Rechters, jeugdzorgers en documentairemakers (-sters) die een standbeeld verdienen

2012/07/21 in 200 Jaar Ongewijzigd, Achter gesloten Deuren, Autoriteit Toezicht Jeugdzorg, Autoriteit Toezicht Rechtspleging, Uncategorized

Voor een kritische journalist is het prettig om ook een uitzondering op een misstand te mogen melden die onder de aandacht moet worden gebracht

Zonder twijfel is er sprake van een enorme misstand in de rechtspraak (rechtspleging) die is gebaseerd op de “deskundigheid” en “rechtschapenheid” van jeugdzorginstellingen.

Er zijn ook rechters die wel degelijk beseffen dat zij eindverantwoordelijk zijn voor de kwaliteitstoetsen op de werkzaamheden van gezinsvoogden en dergelijke.

YOUTUBE: Zeer aangrijpend hoe rechter Fred Salomon wel durft te zeggen dat kinderrechters met de huidige ketenpartners nooit goed hun werk kunnen doen. Hij maakt bekend dat hij stopt als kinderrechter. http://www.youtube.com/watch?v=UKej7T-vPf4&feature=relmfu  De documentaire Juvenile Judge is het kijken meer dan waard. Het is, misschien voor de makers wat onverwacht, een heldere aanklacht tegen de jeugdzorg(-bezorging) geworden.

YOUTUBE: Dhr. Wiel Jansen (ex-bestuurder BJZ Amsterdam) met een analyse over waar de problemen in de jeugdhulpverlening zouden zitten.                       http://www.youtube.com/watch?v=805zyNNP11M

Opvallend is dat hij weer de rechtspleging als onderdeel van het verdeel-en-heers-probleem onbenoemd laat. Wel behoorlijk eerlijk, maar hij blijft steken in het in hand in eigen boezem steken.

Opvallend is zijn constatering dat de controle op het werk in de jeugdzorg niet goed loopt. Controle om de controle … terwijl wat gecontroleerd moet worden … wellicht niet gecontroleerd wordt.

Misschien niet zo verbazingwekkend dat deze functionaris door de organisatie zelf geloosd lijkt te zijn om reden van ontevredenheid van metname het eigen personeel. Hier lijkt het zondebok principe weer in de organisatie te regeren. Bij uitblijven van objectieve waarheidsvinding blijken mensen in hun werk steeds maar weer daar hun toevlucht toe te nemen. Er wordt gejokkebrokt om in de organisatie te overleven en om in de omgeving met het doen van het dagelijkse werk te overleven.

YOUTUBE: Mw. Flinterman als voorbeeld van een rechter die mogelijk niet helemaal de zaken juist in perspectief plaatst door OTS nog voor de geboorte van een kind te propageren. Als jeugdzorg de verwachting van juiste zorg kon waarmaken dan zou een OTS wellicht heel goed uit kunnen pakken.  De rechter vindt in veel gevallen echter dat hij niets aan de kwaliteit van zijn deskundigen kan en mag doen.  http://www.youtube.com/watch?v=l3GkQGr9rp8&feature=relmfu Het lijkt echter ontgochelend eenvoudig: de rechter durft zich niet te branden aan het toetsen van de kwaliteit van een organisatie waarvan hij al lang weet dat die ver ondermaats is. De rechter zou vervolgens zelf op zorgen voor verbetering kunnen worden aangesproken. Dan zou de rechter zelf een onoplosbaar probleem op zijn bord getrokken hebben. Dat verklaart in het algemeen de passieve houding van rechters om kwalitatief slechte deskundigen te ontmaskeren. Zowel in het civiele als in het strafrecht is het gevolg van slechte deskundigen dramatisch. Vele levens van onschuldigen worden er door verwoest.

Als het OM na verloop van tijd moet bevestigen dat onderzoeken en beschuldigingen onjuist zijn, ontspringen de daders van deze valse onderzoeken en valse beschuldigingen meestal volledig de dans. De samenleving mag wel voor hoge schadevergoedingen opdraaien. De valse, dwalende deskundigen hoeven zelfs ontvangen vergoedingen niet terug te betalen. Zelfs niet als wanprestatie door justitie kan worden bewezen.

Als een soort gentlemensaggreement staat sinds jaar en dag overeind: de rechter mag zich verschuilen achter de rapportage van de jeugdzorg, dan mag de jeugdzorg zich verschuilen achter de door de rechter bepaalde uitspraak. Men verwijst in een cirkel naar elkaar … dus is niemand verantwoordelijk. Tenzij iemand wel de wet leest … en daarin ziet dat de rechter eindverantwoordelijk is gemaakt. We hebben echter in Nederland geen cultuur van “aan de rechter durven twijfelen”.

Een professionele rechter organiseert zijn eigen weerwoord wanneer dat nog niet voor handen is, zoals dat een universele vereiste voor professionaliteit is.

Meer en meer rechtsgeleerden betogen ondertussen dat de onafhankelijkheid van de rechter juist alleen is te waarborgen door tevens onafhankelijke controle op de rechtspleging vorm te gaan geven.

 

 

 

Leave a reply

You must be logged in to post a comment.

Skip to toolbar