Moord op Els Borst. Politie maakt Misbruik van Mantra: In het Belang van het Onderzoek

BILTHOVEN – verslaggever Utrecht

Steeds vaker valt het op dat de politie probeert zaken zo lang mogelijk klein te houden. Hetzelfde is te zien verder in de justitiele keten: rechters proberen zo min mogelijk feiten bij een zaak te hoeven betrekken. Steeds is de achterliggende reden: de hoge werkdruk, zowel bij politie als bij Justitie.

De redactie van Justitieslachtoffers laat weten dat zij over diverse dossiers beschikken waar de politie niet eens aangiften van diefstal met geweld in woningen wil opnemen. Geweld of diefstal van door een voor het slachtoffer bekende dader krijgt van de politie ook een lage prioriteit. Politiefunctionarissen proberen zeer vaak mensen ertoe te bewegen geen aangifte te doen van feiten waarvan de politie op voorhand heeft aangegeven er niet graag mee aan de slag te gaan. “U kunt wel aangifte doen, maar het heeft niet veel zin”.

Als de politie helemaal geen aangifte hoeft op te nemen, weet ze de zaak wel heel klein te houden.

Uit onderzoek is gebleken dat getuigen van de situatie van aantreffen van Els Borst op maandagavond een spreekverbod zouden hebben gekregen van de recherche.

Steeds vaker moeten we de vraag gaan stellen of onderzoek niet meer gebaat zou zijn met maximale openheid. Hoe waardevol is het om te proberen “daderkennis” geheim te houden? Openheid in wetenschappelijke onderzoek vergroot altijd de kwaliteit en versnelt het bereiken van resultaten. De politie zou dus moeten aantonen dat afwijken van die regel tot een grotere opbrengst leidt. Het moet niet zo zijn dat de burger moet gaan aantonen dat openheid tot betere resultaten leidt.

De laatste tijd zijn diverse zaken gedocumenteerd door de redactie van Justitieslachtoffers waaruit blijkt dat in veel gevallen lijkschouwing (sectie) achterwege blijft. Een pijnlijk voorbeeld is bijvoorbeeld de dwaling rond Ina Post. De zeer aannemelijke werkelijke dader wist de politie af te houden van het onderzoeken van een sterfgeval waarbij zij aanwezig was geweest kort voor het overlijden. Het betrof een huishoudelijke hulp die aanwezig was geweest tot kort voor overlijden van een oude dame. Ina Post heeft langdurig onschuldig gedetineerd gezeten, terwijl een kritischer en beter onderzoek van de politie dat had weten te voorkomen. Ook daar heeft het er weer alle schijn van dat de politie liever “een dader” heeft dan de “werkelijke dader”.

Om te voorkomen dat je als politie weer komt te zitten met een onopgeloste moord, kan je maar beter ontkennen dat het om moord ging. Die gedachte mag je niet hebben, maar velen kunnen begrijpen dat die gedachte gaat ontstaan. De burger zou tenminste in staat moeten worden gesteld om vanuit een toezicht op de politie tenminste bewijzen voor of tegen deze stelling te verzamelen. Ook dat houd de politie angstvallig tegen. Als je niets te verbergen hebt, dan kan de politie toch gewoon meewerken aan dergelijk onderzoek? Houdt de politie dat opgebrachte arrestanten ook niet steeds voor?

Al eerder is door diverse deskundigen betoogt dat veel gevallen van onnatuurlijke dood gemist worden. De politie lijkt er geen belang bij te hebben om zelf “werk te creeren” door gemakkelijk van het ergste scenario uit te gaan. Dat is voor een deel begrijpelijk. Vervolgens is niet goed te begrijpen dat familie en omstanders van een slachtoffer niet goed in de gelegenheid worden gesteld om second opinion onderzoek aan hun dierbare te laten verrichten. Het lichaam van het slachtoffer wordt letterlijk door de politie in beslag genomen. De politie wenst het niet mogelijk te maken om dadelijk sectie of ander onderzoek door een eigen deskundige mogelijk te maken. Familie en omstanders tellen niet mee en meedenken door hen wordt vaak niet op prijs gesteld.

Er is goed te betogen dat ook in dit geval de politie kostbare tijd om snel feiten te vergaren heeft verspild door niet veel eerder al bekend te maken dat het waarschijnlijk om moord gaat.Juridisch technisch kan het natuurlijk dan nog om doodslag gaan, maar insluiping met het doel om een vermogensdelict te plegen, gaat toch al gauw richting een duidelijke opzet vooraf.

Hoe ver mag de druk van politie op getuigen gaan?. Wat is de wettelijke basis om iemand een spreekverbod op te leggen?

Mag de politie zijn eigen gelijk gaan creeren dat een second opinion onderzoek niet meer mogelijk is? Mag de politie vele dagen wachten met het vrij geven van een lichaam, zodat de familie zelf geen zinvol onderzoek meer kan doen? Wat zijn de inzagerechten bij het NFI (Nederlands Forensisch Instituut)? Wat kan of moet er afgesproken worden rond het borgen van juiste bewaring van onderzoeksmaterialen? Is bronmateriaal voor onderzoek later voor derden-onderzoek ter beschikking te stellen?

Een hoop vragen waar de familie van een slachtoffer niet op zit te wachten. Bij zoveel verdriet heb je allerlei andere zaken aan je hoofd.

 

Leave a Reply