteit heeft een wetenschappelijke, meetbare basis. Dat maakt het onderscheidend van de termen die in het vorenstaande zijn genoemd. Deskundigheid blijkt vaak niet meer dan een “benoeming” door bijvoorbeeld de rechter. Daar is noch een wetenschappelijk noch een democratisch toezicht op.

Voor de hand ligt dus een algemene oproep aan burgers om zichzelf serieuzer te gaan nemen als klant, aandeelhouder, belastingbetaler of op z’n minst betrokken omstander.

De IGZ en het medisch tuchtrecht zijn niet meer van deze tijd. Het bevestigt een oude cultuur van gekonkel in een gevestigde orde die in de eerste plaats zichzelf op zijn plaats probeert te houden. Als het belang van de groep in het geding komt, dan kan er een moment komen dat “over de rug van de klant” een vakbroeder tot verantwoording wordt geroepen.

De reguliere media zien zich helaas ook als deel van de gevestigde orde en voelen zich niet geroepen om als “niet deskundige” voor de belangen van “niet deskundige slachtoffers” te gaan staan. De ingang bij mensen binnen het vakgebied wordt door journalisten vaak hoger gewaardeerd dan het fungeren als spreekbuis voor slachtoffers waarvan de “verhalen” niet kunnen worden geverifiëerd. Een gegeven dat vele burgers dezelfde ervaring delen, is voor veel journalisten niet voldoende reden om ergens een “goed verhaal” van te maken. Pas na zeer lange tijd of bij een overweldigende situatie is een journalist bereid om een omgekeerde bewijsvoering te hanteren. Actueel voorbeeld: de grote omvang van problemen rond betaling van persoonsgebonden budgetten door de Sociale Verzekeringsbank.

Steeds is een gemene deler dat de bestuurlijk verantwoordelijken en de rechters zelf onzichtbaar weggedoken blijven. De zichtbare uitvoerenden krijgen vaak de volle laag en mogen als zondenbok fungeren. Als burgers maken we de laatste stap niet, dat we ons er zelf op wijzen, dat we ons niet goed hebben laten vertegenwoordigen. Ofwel … ons kruisje blijkbaar niet bij de juiste persoon … toen we onze politieke keuze maakten.

Lastig dat … overheid … wijzelf zijn. Lastig … om kritiek op jezelf te moeten hebben! Lastig om de consequentie daaraan te verbinden:  je te laten horen!

Is de Nationale Ombudsman geen beter loket? Het zal ongetwijfeld een zinvol instituut zijn, maar de Nationale Ombudsman houdt zich angstvallig buiten discussies waarin rechtspleging een belangrijke rol speelt. De ombudsman respecteert kritiekloos de handelwijzen van de rechter.  Sterker nog … onze voorlaatste ombudsman … was rechter. Voor het leven benoemd, weet u nog? En eerlijkheidshalve was de ombudsman zich ook bewust van zijn onmogelijke positie daarin. Brenninkmeijer was juist zichtbaar en had veel mensen in het bestuur en in de volksvertegenwoordiging die hem wat “te lastig” vonden. Wat is dan het verschil tussen weg promoveren en “andere uitdaging”?

Durf om ook vakgenoten van kritiek te voorzien is de keerzijde van zelf kritiek ontvangen. Daarmee maak je beslist niet direct vrienden binnen je vakgebied. Veel ministers zagen in Brenninkmeier een voortdurende kritische dreiging. Een bermbom langs alle bestuurlijke paden die ministers gaan. Ministeries probeerden om uiteenlopende redenen de rapporten van de Nationale Ombudsman stil te zwijgen.

Voor lotgenoten van misstanden in de GGZ zit er niets anders op dan zelf samenwerking te zoeken. Samenwerking om samen tot onderzoek, toezicht en actie te komen.

Justitieslachtoffers.nl ondersteunt dit initiatief van harte.

 

Bent u iemand verloren in een zorginstelling door een niet-natuurlijke dood?

– Redactie Gezondheidszorg –

Kent u mensen die een naaste hebben verloren in een zorginstelling door een niet-natuurlijke dood? Loopt u tegen muren op om onderzoek gedaan te krijgen?

Een aantal lezers wil graag een lotgenotencontact oprichten om samen op te treden tegen misstanden in de Geestelijke Gezondheid Zorg.

Heeft u bijvoorbeeld twijfels bij de verzorging van een familielid met Alzheimer? Werd uw naaste gepest, ondervoed of met fysiek geweld benaderd?

De redactie brengt u graag in contact met initiatiefnemers voor lotgenotencontact in de GGZ. Uw e-mail zullen we doorzenden. Na toestemming verstrekken we telefoonnummers. We brengen u ook graag in contact met andere lotgenoten die zich al tot ons gewend hebben met een verzoek om contact.

Mailt u naar justitieslachtoffers@gmail.com onder vermelding van:

Lotgenotencontact Geestelijke Gezondheidszorg

Peter R. de Vries valt Justitieslachtoffers.nl bij in Weigerachtigheid van Politie om Aangifte op te nemen

– Een verslaggever –

Enkele dagen na het verschijnen van het artikel over de manipulatie van cijfers door de politie viel Peter R. de Vries de essentie van het artikel volledig bij. Veel mensen die dagelijks ook op een positieve manier met het werk van de politie te maken hebben, zijn geneigd om het veel voor de politie op te nemen. Ook de redacteuren en verslaggevers bij deze website zien dat bij zich zelf. Als juist deze mensen een kritisch geluid laten horen, zou dat te denken moeten geven. Ook Peter was even heel kritisch en schamper over de politie.

Peter R. de Vries is vaak zo positief mogelijk over de politie. Hij is altijd tegelijkertijd ook heel erg afhankelijk van informatie van de politie. Het artikel op deze website haalde dat ook heel nadrukkelijk naar voren. Journalisten temperen hun toon als ze over hun belangrijkste bronnen spreken. Dat is helaas altijd al zo geweest. Ook verslaggevers die aan deze site zijn verbonden, zullen af en toe in deze valkuil kunnen stappen. Al zouden we ons ook zelf anders willen doen geloven. Ook journalisten zijn echt niet altijd 100% onafhankelijk.

In het algemeen is het juist een rinkelende alarmbel als iemand zijn handelen probeert te verantwoorden met de woorden: ik ben/ wij zijn onafhankelijk. In de meeste gevallen moet dat dan gezegd worden meent men, omdat er zo vaak discussies over de belangenconflicten blijken te onstaan.

Peter R. de Vries bracht naar voren in een tv-programma dat hij de houding van de politie om een aangifte op te nemen vaak ver onder de maat vond. Hij kwam ook met het al eerder genoemde argument van: de politie wil geen aangifte opnemen omdat zij vinden dat iets civielrechtelijk is. Peter haalde een voorbeeld aan dat de politie ergens in Brabant meldde dat iets daar “niet strafbaar” was. Dat terwijl het feit in diverse andere plaatsen in Nederland wel als strafbaar werd beschouwd.

 

Liegen met Misdaadcijfers bevestigt Noodsituatie Politie. Journalisten nemen Leugens over Aangiften en Opgeloste Zaken kritiekloos van Politie over.

De redactie roept lezers op om mee te werken aan het tot stand komen van een “notaris loket” waar mensen hun “wens tot het doen van aangifte bij de politie” kunnen melden. Uit het geven van afschrift van een aangifte kan door derden worden geverifiëerd of de cijfers van de politie wel kloppen. Er kan daarmee eindelijk eens duidelijk gemaakt worden hoeveel mensen de politie blijkt weg te sturen. Het is al heel nuttig als mensen alleen maar melden dat ze aangifte willen doen. Desnoods kunnen mensen hun identiteit en de inhoud van een aan te geven zaak achterwege laten.

De bereidheid tot het doen van aangifte zou volgens de politie gelijk blijven. Dat meldt de politie aan het CBS. Meldt de politie ook aan het CBS hoe hoog haar eigen bereidheid is om aangiften op te nemen?

De afgelopen weken was bij het publiek een groeiende irritatie richting politie te zien. Door de jaren heen komt een zelfde verhaal van de politie steeds opnieuw terug. Een herhaling van het verhaal van: te druk, te weinig geld en te weinig waardering voor politiewerk. Bij velen kwamen schampere reacties los toen er aangekondigd werd dat het algemene telefoonnummer onbeantwoord zou blijven. Een “politie-vakbond-actie”.

Zijn de aangiften die de politie opneemt ook de aangiften die mensen werkelijk willen doen?

Hoe sturend is de politie bij het opnemen van een aangifte? “Zou u niet liever het zo en zo formuleren en dat past beter in het systeem”, wordt wel heel erg vaak opgetekend uit de verslagen van mensen die proberen iets bij de politie aan te geven of te melden. Verder wordt vaak gehoord: Als we het verhaal van u in het systeem willen zetten, zitten we hier meer dan deze hele middag. U wilt toch niet ook nog eens een dagdeel terug moeten komen?”

Door het vergelijken van de aantallen bij de “internet-notaris” met de “geslaagde pogingen van burgers voor het doen van aangifte” en met de daarop volgende oplossingscijfers voor de delicten, kan op een wetenschappelijk verantwoorde wijze worden gecontroleerd, waar de politie-en-justitie schoenen op dit moment wringen.

Een beperkt onderzoek van strafzaken in de actualiteit van het laatste jaar leert: zelfs bij geruchtmakende grote strafzaken blijkt de politie met schokkende onverschilligheid zaken te laten liggen en mensen weg te sturen. De Valkenburgse zedenzaak was weer een triest voorbeeld. De vader van het bewuste meisje van 16 jaar, werd gewoon weg gestuurd. Toen de politie het wel ging oppakken deden ze dat met een soort inhaalslag. Een inhaalslag van vastberadenheid en hoge moraal die ons de adem benam. Gevolg: alleen al 2 zelfdodingen als direct gevolg van het politie- en OM-optreden.

De politiefunctionarissen zeggen in veel gevallen zonder enige schaamte: “Ik ga hier geen aangifte van opnemen, want de dader zal toch niet opgespoord gaan worden. Dat heeft geen zin. We kunnen ons beter bezig houden met zaken die wel zin hebben, vindt u niet?”

“Mevrouw, we zijn geen administratiekantoor voor uw verzekeringsmaatschappij. Zegt u dat maar tegen uw verzekering. Wij zijn er voor strafrechtzaken.” Aldus een andere politieman/ vrouw.

“Meneer, ik heb het met mijn chef ook nog besproken, wat u wil aangeven dat is verduistering, dat is geen diefstal.” Aldus de mevrouw (BOA, bijzonder opsporingsambtenaar) die de aangifte opnam. De aangever repliceert: Aan alle vereisten voor diefstal is voldaan volgens mij en het nu juist politieonderzoek dan moet duidelijk maken of diefstal of verduistering bewezen kan worden.” De aangever probeert nog: “Hoe kan de politie op haar eigen onderzoek vooruit gaan lopen?” De BOA snoert de aangever de mond met: “Meneer als ik er een diefstal van moet gaan maken in het sytseem, dan zitten we hier morgen nog.”

Als aan de voordeur van de politie-justitie-keten de cijfers al niet kunnen kloppen, hoe kan de regering en onze volksvertegenwoordiging hier vervolgens iets nuttigs mee gaan doen? Zou het geen idee zijn om eerst aandacht aan het totstand komen van de aangifte cijfers te gaan besteden?

De politie wenst alleen in actie te komen als er een aangifte ligt. Bij een melden van een heterdaad diefstal met bekende dader laat de politie (in bij redactie bekende zaken!) gewoon pas een week later een aangifte-afspraak inplannen. In de dief … ging lachend heen!

De politie creëert dus een comfortabele vicieuze cirkel van “niets hoeven doen”.

Na afloop van het doen van aangifte krijgt het slachtoffer doodleuk te horen: “Ja het delict is eigenlijk al te lang geleden om nog zinvol onderzoek te kunnen doen!”

Heugelijke cijfers natuurlijk … al die afgenomen misdaadcijfers.

Of is er toch iets anders aan de hand?

Dat de politie al zo vele jaren als organisatie moeizaam draait, is algemeen bekend. Misschien wel veel schokkender: journalisten laten zich als “waarheid-politie” gijzelen door de politie. Geen journalist durft serieus aan de slag te gaan met het stinkende dossier van de gemanipuleerde aangifte-cijfers. De redactie beschikt over vele tientallen pogingen van mensen die hebben geprobeerd om in de media hun bewijzen over een slecht functionerende politie (en justitie) voor het voetlicht te krijgen. Veel journalisten zijn zelfs vrij eerlijk dat zij hun vingers niet durven branden. Zonder welwillende medewerking van medewerkers bij politie en justitie denken journalisten hun werk niet te kunnen doen. Het is geen geheim dat veel media het door “nieuwe media” moeilijk hebben. De moed bij deze “nieuwe media” lijkt echter ook maar zeer beperkt.

Graag uw reactie en uw medewerking voor de website “Burgerloket Aangifte Pogingen”.  We zien uw reactie graag tegemoet op ons bekende mailadres:  justitieslachtoffers@gmail.com.