{"id":328,"date":"2012-03-20T12:00:54","date_gmt":"2012-03-20T11:00:54","guid":{"rendered":"http:\/\/www.slachtoffersjustitie.nl\/wordpress\/?p=328"},"modified":"2012-03-20T12:16:04","modified_gmt":"2012-03-20T11:16:04","slug":"joep-zander-over-eerste-beschrijving-oudervervreemdingssyndroom-pas","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.slachtoffersjustitie.nl\/wordpress\/2012\/03\/20\/328_joep-zander-over-eerste-beschrijving-oudervervreemdingssyndroom-pas\/","title":{"rendered":"Joep Zander over eerste beschrijving Oudervervreemdingssyndroom (PAS)"},"content":{"rendered":"
\n

Verketterd<\/h2>\n

20 maart 2012<\/h3>\n<\/div>\n
\n

Het ouderverstotingssyndroom werd volgens de gangbare opvattingen in 1985 voor het eerst beschreven door Richard Gardner. In 1992 volgde zijn lijvige hoofdwerk het eerste artikel op. Toen Bernet een paar jaar geleden de geschiedenis van dit begrip uitdiepte kwam hij tot veler verbazing uit bij Wilhelm Reich die in 1949 al min of meer een omschrijving van het begrip had gegeven in zijn boek \u201cCharacter analysis\u201d. Of al eerder? Het boek stamt immers uit 1933?
\nBij het uitwerken van mijn laatste artikel stuitte ik weer op die verwijzing. Ik ontdekte ook dat Bernet deze kennis in een volgend artikel weer had laten zitten en de geschiedenis van de beschrijving van ouderverstoting weer ergens bij Wallerstein liet aanvangen.
\nDus besloot ik het zelf een en ander uit te zoeken. De Engelse versie van Reichs boek was volgens het catalogussysteem Picarta alleen in Leiden te vinden. Maar na wat omzwervingen bleek een Duitse versie hier in Deventer in de Atheneumbibliotheek aanwezig. Samen met de bibliothecaresse probeerde ik uit te zoeken hoe het zat met de verschillende drukken. Uiteindelijk kwam ik zelf tot de conclusie dat Reich het oorspronkelijke werk in het Duits had geschreven maar de aanvulling in 1945 in het Engels. Hij verbleef toen in de States. Het kostte wat moeite om het door Bernet aangehaalde citaat te vinden omdat ik dus nu met een andere editie zat. Gelukkig bleek er in Duitsland een vaderorganisatie te zijn ( V\u00e4ter f\u00fcr Kinder) die het allemaal al eens had uitgezocht. In het Duits dan wel. Ik was zeer verbaasd te lezen hoe precies Reich het ouderverstotingssyndroom had omschreven, preciezer dan ik op grond van het citaat van Bernet verwachtte. Inclusief de vrij essenti\u00eble verinnerlijking van de verstoting bij het kind. Gardner verwees niet naar Reich. Bernet eerst wel. Reich werd vele malen verketterd in zijn leven. Door de communisten, de nazi\u2019s de psychoanalytische vereniging, de Amerikanen. Het kon niet op. Toch had hij mooie idee\u00ebn die dus zijn tijd soms ver vooruit waren.<\/p>\n

Ik citeer het belangrijkste stuk:<\/p>\n

Ich m\u00f6chte hier ein klinisches Beispiel aus meiner \u00e4rztlichen Erfahrung einschalten.
\nBei einer Ehetrennung hatte die Mutter mit dem Vater der Kinder die Vereinbarung getroffen, da\u00df die Kinder zun\u00e4chst bei der Mutter verbleiben, da\u00df sie aber, wenn sie das 14. Lebensjahr erreichten, sich selbst freiwillig entscheiden sollten, bei wem sie weiterleben wollten. Eines der Kinder \u00e4u\u00dferte schon mit 12 Jahren den Wunsch, beim Vater zu leben. Daraufhin griff die Mutter zum Mittel der Diffamierung des Vaters, der abwesend war. Dem Kinde wurde die \u00dcberzeugung beigebracht, da\u00df der Vater ein Mensch w\u00e4re, der andere Menschen beherrschen wollte, man m\u00fc\u00dfte vor ihm auf der Hut sein, denn man k\u00f6nnte sich seinem Einflu\u00df nicht mehr entziehen, wenn man einmal unter ihn geraten w\u00e4re. Diese Diffamierung war um so unverst\u00e4ndlicher, als der Vater an der genau entgegengesetzten Schw\u00e4che litt, Menschen seiner Umgebung uneingeschr\u00e4nkte Freiheit zu lassen. Das Argument der Pestreaktion wurde erst einige Jahre sp\u00e4ter verst\u00e4ndlich: Die Entfremdung des Vaters war offenbar nicht v\u00f6llig gegl\u00fcckt, denn die Mutter griff zu einem sch\u00e4rferen Mittel. Sie brachte den Kindern die Uberzeugung bei, da\u00df der Vater verr\u00fcckt geworden and daher gef\u00e4hrlich w\u00e4re. Dies wirkte. Das Kind entwickelte eine neurotische Selbstversagung. Seine Charakterhaltung begann sich immer mehr dahin zu entwickeln, da\u00df man sich gerade das, was man am sehnlichsten w\u00fcnschte, zu versagen hatte.Das wurde nun zu einem Zwang. Der Einflu\u00df der Mutter verinnerlichte sich im Kinde in so hohem Grade, da\u00df das Kind sich jahrelang den hei\u00dfen Wunsch, den Vater zu besuchen, versagte. Obwohl es sp\u00e4ter einsah, da\u00df die Verr\u00fccktheitserkl\u00e4rung des Vaters ein Mittel, es fernzuhalten, gewesen war, behielt es die nun phobisch gewordene Angst, den Vater zu besuchen, bei. Obwohl es nun erwachsen war, war es unf\u00e4hig, sich von der Mutter zu l\u00f6sen and sein eigenes Leben zu f\u00fchren. Es schob seinen Entschlu\u00df, das m\u00fctterliche Haus zu verlassen, immer wieder hinaus. Es war deutlich, da\u00df eine Zwangshemmung es im Hause der Mutter festhielt. Genau das also, was diese Mutter dem Vater des Kindes zugeschrieben hatte, war komplett gelungen. Im Leben des Kindes hatte sich ein irreparabler Bruch festgesetzt. Die Selbstversagung durchaus rationaler W\u00fcnsche war zu einer dauernden Grundhaltung geworden. Obwohl sie den Vater sehr sch\u00e4tzte und liebte, vermochte sie es nicht \u00fcber sich zu bringen, mit ihm auch nur wenige Tage in den Ferien oder bei \u00e4hnlichen Anl\u00e4ssen zu verbringen.<\/p>\n

Alle citaten bij V\u00e4ter f\u00fcr Kinder<\/a><\/p>\n

Met dank aan Joep Zander voor deze academische zoektocht:<\/p>\n

http:\/\/joepzander.wordpress.com\/2012\/03\/20\/verketterd\/<\/a><\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Verketterd 20 maart 2012 Het ouderverstotingssyndroom werd volgens de gangbare opvattingen in 1985 voor het eerst beschreven door Richard Gardner. In 1992 volgde zijn lijvige hoofdwerk het eerste artikel op. Toen Bernet een paar jaar geleden de geschiedenis van dit … Continue reading →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"om_disable_all_campaigns":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"_uf_show_specific_survey":0,"_uf_disable_surveys":false,"footnotes":""},"categories":[54,55,1,53,40],"tags":[20],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.slachtoffersjustitie.nl\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/328"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.slachtoffersjustitie.nl\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.slachtoffersjustitie.nl\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.slachtoffersjustitie.nl\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.slachtoffersjustitie.nl\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=328"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/www.slachtoffersjustitie.nl\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/328\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":332,"href":"https:\/\/www.slachtoffersjustitie.nl\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/328\/revisions\/332"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.slachtoffersjustitie.nl\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=328"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.slachtoffersjustitie.nl\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=328"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.slachtoffersjustitie.nl\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=328"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}