Did we know? Horror Judges? Secret Courts for … Child Matters? Judges creating their own foster childs? Dutch Governemental Organisations exceed the Horror of Dutroux!

– Arnhem – Netherlands – In the district of Gelderland a child-judge proudly tells she takes care of a foster child. It’s a documentary. A film crew is allowed to see some parts of her hidden work. That’s better for children she tells. We have to add: although there hasn’t been scientific or reasonable proof for the need of this secrecy. Youtube and Google will lead you to the documentary.

The judge, Mrs. mr Weijers van der Marck, turns out not to have any hesitation to cut contacts between children and their fathers. Even when it turns out mothers have an alibi for allegations because they prepare departure to a foreign country. Even when she can conclude herself a mother has deceived her by assuring her that she wasn’t preparing an emigration with her children. We as law-activists have all the written facts. This judge even cuts contacts between a father and his children, although the judge not even knows were the children are. The mother isn’t in court but abroad at the moment the judge does her investigation and rules her rule.

Yes. Fathers even get a civil order that they should stop having every kind of contact with their children. Even when they are not even charged with any wrong doing. Nowadays there is no way for fathers not to pay for their children, and that’s OK, of course. But on the other hand judges deny to implement the Dutch laws. The law says that it’s default that mother and father share their parental duties and “rights” likewise.

International organizations have confronted the Netherlands with a long existing illegal habit to use real “secret courts” for some subjects. In dutch: achter gesloten deuren. For example fiscal affairs and affairs about family and child matters. This is one of the reasons the “horror justice” could be kept secret for such a long time. Journalists, Quality Auditors, interested family and friends, they are not allowed to get the questions to the judge that parties in a procedure make. They are not allowed to see or hear the process of analyzing and weighing “facts” that the judge leads to his (very often her) final ruling. It’s nearly impossible for them to get the result from the legal process. Only procedure-results that have big attention in society are anonymized and publicized for a broader audience.

We would be very glad to have made some mistakes (cynical). We would be even more glad to correct them.

Without any parliamentary or civil control it’s allowed to judges to take children away from parents with manipulated, imaginary “proof of misconduct”. One unproven source (e.g. a complaining mother) is enough to hold away children from a father. For several years or even a complete childhood!

It turns out that judges even start to take care for children they “stole from parents” first. They become foster parents for children they steal themselves. Please convince us that this isn’t truth. This is exactly the same that happened to the children of the murdered opposition of the junta in Argentina under dictator Videla. People within the government and administration showed their “humanity” by taking care of children with “incapable parents”. Bureaucratic for … murdered. That they had their part in guilt for murdering fathers (and mothers!) they didn’t dare to tell. It resembles the illegal trade in Ethiopia in stolen children that were adopted in the West. A lot of people and organizations made nice profits by real selling of stolen children. At the end of the line some innocent (?!) people that wanted to care for those children became foster parents. African governments are trying to repatriate some of these stolen children.

Please, start with some fact finding. We know … our judges simply deny. Even written! Even in front of gathered journalists. They did the same after the Second World War. They denied and we should have trust in them. We liked to have. We liked to trust in a fairy tail of better people. Nobody can show what correctional actions were undertaken against nazified judges and their products during the German Occupation of the Netherlands. We have to assume … nearly nothing has been done to undo juridical wrong doing. A very despicable argument was used. Jewish judges were often overrepresented in the total population of judges. It had been a Jewish judge in the highest Dutch court that had been removed by the Germans … even after remarkable collaboration between him and the Germans. Afterwards several lower ranked Jewish judges were removed and brought to several concentration camps. Lots of them finally killed. The Non-Jewish majority in the legal system that was left after the war, seemed to misuse the argument of Jewish sacrifices. The “system” had made it’s sacrifices and focus should be on the future. History was history. Let’s not bother with cleaning up and removing “wrong” judges. This kind of reasoning is exactly the same of convicting and disqualifying fathers with their own sacrifices and “punishments”. Don’t talk about children’s rights and fathers role in it. It should be clear that there are fathers killing their children. Did the reader compare that figure to the number of killed children by mothers? He would be astonished.

A standard way of behaving of the Youth Care and Juridical System is: blaming fathers for the punishments they get from the system itself. Contact with children is lessened or even cut of, fathers get feeling insecure and depressive (who wouldn’t). Depressive might according to “professionals” lead to suicide. Fathers sometimes get more angry and frustrated. Depression, anger, frustration … really is suspected to lead to homicide and suicide. So … take away the children completely. This is really standard in the Netherlands. Simply ask fathers to react on internet-messages. And simply ask our editors and you will be provided by tens … even by hundreds of cases. Somebody who writes the above and rereads, will be questioning his own mental well being. This can’t be truth. But it is.

The normal habit in family tragedies like the one of Julian, Ruben and Jeroen, would have been: blame the father! Case closed. To many people have heard and seen what really happened in this case. For to many people it’s clear … the perpetrator … plays victim.

Stop this play.

How many proofs do we have to suffer … to convince that judges really can’t control themselves?

A system that helps making false allegations about fathers being:
– mistreating their children
– sexual abusing children and partners
– stalking their ex-partners (when they have to get from and bring their children to the mother)

… being suspected of having suicidal thoughts …

is a real criminal system.

It’s really driving fathers into suicide. A system that makes it’s own truth.
Murdering fathers and letting them dig their own graves first.

A system that’s there for it’s own sake. Even assuring criminal income and profit to many people and organizations.
Not for the sake of children.
Not for the sake of fathers.
Not for the sake of family and society in general.

Sometimes perpetrators get names. As victims do. Sometimes they are remembered for ever and around the world. Sometimes they change roles after better reading and rereading. In this case mother Iris van der Schuit asked for sympathy as a mother in deep grief. She doesn’t mention the killed father, she doesn’t mention his family. She was only occupied with having to have her children as exclusive possession with not having to share them with her ex-partner, the father of Ruben en Julian van der Schuit. Pure selfishness. Now she has nothing. We don’t agree to this deed of Jeroen Denis. But we can understand his desperation. Sometimes the perpetrator is victim and the victim … might be the real perpetrator.

How many more avoidable family tragedies we can stand ?

Please Dutch Government
Please Dutch Parliament
Please European Parliament
Please United Nations

… do something.

Dolmatov’s Dood bevestigt Rechtspleging in Vreemdelingenketen volstrekt onder de Maat. Diverse dodelijke slachtoffers door falende bureaucratie.

Parlementair verslaggever

Dat het systeem van 2 keer hoger beroep absoluut geen garantie geeft op een goede rechtspleging bleek weer heel duidelijk uit de volstrekt Kafkajaanse gang van zaken rond de Russische activist Dolmatov. Een keer het systeem blind vertrouwen en niet tijdig de registratie doen en iemand wordt de dood in gedreven. Vele zaken zijn door het lange tijdsverloop bij moeten toepassen van rechtsmiddelen (hoger beroep) volstrekt niet meer ongedaan te maken. De gevolgen zijn bijna nooit met geld te compenseren. Daar komt ook nog bij dat de mogelijkheid van 2 keer hoger beroep al steeds vaker los gelaten blijkt te worden.

Het is beslist geen toeval dat het buitenland ons wijst op onze levensverwoestende jeugdzorg en onze levensverwoestende vreemdelingenbehandeling en asielprocedures.

Er is ondertussen een forse lijst van vermoorde en de dood in gedreven vreemdelingen ontstaan. Als je mensen in een ongeschikt gebouw opsluit en dat gebouw vliegt in brand met een aantal dodelijke slachtoffers dan draagt Nederland daar natuurlijk een verantwoordelijkheid. Mensen die notabene waren opgesloten zonder dat zij een strafbaar feit hadden gepleegd. Dan komen daarbij de mensen die tot zelfmoord komen, omdat geen enkel individu de onverschilligheid, de onzekerheid en de fouten van disfunctionerende ambtenaren in deze situaties kan verdragen. De vreemdelingen zijn al vaak extra kwetsbaar en gekwetst als zij hier in een procedure belanden. Vanzelfsprekend hebben we het dan niet over de economische avonturiers en gelukszoekers. Van Dolmatov kan bijvoorbeeld niemand betogen dat die voor economische verbetering zich in Rusland had geengageerd.

De Nederlandse overheid probeert angstvallig onderzoek naar vermoorde vreemdelingen tegen te werken en te verzwijgen. Het gaat daarbij om moorden in Europa door buitenlandse agenten, maar ook om moorden na vrijwillige en gedwongen terugkeer naar het land van herkomst. Nederland gebruikt een beproefde aanpak. Als je het niet onderzoekt, kan je met enig gemak zeggen dat het er niet is.

Naar analogie wil Justitie alle onderzoek tegenhouden naar kinderen die door de jeugdzorg in grote problemen zijn gebracht in plaats van geholpen.

De Inpectie Justitie en Veiligheid moet samen met de Ombudsman een soort laatste redmiddel kunnen vormen. Het is opvallend hoe volstrekt onbeschoft er met de Ombudsman wordt omgegaan door de huidige bewindslieden. Men zegt hem gewoon ronduit dat men hem maar lastig vindt.

Toen nog voor de zelfdoding van Dalmatov de ombudsman, Alex Brenninkmeijer schriftelijk het ministerie van Opstelten en Teeven (Veiligheid en Justitie) tot spoed maande om wat te doen aan de onhoudbare behandeling van vreemdelingen in vreemdelingenbewaring te gaan doen, kreeg hij geen reactie. Na telefonisch contact zei men hem toe dan maar een brief als reactie aan hem te zenden. Enige tijd later, bleek het duidelijk te laat. Wederom was er iemand in uiterste geestelijke nood gebracht. Dalmatov had een einde aan zijn leven gemaakt.

Hij had in verband met zijn net gestarte hogerberoep helemaal niet in vreemdelingenbewaring gezet mogen worden.

Wie gaat deze ambtelijke terreur stoppen? Hoeveel ministers moeten hier nog op worden heen gezonden?

Waarom zijn er nog geen ministers op het dramatisch slecht functioneren van de kinderrechters en de jeugdzorg heen gezonden?
Komt dat omdat een deel van het niet functioneren is toe te schrijven aan ketenpartners uit andere ministeries?
Zijn we ondertussen zo gewend geraakt aan het levensverwoestende functioneren van de rechter en zijn jeugdzorgdeskundigen?
Of is het echt zo simpel, dat we het vergeten te onderzoeken?

Waarom wordt geaccepteerd dat rechters met enige gewichtige trots verkondigen dat zij niet de effectiviteit van hun beschikkingen behoren te gaan volgen?
Welke functionaris kan daar nog mee wegkomen? Ik weet niet of ik het goed doe, want ik hoor niet te weten of ik het goed doe, is wat rechters zonder gene betogen. Waarom worden werknemers die strafbare nalatigheid en bedrog plegen vervolgd … maar ambtenaren nooit?

Waarom moeten ministers opstappen, maar ambtenaren nooit?

Rechters die als eindverantwoordelijken vreemdelingen in vreemdelingenbewaring plaatsen al helemaal … nooit?
Rechters die als eindverantwoordelijken kinderen aan mishandelende en frauderende personen en organisaties toevertrouwen al helemaal … nooit?
Rechters die als eindverantwoordelijken onschuldige verdachten tot levenslang veroordelen en … afschuiven op falende deskundigen … nooit?
Waarom vindt de ombudsman geen gehoor?
Waarom vindt mr Pieter van Vollenhoven geen gehoor?
Waarom vinden honderdduizenden gewone burgers geen gehoor?

Hoe lang moet dit nog zo doorgaan?

Gewaardeerd Bezoekje Televisie-kerk VPRO. Zondagmorgen.

zondagmorgen 10 maart 2013 (Nederland 1)

Vrije Geluiden, VPRO muziekprogramma
Bariton Klaus Mertens en pianiste Tini Mathot voerden in januari en februari Winterreise van Schubert uit. Klaus en Tini vertolken een aantal Schubert liederen. Ook nu in deze uitzending wordt een lied van Schubert ten gehore gebracht. Claus heeft nu al 2 keer een uitvoering van Winterreise gemaakt. Nu is samengesteld een CD met 21 liederen van Schubert. Niet uit de cycli van Schubert! Dat zou namelijk aan individuele liederen onrecht doen.

Klaus verhaalt over Schubert. Het was een erg eenzame man. Hij vond nooit de ware liefde. Hij was steeds arm en leefde heel bescheiden. In zijn eigen tijd kreeg hij nooit de erkenning als kunstenaar.

Boeken, VPRO boekenprogramma met Brands
Hierin is als eerste te gast Tineke Cleiren (rechter) met het boek: Strafrecht.
Zij vertelde bijvoorbeeld dat de officier van justitie wordt geacht ook vooral de ontlastende bewijzen voor een verdachte aan te voeren voor de rechter. Door het slachtoffe weer een centralere plaats te geven

De rechter behoort de zaken van grote afstand te bekijken, stelt mw. Cleiren.
Haar engelstalige cv.

Volgens de mening van mijzelf als auteur van dit artikel: Dat is waarschijnlijk het grote probleem. Naarmate de rechter een dossier zelf uitgebreider en evenwichtiger heeft kunnen samenstellen blijkt de rechter anders te oordelen. Als we het niet als onmogelijk zouden zien, dan hadden we het liefst dat de rechter in staat zou zijn om alle details overal weg te kunnen halen en op basis van volledige en tijdige informatie tot een 100% juist oordeel te kunnen komen.Op voorhand wordt in het systeem ingebouwd dat de rechter kan zeggen: “Ik heb niet anders kunnen besluiten, want de hoofdlijnen zijn mij niet anders voorgelegd.”

Brands sluit met haar af dat hij hoopt dat haar volgende boek gaat over de introductie van leken in de rechtspraak.

Terechte kritiek van Ton Derksen op Cleiren wil ik de lezer niet onthouden. Van Ton Derksen staat al het een en ander op deze site. Graag verwijs ik de lezer in het algemeen naar de webstek drogredenen.nl.

Theodor Holman is te gast met zijn boek: “De grootste truuk aller tijden.” (Roman met veel autobiografische elementen) Als het ware de verdwijntruuk op traumatische ervaringen. Tijdens een speech op een herdenking kreeg Holman een schok. “Ik weet eigenlijk helemaal niets van de ontberingen van mijn ouders in de Jappen-kampen.” De vader van Theodor werkte aan de Birma-spoorlijn. “Mijn dochter deed de Indische geschiedenis meer, dan dat het mij deed. Dat is raar.”

“Ik probeerde er altijd verre van te blijven als mijn ouders met elkaar aan de oorlogservaringen probeerden te refereren.” Zij wilden er meestal ook niet over praten. Hij stelde weleens de vraag: “Hoe was het in de concentratiekampen in Indie?” Dan kreeg hij een antwoord als: “Niet fijn, maar je moet je brood nu eindelijk eens op eten.”

Theodor heeft als een soort relikwie meegenomen het dagboek van zijn vader over een periode binnen de tijd dat zijn vader aan de Birma-spoorweg moest werken als dwangarbeider. “Toen het potloodje op was, moest mijn vader noodgedwongen stoppen.”

Vervolgens volgt er een reclameblok. Er komt een “commercial” voorbij van het Liftinstituut (sinds 1933). Veiligheid is niet vanzelfsprekend. We staan er onvoldoende bij stil. We vertrouwen “heel mechanisch” op mensen die daar verantwoordelijk voor zijn gemaakt. Volgens de opdrachtgevers voor het spotje is het goed om daar toch aandacht voor te vragen. Veiligheid en controle komen niet vanzelf. Daar moet iedereen af en toe bij stil staan.

Cleiren over Gill, Derksen en Israëls

Cleiren over Gill, Derksen en Israëls

Dit artikel is eerder gepubliceerd op drogredenen.nl
Als redacteur van justitieslachtoffers.nl was ik enkele maanden geleden bij de boekpresentatie van Ton Derksen: Leugens over Louwes. Ofwel de rechterlijke dwaling van de Deventer-moordzaak. Als wetenschappelijk van een dwaling gesproken kan worden, dan is daar niet ook nog een “hogere” rechter voor nodig. Dat is in ieder geval de mening van mij als redacteur voor deze website.
Prof. dr. Ton Derksen
De Maastrichtse rechtspsycholoog Han Israëls, de Leidse hoogleraar statistiek Richard Gill en de wetenschapsfilosoof Ton Derksen hebben zich onlangs beziggehouden met rechterlijke dwalingen. Prof. Tineke Cleiren (commissielid Ina Post-zaak, hoogleraar in Leiden en raadsheer) erkent dat er zwaktes zitten in het juridische bewijsstelsel. Maar ze heeft ook kritiek op de wetenschappers omdat ze met ‘onjuridische blik’ kijken (NRC, 28.6.08). Hoe ziet dat juridisch bewijsstelsel er dan uit? “Stel dat het slachtoffer een blauwe plek heeft en een verdachte aanwijst. Die combinatie wordt geaccepteerd door de rechter. Anders kun je zo iemand nooit aanpakken. Als er nou ook spermaonderzoek was, dan heb je een hard gegeven. Die blauwe plek alleen zegt dat er iets gebeurd is. Niet dat hij het heeft gedaan. Dit type delicten heeft er mede toe geleid dat het strafrecht nog soepeler is geword en met bewijs.”
De kritiek op (onder andere) de eerder genoemde wetenschappers heeft te maken met de verschil tussen een juridische blik enerzijds en een sociaalwetenschappelijke en wiskundige blik anderzijds. Hieronder volgen enkele beschuldigingen
“Als zij met getuigen spreken zijn er geen waarborgen voor de betrouwbaarheid van die verklaringen. Die biedt het strafproces wel. Zij kijken niet-juridisch.”
“Je kunt een zaak bederven met een vals beeld. Alle bescherming die het recht biedt voor betrouwbaarheid en behoorlijkheid valt dan weg. De contra-expertise bij de zitting, de cautie (waarschuwing dat de verdachte niet tot antwoorden is verplicht), het verbod druk uit te oefenen, etcetera. Als er te veel ophef ontstaat, kan een rechter niet meer oordelen. De verdachte krijgt dan geen eerlijk proces meer. De rechter kan niet meer onafhankelijk tot een overtuiging komen. Die is bevooroordeeld geraakt.”
“Ze zouden alleen moeten beseffen dat wat zij doen niet altijd tot een betere waarheid leidt. Je kunt ze hoogstens aanspreken op hun wetenschappelijke integriteit. Men begint vanuit een academische belangstelling, maar gaat zich vereenzelvigen met één van de partijen. Daar is geen zelfrelativering te merken.”
“Men beseft evenmin hoe het wettelijke bewijsstelsel in elkaar zit. De rechter moet een overtuiging hebben, op basis van een minimale hoeveelheid bewijs. Er zijn ook gevallen waarin daaraan is voldaan, zelfs met veel bewijs, maar de rechter toch twijfelt en vrijspreekt. Dat past vaak niet in hun perceptie. Maar het is wel de kern van ons bewijsstelsel. Die overtuiging is een discretionaire bevoegdheid van de rechter, een persoonlijke waardering. Externe deskundigen kunnen die bevoegdheid vaak niet op waarde schatten.”
Analyse. Cleiren verwijst naar de kritiek van Gill, Derksen en Israël en ik zal haar kritiek dan ook in relatie tot deze drie wetenschappers bespreken. Als hun analyses tekort zouden schieten, moet Cleiren ook exact kunnen aangeven waar de analyses van de genoemde drie tekortschieten. Dat doet ze echter niet. Ik zal de beschuldigingen één voor één behandelen.
1. “Als zij met getuigen spreken zijn er geen waarborgen voor de betrouwbaarheid van die verklaringen. Die biedt het strafproces wel. Zij kijken niet-juridisch.” Derksen, Israels en Gill hebben beweringen geanalyseerd (en gefileerd). Hun argumentatie is transparant, helder en navolgbaar. Wat moet er dan nog meer gebeuren als het gaat om waarborgen? Het punt is nu juist dat Cleirens ‘juridische’ waarborgen in een aantal gevallen structureel tekortschoten.
2. “Je kunt een zaak bederven met een vals beeld.” Wie schetst dan precies welk vals beeld? Zowel bij Lucia de B. als de Schiedammerparkmoord werd het ‘valse beeld’ door het OM geschetst.
3. “Alle bescherming die het recht biedt voor betrouwbaarheid en behoorlijkheid valt dan weg.” Ook bij deze beschuldiging geeft Cleiren – weer – geen enkel voorbeeld.
4. “Als er te veel ophef ontstaat, kan een rechter niet meer oordelen. De verdachte krijgt dan geen eerlijk proces meer. De rechter kan niet meer onafhankelijk tot een overtuiging komen. Die is bevooroordeeld geraakt.” De genoemde drie wetenschapppers analyseerden de zaak na de veroordeling. Deze beschuldiging heeft dus in elk geval niet betrekking op de genoemde drie wetenschappers. Mocht dat wel het geval zijn, dan dient te worden opgemerkt dat het in de zaak Lucia de B. juist om de bevooroordeelde houding jegens de verdachte ging. Lucia de B. kreeg géén eerlijk proces.
5. “Ze zouden alleen moeten beseffen dat wat zij doen niet altijd tot een betere waarheid leidt. Je kunt ze hoogstens aanspreken op hun wetenschappelijke integriteit. Men begint vanuit een academische belangstelling, maar gaat zich vereenzelvigen met één van de partijen. Daar is geen zelfrelativering te merken.” Ton Derksen heeft zelfs nadrukkelijk aangegeven Lucia de B. niet meer dan één keer te willen ontmoeten om te voorkomen dat er een band zou gaan optreden. Bovendien komt de rechterlijke macht schoorvoetend terug op hun eerdere veroordeling van Lucia de B. Met andere woorden, er is wat Lucia de B. betreft inmiddels geen verschil van mening meer tussen de opvatting van de rechters en de wetenschappers. Feitelijk komt Cleiren niet veel verder dan een directe persoonlijke aanval richting Gill, Derksen en Israël.
6. “Men beseft evenmin hoe het wettelijke bewijsstelsel in elkaar zit. (…) Externe deskundigen kunnen die bevoegdheid vaak niet op waarde schatten.” Maar is dat wettelijk bewijsstelsel dan een heilig axioma? Zo is de statistische berekening die Gill en Derksen aanvielen, fout en dat staat los van welk bewijsstelsel dan ook.
Kortom, een weinig overtuigende kritiek van prof. Cleiren.
Inmiddels heeft Ton Derksen in het NRC (5.7.08) gereageerd op de kritiek van Cleiren.
Cleirens verwijt dat de verdachte door alle ophef geen eerlijk proces krijgt, wijst Derksen resoluut van de hand. “Dat verwijt is een gotspe van formaat.”, stelt Derksen. “Het is alleen door de inzet van mijn zus en mij geweest dat er nu aandacht voor de zaak Lucia de B. is en dat de Hoge Raad zich nu buigt over een herzieningsverzoek van het parket van de Hoge Raad. Alleen dankzij de inzet van academici is er nu (de mogelijkheid van) een eerlijk proces.”
Over het verwijt van vooringenomenheid zegt Derksen, dat hij op basis van uitgebreide studie en zorgvuldige argumentatie ervan overtuigd is geraakt dat Lucia de B. geen moorden heeft gepleegd, en niet op basis van vooringenomenheid. “Dit is een misverstand, zowel een raadsheer als een hoogleraar strafrecht onwaardig.”
Het punt is dat Cleiren zo vaag in haar kritiek is, dat dit – bewust of onbewust – alle deuren opent voor de immuniseringsstrategie. Elk weerwoord van Derksen kan Cleiren desgewenst afdoen met een ‘ik-had-een-andere-zaak-op-het-oog’. Cleiren hanteert argumentatieve ‘hit-and-run’-strategie: na een vage kritiek wordt snel een ander punt aan de orde gesteld. Elke onderbouwing en nuancering ontbreekt.

1 opmerking via het artikel-forum op de site:

Anoniem zei
De zaak Lucia de B. was ooit juridisch interessant. Omdat delict en dader niet onafhankelijk van elkaar vastgesteld zijn, zou een rechter zonder verder te kijken naar het bewijsmateriaal de zaak van de rol af hebben kunnen hameren. Dat is niet gebeurd, en het zal ook niet meer kunnen gebeuren. In plaats daarvan is de zaak Lucia de B. een speelplaats geworden waarop iedereen mag spelen.Het probleem met deze analyse van de vermeende drogredenen van Cleiren is dat Cleirens tekst niet integraal is weergegeven. De ‘beschuldigingen’ van Cleiren aan het adres van bepaalde wetenschappers kunnen dan zelf weer uit verband zijn geciteerd enz. Ook kan Ton Derksen selectief hebben gereageerd enz. enz. Doordat persoonlijkheden, al dan niet huns ondanks, als persoon ‘partij’ zijn geworden (zie bv. hoe Derksen zijn rol en die van zijn zus in de herzieningsverklaring aanzet) kan zoiets bijna niet anders dan ontaarden in het over en weer in twijfel trekken van elkanders ‘papieren’ of ‘geloofwaardigheden’.Dat Ton Derksen inmiddels een tweede boek heeft geschreven over ‘juridische dwalingen’ doet de discussie over Lucia de B. ook niet veel goed. Waar het boek over Lucia de B. – en dan met name het middenstuk – en sterk staaltje was van het weergeven van feiten en het transparant duiden daarvan (je kunt als lezer besluiten de duiding niet te volgen), lijkt Ton Derksen nu op hol geslagen te zijn en zich te beschouwen als een nieuwe autoriteit als het gaat om rechterlijke dwalingen. Zijn analyse van de andere zaken die hij in zijn tweede boek bespreekt, is echter zwak en waar die sterk is, niet origineel. De context (Mega-manco’s van het OM) is weinig overtuigend en komt – ook vanwege de term ‘mega-manco’ – soms bijna infantiliserend-belerend over. Als Cleiren de kritiekpunten die zij geformuleerd lijkt te hebben over de inbreng van wetenschappers in de zaak Lucia de B. zou maken over het nieuwe boek van Ton Derksen, dan zou die kritiek slaapverwekkend triviaal zijn. In het tweede boek is duidelijk iemand aan het woord die denkt dat een juridische argumentatie vergelijkbaar is met een wetenschappelijke argumentatie.Bovendien lijkt Ton Derksen niet te beseffen dat het OM en andere in het recht betrokken instanties in personen niet de luxe hebben dat zij vier, vijf of twintig jaar kunnen uittrekken om een wetenschappelijk onderwerp te bestuderen. Uitzonderingen daargelaten (zoals de exorbitante investering in tijd en middelen die gestopt is in het onderzoek naar de zaak Seveke in Nijmegen) hebben de verantwoordelijke instanties beperkte tijd en beperkte middelen. Dat daardoor bepaalde stukjes bewijsmateriaal niet goed of eenzijdig geduid worden, of geheel over het hoofd gezien worden, mag niet verbazen. Dat hoeft niemand ervan te weerhouden daar waar de gelegenheid zich voordoet daarop te wijzen. Maar om nu vanaf de zijlijn met het vingertje wat te gaan mopperen over de Mega-Manco’s, dat lijkt me wat overdreven.Dat met het instellen van een onafhankelijke Herzieningscommissie deze “mega-manco’s” geneutraliseerd zouden kunnen worden, is onwaarschijnlijk. Hier geldt ook niet “als het niet baat, dan schaadt het niet”. Het instellen van een toetsingscommissie is zinloos als dit niet gepaard zou gaan met een herijking van de functie van bepaalde bestaande instituties. Met name de ‘spelregels’ rond de toetsing van het bewijsmateriaal op de verschillende gremia zou heroverwogen moeten worden. Het is NIET zonder maatschappelijk risico beroepsgremia in de rechterlijke hierarchie het recht tot een herijking van het bewijsmateriaal te (blijven) ontzeggen om dan naast de rechterlijke hierarchie een ‘onafhankelijke’ commissie in te stellen die het bewijsmateriaal wel vanaf nul door zou kunnen gaan nemen. (Wat niet wil zeggen dat dit risico niet aanvaardbaar zou kunnen zijn.)Om hier een (hachelijke) analogie-redenering te gebruiken: het instellen van een onafhankelijke herzieningscommissie is vergelijkbaar met het instellen van een onafhankelijke, tweede promotiecommissie in het universitair onderwijs om proefschriften nog eens extra te toetsen (vgl. affaire Cabbolet). Wie een dergelijk voorstel in het universitaire wereldje zou doen, zou met pek en veren worden buitengekegeld, en als het voorstel zou worden aangenomen zou mening hoogleraar zich twee, drie of tien keer gaan bedenken alvorens in een promotiecommissie zitting te nemen.

11 augustus 2008 19:48

Michael Boogerd en ontwikkelingen rond doping. Justitie ziet illegale vervaardiging van doping niet als illegale vervaardiging van medicijnen.

een verslaggever

Michael Bogaard deed vandaag zijn biecht dat hij minstens 10 jaar lang doping heeft gebruikt. Om zijn sportcarriere te kunnen hebben, was het onvermijdelijk om doping te gebruiken. Hoeveel mensen moeten niet een gedroomde carriere laten schieten, omdat ze ergens niet voldoende van hebben? Al was het maar niet voldoende geluk. Of kunnen we alles bereiken als we het alleen maar heel erg graag willen?

Enkele dagen geleden werd op tv (VPRO) aandacht besteed aan doping in de amateursport.

De reporter werd te woord gestaan door een pr-medewerker van een rechtbank. Schokkend was het om te zien dat een individuele medewerker in naam van Justitie enorme onzin mag spreken. Wat mij betreft over de grens van rechtmatig handelen voor een overheidsfunctionaris.

De reporter ging in op een rechtszaak tegen personen die illegaal medicijnen produceerden. Hij vroeg of justitie meer aandacht aan vervolging van illigale producenten van doping wilde gaan besteden. Het gaat bij doping altijd om misbruik van preparaten die als medicijn voor mens of dier zijn geproduceerd.

De pr-medewerker gebruikte een standaard truuk om de vraag niet te beantwoorden, namelijk door een juridische leugen neer te leggen. Ze had dus beter gewoon tegen de reporter kunnen zeggen dat ze zijn vraag niet wilde beantwoorden. Ze stelde: “Het gaat vandaag in deze zaak om vervaardiging van medicijnen. Het gaat niet over doping.”Dat statement herhaalde ze een aantal keren. De juridische leugen is dat alle medicijnen op enig moment als doping kunnen worden gebruikt. Dat maakt de opspoorbaarheid en vervolgbaarheid ook zo goed als onmogelijk. Een sporter met diabetes kan gemakkelijk wat meer insuline spuiten om zijn spierherstel en energie-opname wat te bespoedigen. Zo zijn er nog tientallen voorbeelden te noemen. In hetzelfde spel, moeten alle spelers vooraf zich conformeren aan dezelfde spelregels. De overheid kan steeds bevorderen dat dat gebeurt. Duidelijke regels vooraf en bij iedereen duidelijk gemaakt.

Het is waar dat de prioriteiten voor onderzoek en vervolging in de eerste plaats door de politiek moeten worden bepaald.

Maar het is misschien wel raadzaam dat er gezocht gaat worden naar een medicijn voor Justitie-functionarissen om niet al te makkelijk een bord voor hun hoofd te plaatsen. Om niet te gemakkelijk de vingers in hun oren te kunnen stoppen.

“We gaan pas iets doen aan onrechtvaardigheid als het ons volledig ondubbelzinnig is gevraagd.”, is het gehanteerde motto. Als je waarheid steeds herdefinieerd, kan je de vraag of je aan waarheidsvinding moet laten doen voorlopig nog even uistellen.

Als het OM geen capaciteit heeft om allerlei misstanden aan de kaak te stellen, geef je een duidelijk argument voor een verandering in de strafrecht-rechtspleging. Geef iedereen die in staat is om een advocaat te betalen, de gelegenheid om zaken voor de rechter te laten brengen als ze in strijd zijn met een (straf-)wet. Wellicht dat veel meer mensen ondertussen in staat geacht moeten worden om zonder advocaat een procedure te voeren. Waarom blijft verplichte procesvertegenwoordiging overeind? Moet een drempel worden opgeworpen om de rechter niet te overbelasten. Misschien zou je veel-procedeerders op enig moment inderdaad meer de werkelijke kosten van een procedure moeten laten dragen.

Naast de officier van justitie zou dus heel goed meer ruimte kunnen worden geboden aan andere aanklagers of mede-aanklagers. Bij een straf-onderzoek zouden ook andere partijen, als ze aan duidelijke waarborgen blijken te kunnen voldoen, onderzoeksprivileges moeten kunnen krijgen.

Moet de politie per se het monopolie behouden op het doen van strafrechtelijk onderzoek?
Wetend dat we het procesmonopolie voor advocaten eigenlijk al niet meer vol kunnen houden?

Is wat goede journalisten doen, in feite niet ook strafrechtelijk onderzoek? Natuurlijk!
Dat maakt de verantwoordelijkheid en de kwetsbaarheid van journalisten dus ook zo groot.

Gepest in de Zorg. Volhouden om Kwaliteitsonderzoek te doen.

Er blijkt bij hulpverleningsorganisaties en zorgverleningsorganisaties in het algemeen een schijnopenheid te zijn. Zogenaamd vindt men het belangrijk om klantvriendelijk en open met vragen en klachten om te willen gaan.

Recent bleek mij door afstemming met klokkenluiders in de geestelijkgehandicaptenzorg dat de wijze van pesten van clienten en zorgers van clienten vrijwel identiek is als de wijze van pesten in de jeugdzorg. Er zijn zelfs al aanwijzingen dat in de ouderenzorg en geestelijke gezondheidszorg voor volwassenen hetzelfde te zien is. Tot mijn grote ontsteltenis blijkt de wijze van ketencorrumpering in de tbs-inrichtingen en penitentiaire inrichtingen vrijwel identiek te verlopen. De bureacratische ongevoelige, routinematige goedkeuring van tbs-verlengingsverzoeken door de rechter, blijkt een exact evenbeeld van de bizarre, routinematige goedkeuring van verzoeken voor verlenging van OTS. Het grote verschil bij de OTS voor jeugdigen is dat de initiele toekenning ook een routineuse, kritiekloze handeling is van de rechter. Vele studenten in HBO en WO-onderwijs zien hier meteen de getoonde video van Milgram. Als we ons niet te veel met een slachtoffer hoeven te identificeren, dan zijn we bijna zonder uitzondering allemaal in staat tot het toebrengen van dodelijk letsel. We praten meer goed naarmate er meer mede-pesters in onze groep hetzelfde zeggen en doen (Asch).

Toen ik de voormalige president van de rechtbank Zutphen over waarheidsvinding en de eindverantwoordelijkheid van de kinderrechter interviewde kwam mr. G. Vrieze met het argument van de “lijdelijke rechter in het civiel recht”. Op dit moment staat dat zelfs op de site rechtspraak.nl. Deze site blijkt ook oorspronkelijk erg veel het geesteskind van Vrieze te zijn geweest. Eerlijk is eerlijk, daarvoor wil ik persoonlijk Vrieze heel veel lof toezwaaien.

Maar het verhaal van de “lijdelijke rechter” klopt totaal niet. Het is waar dat de rechter niet mag weigeren om recht te spreken. Ook al vind een rechter een wet onuitvoerbaar, hij moet een uitspraak over de voorgelegde rechtsvraag doen. Zoals eerder beschreven, heeft hij een noodprocedure waarbij hij jurisprudentie mag creeren of mag volgen om tot een uitspraak te komen.

Met “lijdelijke rechter” wordt bedoeld dat het aan de partijen is om (al dan niet via een verplichte advocaat) de werkelijkheid bij de rechter onder de aandacht te brengen. Belangrijk in een college van Vrieze was: iedere partij dient gelijke toegang tot de rechter te hebben. Daar houdt Vrieze zich dus bewust weer geheel van de domme. Hij probeert eraan voorbij te gaan dat in de jeugdzorg de Raad voor de Kinderbescherming en BJZ steeds een 24-uurs toegang tot de kinderrechter hebben. Niets gelijke toegang dus. In de sfeer van TBS en penitentiare inrichtingen is er ook een 24-uurs toegang tot de rechter via het OM. Ook daar weer niet een gelijke toegang tot de rechter.

Het OM heeft directe toegang tot een rechter-commissaris, maar een verdachte of veroordeelde niet. De rechter-commissaris heeft geheime gesprekken met politie-functionarissen. De rechter-commissaris kan onderzoeken zo inrichten als het hem goed dunkt. Hij mag er zo lang over doen als hij wil. Hij mag het zo lang laten liggen als hij wil. Hij mag er de personenen in betrekken die hij wil. Het wordt een verdachte of veroordeelde niet toegestaan om bij een verhoor van een politiefunctionaris aanwezig te zijn. Als hij geluk heeft, is zijn advocaat bij een verhoor of andere onderzoekshandeling aanwezig. Advocaten blijken daar allerlei diensten gewoon simpelweg te kunnen weigeren. Advocaten weten heel goed dat de Orde van Advocaten bij klachten daarover zich feitelijk niet in de zaak wil gaan verdiepen. Met een schitterend eufemistisch woord voor “niet de zaak inhoudelijk willen bekijken”, noemt men dat: marginaal toetsen. Dhr. mr. Hoeksema heeft hierover al het nodige aan het parlement gerapporteerd. Over gelijke toegang tot de rechter gesproken. De rechter-commissaris stelt zijn onderzoeksbevindingen in de mij bekende gevallen niet eens aan de verdachte of veroordeelde (of diens advocaat) in afschrift ter beschikking. Alleen de collegiale rechter die in de hoofd-procedure heeft te oordelen, krijgt de bevindingen.

Ofwel advocaten kunnen hun gang gaan. Kan je disfunctioneren van advocaten dan aan de rechter voorleggen? In theorie ja. Maar ik beschik persoonlijk over een concrete procedure bij de kantonrechter, waarin de rechter “niets doen en niet communiceren (tussen advocaat en zijn client)” goedkeurt. Betreffende rechter keurde zelfs de hoogte van de declaratie goed waarin meer dan 24 uren in een etmaal werden gedeclareerd. Ik kende alleen het grapje onder advocaten. Dat een rechter dit ook werkelijk zou besluiten, had ik natuurlijk uitgesloten. Dat alles dus in het kader van de “lijdelijke rechter” die zich niet al te druk mag maken om actief op zoek te gaan naar de waarheid. Het aantal beschikkingen van procespartijen waar al op basis van oppervlakkige studie bepaald kan worden dat het civiele dwalingen zijn, is enorm. Heel veel partijen gaan niet in beroep in verband met gebrek aan vertrouwen of in verband met het ontbreken van de middelen daarvoor. Hoogleraren die studenten werkelijke beschikkingen laten nalopen op juistheid komen tot schokkende bevindingen.

Zodra iemand met een verweer gaat komen dat iedereen weer een eigen waarheid kan hebben, is de werkelijke reden meestal dat de echte argumenten tekort schieten. Dat is een argumentatie voor een gelovige dat God toch echt zou kunnen bestaan, hoewel we nooit harde bewijzen te zien krijgen als we erom vragen. Het is het argument van wetenschappers die geen hard, empirisch onderzoek op basis van herhaalbare waarnemeningen kunnen doen. Dhr. Stapel, andere sociaal-psychologen en andere gedragswetenschappers neigen wel eens tot dit argument. Beta-wetenschappers … halen hier veelal hun neus voor op.

De meting van een snelheidsovertreding is echt 1 waarheid. De rechter heeft geen boodschap aan uw eigen andere waarheden. Een niet betaalde rekening van 100 Euro, blijft een bedrag van 100 Euro. De som van 1 en 1 blijft 2. Als uw waarheid een andere is dan doet die er niet toe.

De rechter is vaak erg eerlijk en duidelijk. De waarheid van een politie-agent is voor hem meer waar dan uw waarheid. De agent is daar zelfs voor beedigd. De waarheid van medewerkers van zorg-instelingen blijkt voor het gemak door de rechter ook een hoger waarheidsgehalte te hebben gekregen. Niet voor niets wordt er voor gepleit om gezinsvoogden ook een eed te laten afleggen. Krijgen we meer integere bankiers als ze een eed hebben afgelegd? Zijn politie-agenten zorgvuldiger geworden in hun processen verbaal? Zijn beeidigde taxateurs juistere waardebepalingen gaan afgeven? Is er ooit onderzoek naar gedaan?

Alle medewerkers weten dat de rechter blind vaart op hun rapportages. Vanuit kwaliteitsmanagement is het een absoluut gegeven dat daar een zeker “oprekken van de waarheid” gaat ontstaan. Dat is een statistische zekerheid, niet een geringe waarschijnlijkheid. Iemand die vrijelijk kan verklaren en daar nooit enige controle op ontmoet, zal een grote vrijheid gaan nemen. De algemene zekerheid is steeds: er zal gejokt gaan worden.

Volksvertegenwoordigers hebben duidelijk gemaakt dat de rechter goed moet checken of deskundigen en andere medewerkers bij ketenpartners van justitie de waarheid spreken en naar waarheid (volledig, tijdig en juist) over bijvoorbeeld kinderen verklaren.

Nu blijkt dat in diverse ketenprocessen de rechter weigert om de wet uit te voeren. Als laatste in de keten durft zelfs de rechter te verklaren dat hij zich niet (meer) geroepen voelt om waarheidsvinding te doen.

In mijn colleges rechten heette dat nog: de rechter begaat een onrechtmatige daad, subsidiair een strafbaar feit, meer subsidiair een ambtsdelict, meest subsidiair … het halsdelict voor een rechter.

Nu begint mij duidelijk te worden waarom diverse hoogleraren niet zo’n hoge pet op hebben van advocaten en van rechters. Dat is erg jammer. Ik had heel graag nog een poosje in dat sprookje willen blijven geloven. In geschrift zal ik hier geen namen van hoogleraren noemen. In klein commite zal ik even vrij durven spreken als de betreffende hoogleraren. Dit is een moment dat ik me realiseer hoe ongelofelijk kostbaar vrije meningsuiting is. Van de andere kant realiseer ik me hoe enorm uit de hand gelopen de terreur in de ketenprocessen met de rechter zijn.

Zonder volledig te zijn, wie zij slachtoffer van deze gecorrumpeerde ketens? Ik noem:
– onze kinderen in de jeugdzorg
– onze (geestelijk) gehandicapte medemens in een zorginstelling
– onze veroordeelden in tbs- en penitentiaire inrichtingen
– onze patienten in medische zorginrichtingen (zoals ziekenhuizen)
– onze clienten in instellingen voor geestelijke gezondheidszorg
– …

Het inrichten van toezicht moeten we echt ter hand nemen. We moeten er niet alleen over praten.

Met deze wetenschap verbaast het mij niet meer dat de president van de rechtbank Zutphen zonder enige collegiale gene liet passeren dat de veroordeelden in de Puttense moordzaak op basis van ondeugdelijk deskundigen onderzoek, onschuldig een levenslang uitzaten.

Bij nuchter onafhankelijk kwaliteitsonderzoek mag van mij een eed of belofte verder achterwege blijven. Laten we gewoon blijven herhalen dat jokken niet mag. En pesten ook niet!

Radeloze vader

Ook Ketenproces in Geestelijk Gehandicaptenzorg gecorrumpeerd. Voorstel voor Jurisprudentie Kamer.

Op Nederland 1 bij Studio Max Live kwam vandaag (rond 13u.15) weer een vader aan het woord met horror belevenissen met Justitie en ketenpartners. Dit keer in de Gehandicaptenzorg.

Vader Egbert Schroten vraagt sinds 2005 aandacht voor het tekort schieten van de zorg aan zijn verstandelijk beperkte zoon. Ook moeder verwoordde wat er aan de hand is.

Egbert Schroten is Voorzitter van Klokkenluiders. Meer voluit: de stichting
Klokkenluiders (Verstandelijk) Gehandicapten Zorg. De lezer is bij deze ook verwezen naar een artikel:
Trouw 30 maart: Klachten zorg serieus nemen!
Gepubliceerd op 03/04/2012
Een andere actieve vader in deze stichting is:
Ko Orlebeke, emeritus hoogleraar biologische psychologie. Hij is secretaris.

In de casus van vader Egbert Schroten gaat het om de zorginstelling Philadelphia.

De structuren voor medische zorg, jeudzorg, ouderenzorg en gehandicaptenzorg blijken veel congruente onderdelen te hebben. Bepaalde onderdelen zijn exact dezelfde.

Ook hier is te zien hoe belangrijk de eindverantwoordelijkheid van de rechter is. Aangezien de dagelijkse zorg door onderaannemers wordt uitgevoerd, valt de verantwoordelijke rol van de rechter niet of nauwelijks op. Uiteindelijk is het natuurlijk de politiek die de controle en de wet- en regelgeving niet goed op orde heeft gebracht. De politiek weet nog steeds niet op welke wijze ze zich verantwoordelijk kan maken voor een juiste controle op de rechter.

Politici zijn eigenlijk totaal niet op de hoogte van het wettelijk kader dat voorgaande volksvertegenwoordigers hebben geschapen. Het wordt dan heel logisch dat de politiek totaal vergeet om te toetsen of de goed bedoelde wetten ook werkelijk worden uitgevoerd. De politiek is in een naieve veronderstelling dat de rechter de rol van handhaver van de wet op zich neemt. Korte onderzoeken in het veld geven meteen het onweerlegbare beeld dat de rechter juist de eerste blijkt te zijn die de wetten irrelevant verklaart. Steeds weer valt op dat de eigen wet van de rechter de enige belangrijke leidraad voor de rechter vormt, namelijk de jurisprudentie. Rechters beargumenteren hun keuzes feitelijk alleen met keuzes van collega-rechters in voorgaande (vergelijkbare) gevallen. Dan valt regelmatig op dat rechters zich luk raak beroepen op uitspraken waarvan ook al 1 of meer spiegelbeeldige uitspraken in de jurisprudentie bestaan. Kortom in de jurisprudentie weet de rechter altijd een uitspraak te vinden die uitkomt op de uitspraak die de rechter zelf in zijn hoofd had. De rechter argumenteert feitelijk toe naar de uitspraak die hij aan het begin van zijn oordeelsvorming als doel heeft geformuleerd. Iedere serieuze rechtsgeleerde en iedere wetenschapper zal onmiddelijk stellen dat oordeelsvorming zo niet mag werken. De praktijk is helaas een andere. Rechters zouden zich op dat punt prima kunnen verweren. Ze zouden bijvoorbeeld uitgebreider hun juridische argumentatie in een beschikking kunnen opnemen.

Er is om bovenstaande redenen direct een logisch voorstel te doen: de Jurisprudentie Kamer. Het ministerie zou een instelling kunnen oprichten die toetst welke beschikkingen als jurisprudentie dienen te worden aangemerkt op basis van een uitgebreide, duidelijke, juiste argumentatie. Het zou zo moeten worden dat niet alle beschikkingen meteen ook jurisprudentie worden. Er moeten duidelijk kwaliteitscriteria aan jurisprudentie-beschikkingen worden gesteld. Dat moet gelden voor strafrecht-beschikkingen en voor civielrecht-beschikkingen.

De Jurisprudentie Kamer zou ook een soort van proef-procedures kunnen aanwijzen. Dat wil zeggen dat zij terreinen moet aanwijzen waar noodzaak van jurisprudentie is te verwachten. Dat zij meer tijd en middelen beschikbaar laat stellen om uitgebreidere argumentatie in beschikkingen mogelijk te maken. Dat zij verantwoordelijkheid neemt om beoogde jurisprudentie te toetsen tegen een aantal kwaliteitscriteria. Bekend is dat er al beleid is geformuleerd om de argumentatie in strafrecht-beschikkingen in het algemeen beter en uitgebreider te laten vastleggen. Het ligt voor de hand dat het civiel recht hier moet volgen. Het ligt ook zeer voor de hand om een aantal deskundige, niet beroepsmatig juridisch actieve burgers in deze Kamer te laten opnemen. Een onafhankelijke positie en een eindverantwoordelijkheid aan volksvertegenwoordigingen is ondertussen een voor de hand liggende eis.

De Jurisprudentie Kamer zou binnen het nieuw in te richten Toezicht Rechtspleging een duidelijk onderdeel kunnen vormen van de in te richten verbetering van parlementair toezicht op de rechtspleging. Na 200 jaar is het afbouwen van de Trias Politica geen overbodige luxe.

De nieuw op te richten Burgerautoriteit Toezicht Rechtspleging kan naast deze Jurisprudentie Kamer ook overeenkomstige taken uitvoeren als de Nationale Ombudsman. Nadrukkelijk dient deze autoriteit meer mogelijkheden te krijgen om wel naar individuele procedures van individuele burgers te kunnen kijken.

Zijn rol als klokkenluider stelt Egbert Schroten als volgt voor:
– individuele dossiers in gehandicaptenzorg analyseren
– de verschillende dossiers rubriceren per soort
– per soort de dossiers bundelen en daarbij adviseren
– adviezen aanbieden

Dhr. Schroten constateerd dat er steeds wordt geprobeerd om klokkenluiders te isoleren en voor te stellen dat de klokkenluider een zeldzaam unieke klacht heeft. Er wordt veel aangedaan om te voorkomen dat een klokkenluider lotgenoten kan ontmoeten. Hij beschrijft zijn ervaringen met de Nationale Zorgautoriteit en met de Inspektie Gezondheidszorg (IGZ).

De BTR kan ook een adviserende rol in het wetgevingsproces spelen die overeenkomt met Raad van State en Eerste Kamer. Zij kan signaleren dat wetten te kort schieten, omdat er opvallende aantal jurisprudentie-beschikkingen nodig blijken. Jurisprudentie dient tenslotte een “noodverband” van de rechter te blijven. Zodra de rechter zich structureel alleen op jurisprudentie blijkt te baseren, is duidelijk dat de wet tekort schiet. Of de rechters schieten te kort. Dat laatste is in de huidige beelvorming nog vrijwel onmogelijk. De gemiddelde burger wil graag blijven geloven in de onfeilbare rechter. Maar helaas … zoals zo vele sprookjes … De onfeilbare rechter is … een achterhaald … sprookje. Iedere goede, serieuze rechter zal dit als eerste durven te erkennen. Gelukkig zijn er vele deskundige rechters. Misschien mag de rechter zijn eigen wens op controle en meedenken door de gewone burgers wat duidelijker uit dragen. Of krijgt ook daar de boodschapper (media) weer de schuld?

Graag hoor ik een reactie van dhr. Schroten en van U. Uw reactie op deze site is meer dan welkom.

Radeloze Vader

Een Moe Gestreden Vader

Ik heb nu 8 jaar voor niets gestreden. Totaal afgebrand. Ik zit financieel en emotioneel
totaal aan de grond. Vechten heeft geen zin. Ik ben er ondertussen van overtuigd dat we te maken hebben met goed georganiseerde maffia.

BJZ; advocaten; de Raad voor de Kinderbescherming. Enzovoort.

Ik zie af van verder vechten om mijn kinderen nog terug te zien. Ik heb vele pogingen gedaan om de rechter eerlijk naar de feiten te laten kijken en recht te laten spreken.

Ik geloof niet meer in rechters.

Den Haag

Noodzaak van openbare, leesbare en niet-geannonimiseerde beschikkingen

Net als bij kinderen een OTS kan worden bepaald en na een strafrecht-procedure een TBS kan worden opgelegd, zo kan de rechter een persoon onder curatele plaatsen.

Een beperkte desk research moet al tot de overtuiging leiden dat OTS of TBS zeer routineus door de rechter wordt opgelegd en wordt verlengd. Het ergste is te vrezen bij de onder curatele plaatsing. Belangrijk is dat voor OTS en curatele slechts het bewijsgewicht  van civiele rechtspleging hoeft te worden gehanteerd. Dat betekent in de eerste plaats dat de procedure volledig achter gesloten deuren wordt gehouden. Het belang daarvoor licht echt niet bij de prive persoon van de onder-OTS-geplaatste of zijn verzorgers. Het ligt niet bij de persoon die onder curatele wordt geplaatst of de betrokkenen of belanghebbenden. Het is beslist een maatschappelijk belang dat deze procedures niet langer achter gesloten deuren plaatsvinden.

Als bewijs voor de redelijkheid van mijn zorg, volsta ik even met 1 link naar jurisprudentie: LJN: BX0753, Gerechtshof ‘s-Gravenhage , 200.097.829/01

Denkt u zich eens in wanneer de appelant volledig was ingestort na de beschikking in eerste aanleg en niets meer had willen ondernemen. Denkt u eens in dat de advocaat de termijn voor hoger beroep even per ongeluk zou hebben laten lopen? Advocaten dienen geen termijnen te laten lopen, natuurlijk. Dacht u dat het in de praktijk nooit eens mis ging? Hoeveel voorbeelden wilt u dat ik u bezorg? Inderdaad … er had weinig hoeven te gebeuren of deze persoon zou … levenslang … onder curatele hebben gestaan.

De privacy wetgeving werkt averechts. Het lijkt steeds moeilijker te worden voor omstanders om het functioneren van de rechters, curatoren, betrokkenen en belanghebbenden, te volgen.

De maatregel van onder curatele stelling is bij uitstek een publieke maatregel. Iedere partij in een overeenkomst heeft de verantwoordelijkheid om te toetsen of een contractant, overeenkomst-partij, wel handelingsbekwaam en handelingsbevoegd is. Iemand die onder curatele is gesteld, wordt daarmee handelingsonbekwaam. Iemand die onder curatele staat mag bij de bakker geen brood kopen, geen krantenabonement afsluiten, etc. Iedere leveringsovereenkomst is op grond van de hoedanigheid van “onder curatele staan” door de curator of een andere belanghebbende te ontbinden. In de praktijk mag hier dan welliswaar de hand mee worden gelicht, maar strikt genomen mag een buschauffeur een onder curatele geplaatste zonder begeleider niet in zijn bus toelaten om te gaan vervoeren.

De bakker moet zich van een rechtmatige leveringsovereenkomst voor 100 slagroomtaarten aan een onder curatele gestelde zelf overtuigen door het curatele register op “rechtspraak.nl” te raadplegen. Dat iemand een stoornis heeft als hij 100 slagroomtaarten besteld, is waarschijnlijker dan wanneer hij slechts een half brood besteld.

Ongereguleerde macht van de rechter in het civiele recht bij onder curatele stelling, blijkt uit een aantal wonderlijke hoger beroepen in de jurisprudentie. Alleen binnen de gestelde termijn voor een rechtsmiddel (hoger beroep) kan een onder curatele gestelde, een toets van de beschikking vragen. Als de grond voor onder curatele plaatsing komt te ontvallen, omdat een stoornis wordt genezen of drank- of drugsmisbruik niet meer aan de orde is, dan is een betreffende persoon niet meer handelingsbekwaam om curatele aan te vechten. Een heel merkwaardige vorm van levenslang … in het civiele recht. Nadere studie van bijvoorbeeld de Advocatenwet ligt voor de hand. Kan een advocaat wel een opdracht aannemen van iemand die handelingsonbekwaam is? Dat is namelijk feitelijk ook een leveringsovereenkomst.

In de Volkskrant van 8 februari stond de volgende openbare mededeling op pagina 28:

Bij beschikking van de Kantonrechter te Den Haag d.d. 5 februari 2013 is onder curatele gesteld mevrouw Leticia Priscilla Savanne Golverdingen, geboren te Zoetermeer op 23 november 1994, wonende te Bromelia 1, 2631 VK Nootdorp, en zijn tot curatoren benoemd de heer Franciscus Johannes van Lith en de heer Leendert Reatsch, beiden wonende te Lutjeloosterweg 24, 9697 VB Blijham.

De zorginstelling waar de onder curatele gestelde verblijft is als volgt vast te stellen. http://www.keerkring.net/images/stories/nieuwsbrief_nov_2012.pdf

Wanneer ik op 8 februari 2013 het curateleregister op rechtspraak.nl raadpleeg vind ik deze persoon echter (nog) niet terug. Hoe waarschijnlijk is het dat een onder curatele gestelde een “wakkere” bakker zijn of haar geboortedatum gaat vermelden? En de naam en de geboortenaam moet de “wakkere” bakker achterhalen en bij het zoeken in het register kunnen opgeven.

Een vergelijkbaar probleem ontstaat bij registraties in het huwelijksgoederen register. In het zakelijk verkeer zou je dus bij het afsluiten van overeenkomsten steeds moeten kunnen nagaan wat vermogensrechtelijk iemands staat is. Gehuwd of ongehuwd? Op huwelijksevoorwaarden? Wie controleert dat als hij een overeenkomst afsluit? Volgens het burgerlijk wetboek kunnen nietige en vernietigbare overeenkomsten ontstaan.

Wat heb je aan een beschikking als je er niet uit kan halen wie de aangestelde curatoren zijn? Hoe kan je dan op een juiste wijze met een onder curatele gestelde omgaan? Schiet het annonimiseren af en toe niet vresselijk door? In de Staatscourant worden de volledige personalia ook vermeld. Zie bijvoorbeeld:

Wat heb je aan een gepubliceerde beschikking van een tuchtrechtprocedure tegen een arts of tegen een advocaat, als je helemaal niet te zien krijgt dat het … jouw arts is … of dat het … jouw advocaat betreft?

Graag uw reacties.








Rechters, jeugdzorgers en documentairemakers (-sters) die een standbeeld verdienen

Voor een kritische journalist is het prettig om ook een uitzondering op een misstand te mogen melden die onder de aandacht moet worden gebracht

Zonder twijfel is er sprake van een enorme misstand in de rechtspraak (rechtspleging) die is gebaseerd op de “deskundigheid” en “rechtschapenheid” van jeugdzorginstellingen.

Er zijn ook rechters die wel degelijk beseffen dat zij eindverantwoordelijk zijn voor de kwaliteitstoetsen op de werkzaamheden van gezinsvoogden en dergelijke.

YOUTUBE: Zeer aangrijpend hoe rechter Fred Salomon wel durft te zeggen dat kinderrechters met de huidige ketenpartners nooit goed hun werk kunnen doen. Hij maakt bekend dat hij stopt als kinderrechter. http://www.youtube.com/watch?v=UKej7T-vPf4&feature=relmfu  De documentaire Juvenile Judge is het kijken meer dan waard. Het is, misschien voor de makers wat onverwacht, een heldere aanklacht tegen de jeugdzorg(-bezorging) geworden.

YOUTUBE: Dhr. Wiel Jansen (ex-bestuurder BJZ Amsterdam) met een analyse over waar de problemen in de jeugdhulpverlening zouden zitten.                       http://www.youtube.com/watch?v=805zyNNP11M

Opvallend is dat hij weer de rechtspleging als onderdeel van het verdeel-en-heers-probleem onbenoemd laat. Wel behoorlijk eerlijk, maar hij blijft steken in het in hand in eigen boezem steken.

Opvallend is zijn constatering dat de controle op het werk in de jeugdzorg niet goed loopt. Controle om de controle … terwijl wat gecontroleerd moet worden … wellicht niet gecontroleerd wordt.

Misschien niet zo verbazingwekkend dat deze functionaris door de organisatie zelf geloosd lijkt te zijn om reden van ontevredenheid van metname het eigen personeel. Hier lijkt het zondebok principe weer in de organisatie te regeren. Bij uitblijven van objectieve waarheidsvinding blijken mensen in hun werk steeds maar weer daar hun toevlucht toe te nemen. Er wordt gejokkebrokt om in de organisatie te overleven en om in de omgeving met het doen van het dagelijkse werk te overleven.

YOUTUBE: Mw. Flinterman als voorbeeld van een rechter die mogelijk niet helemaal de zaken juist in perspectief plaatst door OTS nog voor de geboorte van een kind te propageren. Als jeugdzorg de verwachting van juiste zorg kon waarmaken dan zou een OTS wellicht heel goed uit kunnen pakken.  De rechter vindt in veel gevallen echter dat hij niets aan de kwaliteit van zijn deskundigen kan en mag doen.  http://www.youtube.com/watch?v=l3GkQGr9rp8&feature=relmfu Het lijkt echter ontgochelend eenvoudig: de rechter durft zich niet te branden aan het toetsen van de kwaliteit van een organisatie waarvan hij al lang weet dat die ver ondermaats is. De rechter zou vervolgens zelf op zorgen voor verbetering kunnen worden aangesproken. Dan zou de rechter zelf een onoplosbaar probleem op zijn bord getrokken hebben. Dat verklaart in het algemeen de passieve houding van rechters om kwalitatief slechte deskundigen te ontmaskeren. Zowel in het civiele als in het strafrecht is het gevolg van slechte deskundigen dramatisch. Vele levens van onschuldigen worden er door verwoest.

Als het OM na verloop van tijd moet bevestigen dat onderzoeken en beschuldigingen onjuist zijn, ontspringen de daders van deze valse onderzoeken en valse beschuldigingen meestal volledig de dans. De samenleving mag wel voor hoge schadevergoedingen opdraaien. De valse, dwalende deskundigen hoeven zelfs ontvangen vergoedingen niet terug te betalen. Zelfs niet als wanprestatie door justitie kan worden bewezen.

Als een soort gentlemensaggreement staat sinds jaar en dag overeind: de rechter mag zich verschuilen achter de rapportage van de jeugdzorg, dan mag de jeugdzorg zich verschuilen achter de door de rechter bepaalde uitspraak. Men verwijst in een cirkel naar elkaar … dus is niemand verantwoordelijk. Tenzij iemand wel de wet leest … en daarin ziet dat de rechter eindverantwoordelijk is gemaakt. We hebben echter in Nederland geen cultuur van “aan de rechter durven twijfelen”.

Een professionele rechter organiseert zijn eigen weerwoord wanneer dat nog niet voor handen is, zoals dat een universele vereiste voor professionaliteit is.

Meer en meer rechtsgeleerden betogen ondertussen dat de onafhankelijkheid van de rechter juist alleen is te waarborgen door tevens onafhankelijke controle op de rechtspleging vorm te gaan geven.